Het Routelab, Barneveld (2026)

16/04/2026

Tweedaagse motorrit
Dag 2

Het bed in deze B&B wordt omschreven als erg smal maar wel goed. Dat kan ik beamen, want ik weet nog net dat ik gisteravond in bed ben gestapt. Ik kan me niet herinneren dat ik nog wakker gelegen heb.
Vanmorgen vroeg wel een keer eruit geweest voor een toiletbezoek en nu net, voordat de wekker zou gaan spelen, echt wakker. Eerst de motor weer met het elektriciteitsnet verbonden, zodat hij de laatste drie procent er nog bij kan krijgen.

Na de hardnekkige poging om de ouderdom te verslaan door middel van ochtend fitness, spring ik onder de prima do**he.
Na het aankleden de motor bepakken, ontbijten met een kop thee, appel en banaan en nog een toiletbezoek doen. Daarna was ik nog even de gebruikte spullen af en kan ik gaan.

Even een stukje Duitsland meegepakt, altijd leuk. Ga ik een minigrensje over (NL naar D) bij Gronau: staan ze toch nog te controleren op mensen die illegaal de grens over willen!

Hier in Altstätte is nog weinig open, dus pauzeren op eigen voorraad. Ook geen openbaar toilet, dan maar in het het wild...

Nadat ik Duitsland heb verlaten kom ik in de buurt van Buurse weer in Nederland. Direct op redelijk bekend terrein: een paar weken geleden liep ik hier nog om het Trekvogelpad af te ronden naar Enschede.
Nu rijd ik onder Enschede door naar het westen. Onder Hengelo duik ik naar het zuiden en via Diepenheim arriveer ik ten slotte in Markelo.
Daar zet ik de motor aan de laadpaal en wandel naar het centrum.
Er lijkt maar een terras open, het is er druk, maar voor mijn persoontje is er nog wel plek.
Ik bestel koffie met koek, want ik heb voor straks nog twee muesli bollen.
Nog even gebruik gemaakt van het toilet, betaald en op weg terug naar de motor. Die heeft alweer bijna 20% acculading erbij.
Ik eet de twee bollen op en stap dan op, verder richting thuis.

Al vrij snel rijd ik de provincie Gelderland alweer in.
Helaas was de weg naar Wichmond afgesloten, dus de minder mooie weg naar Doesburg gereden. Zodra ik de IJssel over ben, heb ik toch het idee dat ik op bekend terrein rijd.
Net voorbij Juffrouw Tok, op de Ginkelse heide, nog even een pauze: dorst!
Gelukkig had ik nog een colaatje in de tas.

Ook het laatste stukje is goed gegaan.
Weer zonder problemen thuis aangekomen met 485 km erbij op de teller.

15/04/2026

Tweedaagse motorrit
Dag 1
Voor vandaag heb ik met MyRouteApp een route gepland vanuit Barneveld naar het oosten. De route zal ongeveer 235 km lang zijn, wat inhoudt dat er minstens 4,5 uur gereden zal moeten worden, want er wordt voor 99% gebruik gemaakt van "binnendoor-wegen".

Morgen rijd ik dan via een ongeveer even lange andere route weer terug naar huis.
Ik rijd een vol elektrische Energica Experia motorfiets die in principe de 235 km af zou moeten kunnen leggen op één acculading. Ik navigeer met behulp van MyRouteApp Navigation Next (mrann) op een Samsung smartphone. Ik bedien mrann op de motor (met handschoenen) middels de bluetooth-controller Silverfox.

Aangezien ik alle tijd heb (en het ook prettig vind) rijd ik niet langer dan anderhalf uur achter elkaar. Ik heb op twee plekken een pauze gepland, voor een koffiepauze en een lunchpauze. Op beide plekken is er (volgens de app van Ecotap) een laadpaal, mocht ik die willen gebruiken.

In Enschede heb ik een B&B geboekt en afgesproken dat ik daar met de granny-loader op 10 ampère (tegen betaling) de motor mag opladen.

Het, niet in beton gegoten, plan is dat ik om negen uur wil beginnen aan de route. De wekkerradio begint daarom, net als elke dag, om half acht te spelen. Ik ga ontbijten, tanden poetsen, de dagelijkse fitness oefeningen doen op de mat en daarna wassen en aankleden.
Gisteravond heb ik de motor al bepakt met de spullen die ik nodig denk te hebben. Alleen mijn toilettas moet nog in mijn knal gele waterdichte Rackpack reistas. Vervolgens de Rackpack op de buddyseat, mrann activeren en ik kan gaan. Maar eerst nog een foto maken voor Polarsteps, als start van rit.

Het is even na negenen, zie ik als ik de straat uit rijd. Na een paar minuten heb ik de bebouwde kom al achter me gelaten en rijd ik over boerenweggetjes richting het oosten. In Hoenderloo mag ik de prachtige Miggelenbergweg naar Beekbergen niet in vanwege wegwerkzaamheden. Dan de andere leuke weg, richting "Woeste Hoeve" maar nemen. Een stukje om, maar het is prachtig fris weer, dus geen straf. Wel moet ik mrann een routepunt laten overslaan, maar dat is, al rijdende, geen probleem met behulp van de Silverfox controller.

In de buurt van Deventer was ik van plan om een klein stukje autosnelweg te gebruiken om over de rivier de IJsel te komen. Volgens mij had ik aan de zuidzijde van de A1 moeten blijven, maar voordat ik het weet rijd ik onder de snelweg door. Aan de noordzijde rijd ik richting Deventer, maar beland dan toch nog op het stukje dat ik gepland had.
Direct de eerste afslag er weer af en zo rijd ik verder over leuk slingerende wegen, verder naar het oosten. Tegen elf uur arriveer ik in Holten, zet de motor aan een laadpaal en wandel dan naar het centrum voor een kop koffie. Maar eerst een kledingstuk uit, want het is nu boven de 15 graden. Toch lekkerder dan de 8 graden , waarmee ik vanochtend vertrok.

Een terras in de zon! Dus de keuze is snel gemaakt. Terwijl ik op mijn koffie wacht, schrijf ik een stukje aan mijn reisverhaal. Daarna nog even gebruik maken van het toilet en vervolgens afrekenen. Tot slot de motor terug zien te vinden.
Gelukkig staat hij nog precies waar ik hem achtergelaten heb.

Hij heeft het accupercentage van 71 naar 86 gebracht, dus ik kan er weer wat kilometers mee rijden.

Vanaf Holten voert de route me naar Nijverdal. Er volgt dan een leuke ronde, met o.a. de Holterberg, via Hulsen, Wierden, Enter en Rijssen terug naar Nijverdal.

Daarna via Hellendoorn, Marle en Den Ham naar Vroomshoop. Ik laat de motor achter bij een laadpaal en wandel naar de bakker. Die blijkt twee heerlijk verse broodjes aan mij te willen verkopen.
Iets verder bij de Jumbo haal ik beleg, fruit en wat te drinken.
In het zonnetje, terug bij de motor, eet ik mijn lunch en schrijf ik weer een stukje aan het verhaal van vandaag.

Aangezien ik bij een gebouw sta, waar o.a. een bibliotheek en een theater in gehuisvest zijn, ga ik binnen op zoek naar een toilet. Ze hebben het prima voor elkaar, dus kan ik wat achterlaten.

Het is nog steeds mooi weer, de boordcomputer gaf op een gegeven moment zelfs 20 graden aan, nu is het 18 graden.
Ik vervolg de route naar het oosten via Vriezenveen.

Ik vervolg de route naar het oosten via Vriezenveen. Na route punt 29 stuurt mrann me linksaf, maar die weg gaat al vrij snel over van verhard, naar onverhard, naar wandelpad. Ik besluit om te keren. Even later heb ik de originele route alweer opgepikt. Ik krijg gelukkig merendeels leuke wegen voorgeschoteld voordat ik, rond vijf uur, de stad Enschede in rijd.

Spitsuur natuurlijk! Veel te veel verkeerslichten voor een dorpsbewoner zoals ik, waardoor het niet echt meer opschiet.

Net voordat ik bij de B&B de straat in zou moeten rijden, rijd ik een weg te vroeg in. Keren dus en dan sta ik toch nog om 16:55 uur geparkeerd op de oprit / het terras van de B&B.
Via een sleutelkluisje bemachtig ik de sleutel van de toegangsdeur. Het lukt me alleen niet om binnen te komen. Ik stuur een berichtje naar de eigenaars en even later verschijnt mijn gastvrouw. Dan blijkt dat ze een andere sleutel aan de binnenzijde in het slot waren vergeten. Zodra die er uit is, zijn alle sleutelproblemen opgelost.

Ik krijg een korte rondleiding, alles ziet er keurig uit. Én de motor mag geladen worden via het stopcontact. Ik haal het verlengsnoer tevoorschijn en koppel de motor aan de wandcontactdoos. Ik stel de motor zo in dat de accu wordt geladen met 10 ampère, zodat er geen zekering uit kan vliegen. Helaas kan er geen raam open, zodat de buitendeur op een kier blijft staan om het snoer door te laten.

Ik ga mij maar eens installeren in mijn onderkomen voor vannacht. Daarna fris ik me een beetje op en kleed me om.
Om een uur of half zeven, ga ik op pad naar een restaurant. Het blijkt een klein halfuur lopen te zijn naar restaurant Le Pompidou.
Ze hebben een tafeltje voor "me, myself and I" en voldoende keus volgens de menukaart. Behalve dan een fatsoenlijk merk alcoholvrij bier, ik bestel dus maar een Cola Zero bij mijn eten. Gelukkig smaakt het allemaal uitstekend. Tussen de gerechten door schrijf ik mijn verhaal en drink mijn cola.

Wanneer ik het idee heb dat ik zo de nacht wel in durf, betaal ik de rekening en loop terug naar de B&B. Onderweg loop ik een Jumbo supermarkt in en koop een zakje muesli bollen.

Even voor 20:00 uur ben ik weer terug op mijn stekje voor vannacht.
Het eerste dat ik doe is de motor weer aansluiten op het stroomnet. Eigenlijk wil ik vannacht niet slapen met de buitendeur op een kier, dus moet hij zo snel mogelijk vol.

Om acht uur slinger ik de tv aan. Tv kijken doet men hier via de app NLziet op de televisie. Het is even wennen, maar ik heb het net op tijd door om het acht uur journaal te kijken op npo1.

Deze B&B heeft een Nespresso apparaat met de bijbehorende cups voor haar gasten klaar staan. Daar maak ik graag gebruik van.
Na het journaal schrijf ik verder aan mijn reisverhaal onder het genot van een goede kop koffie.

Halverwege de avond besef ik dat de accessoires-accu in de zijkoffer ook nog opgeslagen moet worden en haal hem daarom naar binnen en leg hem aan een elektrisch infuus. Morgenochtend is hij weer opgeladen.

De koelkast staat vol met allerlei dranken en ik besluit om er een uit te nemen. Deze cola moet natuurlijk wel afgerekend worden. Ik schat zo in dat de genoten stroom voor de accu's, plus de cola wel met een briefje van tien euro betaald kunnen worden. Ik leg, voordat ik het vergeet, alvast geld klaar op het aanrecht.

Dan vind ik het tijd om naar bed te gaan. Ik zet de wekker op mijn telefoon en koppel de stroom naar de motor af, hoewel hij bijna vol is. De rest morgenochtend... Dan kan in ieder geval de buitendeur dicht.

25/06/2025

Te koop voor €45,00
Wegens misverstand 2 stuks besteld (dus slechts 1 te koop): apparaat om kettingspanning te controleren. Werkt super eenvoudig en doeltreffend: 1x instellen en daarna is spanningscontrole kinderspel. Ophalen in Barneveld?
[email protected]

31/05/2025

Dag 6 van 6 Solo zes dagen door Duitsland

Zaterdag 24 mei
Wanneer ik omstreeks 5:00 uur naar het toilet ga, herinner ik me daar, dat er vanaf vandaag een aanbieding is van een SUP-“plank” bij de Lidl (SUP = Stand Up Paddling, dus peddelen terwijl je op een plank staat). Terug in bed bestel ik hem via hun webshop. De aanbieding is te mooi om hem te laten lopen.

Daarna draai ik me nog een keer om en word dan om 7:00 uur wakker van het wekdeuntje uit mijn telefoon. Zoals elke morgen, ook vandaag weer het ochtendritueel en loop daarna met mijn reistas naar de motor. Ik ben benieuwd of de accu al vol is. Tot mijn verbazing, hij heeft toch voldoende tijd gehad om te laden, is hij nog bezig met de laatste drie procenten. Daar ga ik niet op wachten. Ik bind de reistas, met daar bovenop mijn regenoverall, op de motor en koppel daarna de kabels los en berg ze op in de koffers. Het verlengsnoer rol ik met de kabelhaspel op zover als ik erbij kan en ga dan naar de ontbijtruimte. Mijn gastheer heeft voor mij een tafel gedekt met alles er op en er aan. Ik hoef geen meter te lopen voor mijn ontbijt, alles is er of wordt gebracht. Gelukkig hoef ik niet alles op te eten wat er op tafel staat.

Daarna de tanden poetsen, de laatste zaken in de rugzak en vervolgens de sleutel terugbrengen en afrekenen. Hij rekent niets voor het laden, maar aangezien ik super tevreden ben over dit Gasthaus geef ik hem een ruime fooi. Dan nog ben ik minder geld kwijt dan bij de onderkomens van de afgelopen dagen.

Even later opent hij de grote deur naar de binnenplaats, zodat ik op weg kan. Het is dan ongeveer half negen, mooi weer, wel fris met 12 graden en een straffe wind. Voor de zekerheid mijn regenjasje over mijn motorjas aangetrokken, mocht ik al een verdwaalde bui tegenkomen.

Ik rijd via een boog naar Warstein (die van het bier) en rijd dan naar het zuidwesten via een prachtige route. Ik denk dat dit het mooiste stuk is van deze zesdaagse, maar ja de zon schijnt… Ik kom ook door plaatsen waar ik nog nooit van gehoord heb. Wat dacht je van Niederlandebeck of St. Claas?

De eerste pauze is gepland in Attendorn. Daar staat een lader die twee mogelijkheden heeft: snel en normaal laden. De aansluiting om normaal te laden, die ik had willen nemen, is bezet dus gebruik ik de snellader. Die laat ik laden tot 80%. Tegen de tijd dat hij zover is, het gaat zo snel dat ik er op kan wachten, is de gewone aansluiting vrij gekomen. Ik koppel de snellader af en de gewone lader aan.

Ondertussen is er een meneer op me af gekomen die alles wil weten over de, voor hem, vreemde motor. Hij rijdt zelf ook motor, maar dit kent hij niet. Het is een leuk gesprek en goed voor mijn Duits. Het blijkt onder andere dat men hier zo’n beetje vier keer zoveel betaalt voor een kilowatt stroom dan wij in Nederland ! Wanneer ik op de app van ANWB-energie laat zien dat we soms zelfs geld toe krijgen als we stroom afnemen op bepaalde uren van de dag, valt hij bijna achterover van verbazing. Een stuk wijzer geworden, wenst hij me een goede reis en bedankt hij me voor de informatie.

Het laden op normale snelheid duurt langer, dus kan ik het dorp verkennen. De zon is ondertussen weggedrukt achter de wolken, maar het is nog wel droog. Het dorp valt, qua winkels, wat tegen. Er is een bakker maar die heeft geen toilet voor klanten, dus koop ik daar ook geen koffie. Zo ben ik al redelijk snel weer terug bij de motor. Die heeft er weer bijna 10% bij geladen op het moment dat ik op wil stappen. Afkoppelen dus, kabel in de koffer en weer gaan. Zolang het droog is, moet ik er van genieten. Straks op de Autobahn mag het gaan regenen, maar nu nog even niet.

Helaas, nog voordat ik op de snelweg rijd, begint het zodanig hard te regenen dat ik de eerste beste gelegenheid om langs de kant van de weg te stoppen beet pak. Het is dan net 12:00 uur geweest. De regenjas gaat uit en de regenoverall gaat aan. Die overall is een goede investering geweest. Ik ben door zijn fel gele kleur goed zichtbaar in deze weersomstandigheden en ik blijf daarin fijn droog.

Ik ga vol goede moed weer verder. Tot Schwelm blijft de route de moeite waard. Het stuk vanaf Brilon tot hier is voor herhaling vatbaar. Maar bij Schwelm moet ik toch echt aan de doorkruising van het Roergebied beginnen en dat doe ik dan het liefst via de autosnelweg. Via een stukje Autobahn 1 rijd ik naar Autobahn 43 die me naar het noorden brengt tot Recklinghausen. Daar neem ik Autobahn 2 naar het westen.

Bij Gelsenkirchen ga ik de snelweg af en een stukje de stad in, want daar heb ik thuis tijdens het plannen een snellader gezien. De lader is eenvoudig gevonden, maar de deur van de lader (formaat Amerikaanse koelkast) staat open. Voor onderhoud ? Is hij wel beschikbaar ? Ik parkeer de motor er naast en ga op onderzoek uit. Geen idee waarom de deur open staat, zou niet moeten denk ik, maar ik kan de snellader gewoon gebruiken. Terwijl de lader de accu van 50 naar 80% boost, koop ik een belegd broodje en koffie. Daarna mag ik, als klant, het brandschone toilet gebruiken nadat ik de sleutel daarvan heb gekregen. Het heeft het laatste half uur niet meer geregend, maar toch houd ik mijn overall aan. Ik heb namelijk op de app Rainy Days gezien dat er voldoende buien uit Nederland deze kant op komen.

Ik rijd dezelfde weg terug naar de snelweg en zet daar de cruisecontrol op 103 km/u. Het is ongeveer nog 150 km tot Barneveld en met deze snelheid zou ik nog een 40 km reikwijdte over moeten houden. Al vrij snel begint het te regenen… Vandaag heb ik geen enkele omleiding gehad, maar kom wel in een file terecht. Veroorzaakt door werken aan de weg. Ik kan makkelijk tussen de rijen auto’s door rijden, maar ik heb geen haast en daarbij komt ook dat het in Duitsland verboden is voor motoren om tussen de files door te rijden.

Door de lage snelheid tijdens het rijden in de file, krijg ik meer reikwijdte zodat ik, zodra het weer doorrijdt, de snelheid verhoog naar 105 km/u. In Duitsland vind ik het dan niet vreemd dat ik op de rechter baan rijd. Maar dat ik merk dat ik bijna als enige me aan de maximale snelheid houd, zodra ik de grens over ben naar Nederland, daar verbaas ik me iedere keer over.

Het blijft de rest van de dag regenen, dus ik ben blij met mijn overall. Thuis zet ik de motor op de oprit van mijn huis en spuit met water uit de tuinslang het meeste vuil er af. Daarna mag hij de garage in. Ik controleer de kilometerteller en bereken dan dat ik in zes dagen 1918 km met de motor heb afgelegd, dat is gemiddeld bijna 320 km per dag. Veel meer dan ik gedacht had. Het dashboard geeft aan dat de accu nog voor 31% gevuld is, dat zou nog minstens goed zijn voor 60 km. Iets meer dan de geschatte 40 km, maar dat heeft waarschijnlijk met de file te maken.

30/05/2025

Dag 5 van 6 Solo zes dagen door Duitsland

Vrijdag 23 mei
Gisteravond ontdekte ik dat deze kamer rolluiken heeft. Perfect voor mij om goed te kunnen slapen, doordat ze al het licht van buiten uitsluiten. Omstreeks 6:00 uur er uit geweest om te plassen en toen weer ingedommeld.

Net voordat de telefoon van zich laat horen ben ik wakker en zodra ik hem hoor zet ik hem uit en ga uit bed. Een half uur later sta ik op de binnenplaats bij de motor. De stekkers worden afgekoppeld, want alle accu’s zijn vol. Ook mijn reistas gaat op de motor gebonden worden, dan is bijna alles klaar voor vertrek.

Voor de zekerheid heb ik een extra shirt aangetrokken, want de weersverwachting is niet erg rooskleurig, al ziet het er vanmorgen stralend uit, maar wel fris: 11 graden. Ook heb ik mijn regenjasje verplaatst van de reistas naar de rugzak en heb ik een Buff om mijn nek. Volgens de weerapps krijg ik diverse kleine buien te verwerken, dus denk ik dat het extra jasje voldoende is voor vandaag.

Even na achten zit ik te smullen van een paar broodjes, een bekertje yoghurt en een thee. Dan de laatste handelingen verrichten op mijn kamer. Met mijn rugzak op de rug, ga ik op zoek naar mijn gastvrouw voor de rekening. De hoogte van de rekening valt binnen de perken, dus betaal ik graag € 5,00 extra voor het laden en de mooie stalling. Iedereen blij.

Het is net half negen geweest wanneer ik het pand rijdend verlaat. Ik ben nog maar net op pad, bij Bad Blankenburg, of de eerste omleiding wordt aangekondigd. Ik volg dit keer gedwee de aanwijzing van de borden, maar rijd dan wel een mooie bochtige weg mis. Er zullen nog wel wat bochten komen vandaag, schat ik zo in.

Even later schiet ik bij Bücheloh Autobahn nummer 4 op voor een stuk of twaalf kilometers naar het westen. Dit was gepland vanwege de afstand (rond de 315 km) die dit keer tussen de onderkomens zit.

Vanaf de snelweg voert de route me naar het noordwesten om ten slotte in Tabarz mijn motor bij de geplande laadpaal stil te zetten. De laadpaal ziet er vreemd uit met een display die niet goed te lezen is en met een ledstrip, waar de functie van de verschillende kleuren niet duidelijk is voor mij. Ik probeer meerdere laadpasjes en -apps. Soms lijkt het laden te beginnen, maar komt er toch geen stroom binnen. Ik download nog een app via de QR-code op de laadpaal, geef wanhopig toestemming om mijn creditcard te belasten (! , maar of dat goed komt…), het helpt allemaal niet voldoende om het laden echt te starten. Op een gegeven moment geef ik het op en zoek in de buurt en andere laadpaal via de diverse apps. Die zou zo’n 16 km verder in Wutha-Farnroda moeten staan, niet op de route, maar wel in de goede richting.

Dus even verder, in tijd en plaats, vind ik de benodigde laadpaal. Ik heb bij dit type een laadpas nodig om de afgesloten ingang voor de laadstekker te openen. Het openen lukt direct, maar ik heb daarna een app van een ander nodig om het laden te starten. In het ergste geval berekenen ze het beide, het voornaamste is dat de kans nu groter is dat ik voldoende reikwijdte bereik om de volgende pauzeplaats te bereiken.

Ik ga een eindje lopen, want het duurt nog wel even tot de reikwijdte groeit. Ik zie een bord met reclame voor een Conditorei, daar hebben ze waarschijnlijk wel koffie. Prima koffie maar geen broodjes, dan maar een stuk taart/koek er bij. Helaas hebben ze ook geen klantentoilet. Dat wordt straks een boom opzoeken vrees ik.

Verder lopend zie ik een supermarkt waar ik een banaan en gedroogde abrikozen koop. De banaan eet ik al lopende naar de motor op. Er vallen spetters, ik schuil onder de overkapping van een sporthal naast de laadplaats. Als ik de regenradar en de app Rainy Days raadpleeg, zie ik dat er heel veel kleine buien uit het westen komen. De spetters zijn ondertussen vervangen door zo’n bui: kort maar hevig. Preventief trek ik mijn regenjasje alvast aan. Ik zie dan opeens een geschikt hoekje om te gaan wild plassen. Die kans laat ik niet lopen! Terug bij de motor heeft hij voldoende geladen om verder te kunnen, dus stap ik weer op.

Op een gegeven moment zie ik vier motoren in de verte, ik haal ze op den duur in, want ze rijden erg rustig. Ik besluit om aan te sluiten, dus pas ik mijn tempo aan. Na geruime tijd samen op gereden te hebben gaat het regenen en schieten zij de weg af een parkeerplaats op. Geen regenkleding aan waarschijnlijk. Ik rijd door, er volgen nog meer buien, maar ik heb meer last van de (te) harde wind.

Op de plek om te pauzeren staat ook de beoogde laadpaal. Ik kies voor de snellader en die gaat voor de wind! In een kwartier zal hij de accu voor 80% vol gooien. Maar eerst haal ik de capuchon van mijn motorjas, want door het regenjasje vangt de capuchon wind tijdens het rijden en ik ben het getrek aan mijn nek zat. Ondertussen sta ik 25 meter verder, bij een Imbiss, die mij wel een Currywurst mit Brödchen wil verkopen.

Om het laden te stoppen heb ik de app nodig, waarmee ik hem ook gestart heb, maar ik blijk op dit moment geen internetverbinding te hebben. Dan maar met behulp van de computer in de motor het laden proberen te beëindigen. Tegen de tijd dat ik door heb hoe dat ook alweer moest, stop ik het laden op 84%. Niet erg, maar ook niet nodig, want over ruim honderd km ben ik bij het onderkomen voor vannacht.

Het begint te regenen maar ik zie in de richting dat ik rijd de zon alweer schijnen. Tijdens zo’n bui daalt de temperatuur zomaar naar de 10 graden, dus ik ben blij met mijn extra shirt en het regenjasje. De route door het Sauerland is eigenlijk altijd mooi. Wanneer ik door Willingen rijd, herken ik het direct, maar zie ook dat er nog volop gebouwd wordt voor de toeristen. Zoals gewoonlijk struikel je bijna over de auto’s met Nederlands kenteken.

In de buurt van Brilon laat de navigatie me een extra rondje rijden, niet gepland, geen idee waarom hij dat doet, maar ik volg de aanwijzingen maar op.

Even later arriveer ik bij het Gästehaus voor vannacht. Ik parkeer de motor op het trottoir en meld me binnen. De motor mag op de binnenplaats waar de gastheer een haspel met 25 meter kabel uitrolt. Ik sluit daar de thuislader en de lader voor de andere accu’s op aan en het werkt zoals het moet. Terwijl ik het slot op de motor zet, houdt de lader er opeens mee op. Ik haal de gastheer erbij en hij ziet dat de zekering van de kabelhaspel het niet prettig vindt. Ik stel het laden naar beneden bij in de hoop dat hij het nu wel houdt. Straks maar een keer gaan kijken.

Ik ga naar mijn kamer en even later loop ik in burgerkleding naar buiten om foto’s te maken voor o.a. Polarsteps. Terug op mijn kamer begin ik alvast te schrijven aan het reisverslag onder het genot van een colaatje uit eigen voorraad.

Om even voor half zeven ga ik naar het inpandige restaurant, waar ik een Griekse schnitzel en een alcoholvrij witbier bestel. Na de uitstekend smakende maaltijd schrijf ik verder op de tablet tot mijn bier op is.

Daarna loop ik naar de motor om te kijken of alles nog doet wat het zou moeten doen. Het blijkt tergend langzaam te gaan, want vannacht omstreeks 3:00 uur zou de accu pas vol moeten zijn, volgens de computer van de motor. Lukt het niet dan moet ik, op de route, over maximaal 100 km een laadpaal zien te vinden.

Volgens de planning heb ik morgen de eerste pauze een laadpaal op 95 km van hier, zonder rekening te houden met een eventuele omleiding. Dus in principe zou ik die moeten kunnen halen zonder een extra laadmoment.

29/05/2025

Dag 4 van 6 Solo zes dagen door Duitsland

Donderdag 22 mei
Vannacht heb ik het tikken van de regen gehoord tegen het raam, vanmorgen is het droog, maar nog te vroeg om op te staan.

Om 7:00 uur, gaat de wekker en stap ik uit bed. Ik loop mijn ochtendgebeuren af en ga dan op zoek naar de ontbijtruimte. De koffer met de LiFePo-accu’s voor de accessoires breng ik meteen maar naar beneden en bevestig hem alvast aan de motor.

Ik zoek een tafeltje uit, niet moeilijk want er staan er voldoende die nog vrij zijn. Daarna haal ik thee en een paar broodjes met beleg. Even later nog een schaaltje vruchtenyoghurt en dan kan ik er wel weer even tegen.

Terug naar mijn kamer om de tanden te poetsen en dan meld ik me af bij de receptie. Ik blijk alleen nog de toeristenbelasting te moeten betalen, de rest is al van mijn creditcard gehaald.

Ik bind al mijn spullen in en op de motor en vertrek dan net voor half negen. Er werd geen regen verwacht voor vandaag, dus al is het zwaar bewolkt, ik gok dat het droog blijft. Als ik de buienradar bekijk valt er waarschijnlijk niet veel. Mijn motorjas is wel tegen iets bestand denk ik en zo ook de lederen broek. Het is wel fris, nog maar 11 graden. Ik ben blij dat ik handvatverwarming heb, want die kan ik nu wel gebruiken. Gelukkig loopt de temperatuur iets op: 13 graden, want hij daalde ook even naar 10 graden en daarvoor ben ik eigenlijk te zomers gekleed.

Ik weet het, ik scheld op de werkzaamheden aan de weg die voor een “Umleitung” zorgen. Ook dit keer bij Mariënberg, na ca. een rijden is het weer zover. Maar ik scheld ook op het slecht opgelapte asfalt waar ik overheen stuiter. Dus het is het een of het ander, dus blij zijn met de omleidingen omdat dat betekent dat er volgende keer beter asfalt ligt.

In Mariënberg gok ik verkeerd op een kruispunt en zo ben ik een kwartier bezig voordat ik weer het idee heb dat ik goed rijd. Het begint ook nog te spetteren en dat is nog niet het ergste, want daarna gaat het echt regenen. Het komt niet met bakken uit de lucht, maar het regent wel lekker door.

Maar hopen dat mijn kleding voldoende tegen gaat houden. Ik pas wel mijn snelheid aan, want een glijer maken op glad asfalt, wil ik voorkomen. Ik hoorde pas: “Hoop is een slechte raadgever maar een goede reisgenoot” en zelf zeg ik vaak: “Hoop is uitgestelde teleurstelling”. We gaan zien wat het wordt. In Mildenau heb ik een pauze gepland. De laadpaal is een snellader, die aan de linkerkant niet blijkt te werken, gelukkig aan de andere zijde wel. Hij staat op een verregend parkeerterrein van een supermarkt en ik nu onder de overkapping daarvan, wachtend tot de motor weer 80% acculading heeft. Na een half uur na aankomst rijd ik weer verder. De 80% kan ik goed gebruiken, want het is hard gaan waaien en de temperatuur schommelt tussen de 10 en 13 graden. (Hoe kouder hoe minder capaciteit de accu geeft).

Nog maar net op weg of ik krijg na Tannenberg weer een omleiding. Dit keer volg ik de borden maar… Een heel stuk verder kom ik bij Schwarzenberg pas weer op de geplande route. Wel allemaal door een mooie omgeving, maar alles ziet er anders uit als de zon niet schijnt en ik durf niet voluit te rijden door de regen.

Ten slotte beland ik op een klein industrieterrein bij een lader die met de app Maingau zou moeten werken. Bij het vorige hotel lukte dat niet, maar hier wel. Ook is het zowaar droog geworden om kwart voor een! Ik laat de motor achter en ga voor een fikse wandeling, want hij mag van mij wel ruim een uur laden met deze harde tegenwind.

Achter het industrieterrein ligt een bos en daar zou een eettent moeten staan. Het bos is idyllisch, de eettent gesloten. Dan loop ik gewoon door naar het gigantisch grote wintersport hotel. Daar vandaan zie ik het dorp liggen tegen de berg en besluit daar naartoe te lopen. Ondertussen breekt af en toe de zon door de wolken. Naar beneden naar de rand van het dorp gaat makkelijk. Voor naar het centrum van het dorp, moet ik toch echt omhoog. Het blijkt nog te vroeg, of te vroeg in het seizoen, want zo’n beetje alles is hier gesloten.

Al wandelend terug naar de motor passeer ik een tankstation. Die laat ik tegenwoordig links liggen, maar ik heb eigenlijk toch wel trek gekregen. Ik ga kijken of ze belegde broodjes hebben. Helaas, die hebben ze daar niet, maar wel een broodje met een soort bockworst. Laat die nou ook prima smaken.

Bij de motor aangekomen, maak ik alles gereed om weer verder te rijden. Maingau besluit op een gegeven moment zelf dat het genoeg is geweest (of zo), want hij schakelt het laden uit. De accu blijkt voor 76% vol te zijn, eigenlijk geen reden voor Maingau op te stoppen met laden. Maar goed nog een uur en vijfenveertig minuten naar mijn onderkomen voor vannacht, dus ik vertrek met 76%. Het is dan wel droog, het dreigt ook en de harde wind wordt niet minder.

De route blijft mooi met snelle wegen afgewisseld door het rijden door kleine dorpjes. Bij Bad Lobenstein volgt er een omleiding, echt? Ja echt! Het is een vrij lange omweg en op een gegeven moment denk ik dat ik wel terug kan komen op de originele route door binnendoor te rijden. Dat stuk kan ik dus twee keer rijden, want het was te vroeg.

Het weer wordt iets vriendelijker: af en toe komt de zon weer iets langer te voorschijn. Er rijdt plotseling een jonge man op een bromfiets achter me. Hij rijdt aardig met me mee, alleen als ik harder rijd dan 80 km/u loop ik op hem uit. Maar zodra ik door de verkeersomstandigheid snelheid minderen moet, zit hij meteen weer in mijn achterwiel. Pas wanneer ik afsla naar het dorp Eichicht, waar het pension staat, raak ik hem kwijt.

Ik parkeer de motor achter het pension en loop dan naar de voordeur om me te melden. Ik krijg de sleutel van kamer 25 in dit prachtige pension.

De motor mag via een grote deur, die de gastvrouw voor me openmaakt, op de binnenplaats staan met stopcontact. Dus en de accu van de motor en de accu voor de accessoires worden daar geladen. Ik haal mijn reistas van de motor en neem mijn intrek in kamer 25.

Eerst me maar eens do**hen, scheren (hoofdhaar) en trimmen (baard). Omgekleed doe ik een rondje door het dorpje en ga om even na zes uur kijken of ik al wat te eten kan bestellen. Dat blijkt geen probleem.

Er zijn nog drie andere gasten, maar die hebben zich nog niet in het restaurant gemeld. Daardoor staat het door mij bestelde al heel snel voor mijn neus. Na het eten schrijf ik op de tablet wat ik vandaag beleefd heb. Als ik uitgeschreven ben en het glas leeg is, ga ik terug naar mijn kamer.

Het Routelab

16/04/2026

15/04/2026

25/06/2025

31/05/2025

30/05/2025

29/05/2025

Adres

Website

Meldingen

Snelkoppelingen

Delen

Type