31/01/2026
Kijk nou hoe leuk😃
Afgelopen week een onwijs leuke team op bezoek gehad! En dan blijkt Maaike een blog bij te houden waarin ze o.a. dit verhaal verteld! Supergaaf🙏
‘Als kind was ik een paardenmeisje. Uren kon ik spelen met de speelgoedpaardjes die hoorden bij mijn speelgoedboerderij. Ik spaarde mijn zakgeld zodat ik af en toe een nieuw paardje uit kon kiezen in de speelgoedwinkel. Zo spaarde ik een tweespan paarden die een ploeg konden trekken. Een merrie met veulen. Een paard dat snel galoppeerde. Een vos (licht bruin) wit gevlekt paard, bont zoals dat heet in paardentermen, mét Indiaan (mag dat woord nog gebruikt worden?) en een zwart steigerend paard met daarop een cowboy met lasso. En natuurlijk verslond ik het boek Black Beauty van Anna Sewell, een beauty als het paardje naast het kopje. Toch is wat je hier uitgestald ziet niet mijn paardenverzameling maar die van Praktijk de Kleine Reus, een locatie waar échte paarden en pony's ingezet worden bij (team-)coaching en training. De eigenaresse Tjaaktje werkt veel met kinderen maar ook met volwassenen.
Die volwassenen waren wij, het team waar ik deel van uitmaak, vandaag. We reden afzonderlijk in onze auto's naar het grote erf van De Kleine Reus in de grote leegte van het Groningse Hogeland. Dat op zich doet mijn ex-Randstedelijke hart (ik ben er nog steeds niet 100% aan gewend dat ik daar tot in de verre verte geen hoge gebouwen zie) al sneller kloppen.
Natuurlijk hielden we ons bezig met grote-mensen-teamvragen. Maar ergens in datzelfde hart was toch ook de hele ochtend stiekem dat meisje van vroeger in mij, genietend van de geur en kleur van die zachte en tegelijkertijd zo sterke paarden- en ponylijven. Ik voelde diepe ontroering bij de ontmoeting met een van de paarden van Tjaaktje: Arina. Een prachtig stevig gebouwd maar o zo gevoelig paard, als veulen geboren uit een avontuur van een Ardenner boerenpaardenmoeder en een vosbontgekleurd pinto-paardenvader. Jawel, zo'n paard als van 'mijn' Indiaan van vroeger. Alleen had Arina maar weinig bonts geërfd, een klein wit veegje onder haar buik onthulde iets van haar moeders' avontuur. Of zat er ergens nog meer?
Arina kwam in de bak, waar wij als team onze plekken hadden ingenomen, vol verwachting van hoe we aan onze doelstellingen zouden gaan werken en legde pats boem letterlijk in een keer iets wat speelde in ons team op tafel. Niets planmatigs of genuanceerd. Aangekleed of in volzinnen verpakt.
Ze liep recht op haar doel af. Ging zich daarna uitgebreid rollen. Keek nog eens goed om zich heen en denderde door de bak. Ze wist heel goed wat ze deed, liep niemand omver en maakte grote indruk door na haar actie bij het hek te gaan staan en uit te kijken over het wijdse landschap van het Groningse Hogeland. Hoe duidelijk wil je het hebben? Zó dus. We waren diep onder de indruk.
Was het het temperament dat via de pinto in haar schuilde, de pure boerenaardsheid uit de Ardennen die haar tot deze actie aanzette of kwam het door onze energie die we zo maar met onze posities en ons 'zijn' in 'haar' paardenbak hadden rondgestrooid? Het zal een combinatie zijn geweest...
Toen we weggingen pakten we elk onze eigen energie weer bij elkaar. Door het besneeuwde Groningse landschap reden vier collega's in vier auto's via dezelfde weg als hoe ze er gekomen waren achter elkaar weer terug.
Daar was niets kleins aan kleine Reus’.
Maaike, docent bij een mbo, kiest elke werkdag bewust een kopje voor haar koffie. Welke pakte ze vandaag uit het mokkenstation?
