02/06/2026
In 1 jaar tijd is mijn gezin weggevaagd, mijn moederhart gebroken... Dit is zoals het voeltπ
Een collega therapeut zei ooit eens tegen mij: βMarieke, je bent allemaal kleine gezinnen aan het stichten met je dierenβ En dat klopte, iedere zwerfkat die zwanger was mocht blijven inclusief de kinderen. En zo met mijn honden. Een gezin vormen, dat waar ik schijnbaar zelf onbewust naar op zoek was vanuit mijn eigen jeugd.
Dit was mijn gezin voor de afgelopen 14,8 jaar. Het gezin samen met de honden en mijn partner, mijn roedel. Het gezin waarin de pups zijn geboren, opgegroeid en overleden. Bassie (de papa) als eerste in 2018, Belle in 2023.
En daarna ging het hard, 2 vlak achter elkaar: Boy april 2025 en Beer juni 2025.
En danβ¦. De klap van Bibi op 15 mei 2026 en mamahond Bo op 23 mei 2026 raakt ook mij. In 1 jaar tijd, mijn (honden)gezin kwijt. En dat voel ik!
Niet alleen in mijn lage energie, maar ook in een gebroken hart en een rouwend lichaam sinds gisteren, wat (fysiek) pijn doet. Want ook rouw slaat zich op en uit zich via het lichaam.
Dat maakt dat ik vandaag dan ook moet gaan zorgen voor mezelf en toestaan om te gaan rouwen, daar waar ik de afgelopen week nog in een overlevingsmodus zat.
En dat is niet makkelijk, lage energie af en toe ruimte om te huilen maar vaak ook een afgevlakt gevoel. En ik weet, omdat ik een traumatherapeut ben, dat dit erbij hoort. En wordt het de kunst van (ver)dragen om weer verder te kunnen met het leven in plaats van overleven.
Rouw leeft niet alleen in ons hart, maar ook in ons lichaam
Lees meer hierover in mijn blog
Dit is zoals het voelt. Een collega therapeut zei ooit eens tegen mij: βMarieke, je bent allemaal kleine gezinnen aan het stichten met je dierenβ En dat klopte, iedere zwerfkat die zwanger was mocht blijven inclusief de kinderen. En zo met mijn honden. Een gezin vormen, dat waar ik schijnbaar z