27/09/2019
Een jaar geleden reed ik 2 dagen in Engeland. Sinds die 2 dagen stond mijn trouwe Fireblade in de opslag vanwege verhuizingen en verbouwing. En nu, om het jaar te beginnen en direct weer af te sluiten qua circuitrijden, ging ik weer naar Engeland. En wel naar de iconische circuits Brands Hatch en Donington Park. Samen met Erik, Gerrit-Jan en Hendrik dit keer.
In totaal was ik 4 dagen van huis om 2 dagen op de circuits te rijden. Het kostte bijna een hele zondag om van huis naar Brands Hatch te komen. Gerrit-Jan had een hotel "in de buurt" van het circuit geregeld voor ons. Dat "in de buurt", bleek 100 meter van de ingang te zijn. Perfect geregeld dus.
Op zondagavond hebben we in The White Swan gegeten, een leuke engelse pub, waar het goed eten en drinken was.
We dachten slim te zijn door goed op tijd op het circuit aan te komen, namelijk kwart over 7. Maar we hadden niet op de fanatieke Engelsen gerekend. Werkelijk het hele paddock was compleet gevuld. Alle pitboxen waren al gevuld met motoren. Ons plan om op tijd te zijn en een pitbox te vinden viel dus mooi in het water.
Gelukkig was het droge dag, dus was buiten staan geen straf. Vanaf de paddock had je wel een mooi zicht op een groot deel van het "Indy" circuit. Goed om te weten, Brands Hatch heeft een korte layout, genaamd Indy en de Grand Prix layout, die veel langer en spectaculairder is. Wij hadden natuurlijk een dag op de GP layout geboekt.
De eerste sessie stond voor mij in het teken van wennen aan de motor, want die had ik een jaar niet gebruikt en voornamelijk de baan leren kennen. Dat laatste lukte natuurlijk van geen kant in 1 sessie, maar wat een gave baan. Pilgrims drop is echt een diep g*t en ook de Paddock Hill bend heeft super veel hoogte verschil. De hele baan gaat eigenlijk overal of omhoog of omlaag. Veel bochten zijn blind en daarmee is het moeilijk om ze snel heel goed te doorgronden.
Gelukkig hadden we 6 sessies tot onze beschikking zodat ik aan het einde van de dag toch een beetje het gevoel had aardig rond te komen.
In vergelijking met de Donington Park, waar ik vorig jaar al reed, vond ik Brands Hatch net wat uitdagender en spectaculairder.
Voor de dag erna stond Donington Park op het menu. Ook hier de Grand Prix layout, want ook Donington Park heeft een verkorte layout. Helaas was het een héél natte dag. In de ochtend viel er zoveel regen dat er echte diepe plassen en staand water op de baan was.
Hierdoor was het wel verdomd rustig op de baan, waardoor de organisatie al snel besloot om in 2 groepen te gaan rijden, waarbij iedere groep steeds een half uur mocht rijden. Daarmee was er dus geen tekort aan rijtijd.
Donington kende ik al van vorig jaar, en na een paar rondjes zat dat al weer in mijn hoofd en was het zaak om aan te leren voelen hoeveel grip het natte asfalt bood. Dat bleek genoeg te zijn om toch lekker vertrouwd rond te gaan.
Ik was helaas niet zo slim om een nieuw regenpak mee te nemen, dus het werd wel een beejte een koude dag voor me, maar dat mocht de pret niet drukken. Door te wisselen tussen mijn 2 pakken en steeds drogere handschoenen, sokken en laarzen aan te doen, was het te doen.
We mochten de dag afsluiten met een uur open pitlane, dus dat betekende doorrijden totdat de benzine op was of de dag voorbij. In mijn geval betekende dat dat ik om 16.30 uur door de finishvlag van de baan werd gehaald. Voldaan en tevreden. En vastbesloten om volgend jaar weer terug te gaan naar Engeland.
's Avonds in het hotel hebben we samen nog wat biertjes gedronken op de goede afloop. De terugreis van Donington naar huis kostte 13 uur, dus het is wel een serieuze afstand om te overbruggen. Maar het was het meer dan waard!
