04/05/2026
Ik werd gebeld met de vraag of ik op korte termijn cliënten kon helpen.
“We zijn een organisatie die vooral politie en defensie ondersteunt bij hulpvragen. Heeft u wel eens cliënten uit deze doelgroep behandeld?”
“Zeker,” antwoordde ik.
“U stuurt uw factuur naar ons en wij betalen, op de manier die u wilt.”
Ik vroeg: “Wat berekent u dan voor een consult? Ik neem aan dat deze bemiddeling niet gratis is.” Daarbij weet ik dat bij defensie het geld niet bepaald schaars is, dus ik kan me goed voorstellen dat u meer vraagt dan ik reken.
Dus mijn vraag is: openheid en transparantie. Als u mij uitlegt hoeveel u aan uw opdrachtgever rekent, en dat is redelijk, dan wil ik erover nadenken. Mijn praktijk zit al behoorlijk vol, dus het zou dan vooral zijn om uw cliënten te helpen.
“Wat een vreemde vraag, die is ons nog nooit gesteld.”
“Ach, voor alles is een eerste keer. Maar ik zou het vervelend vinden als later blijkt dat u voor alle consulten het dubbele rekent aan uw opdrachtgever.”
“Nee, dat doen we niet.”
“Nou, dan hoor ik het graag.”
“Dat is goed, ik ga het intern overleggen.”
“Ik ben benieuwd,” zei ik. “Ik hoor van u.”
Zo’n gekke vraag vind ik het eigenlijk niet, met al die zorgcowboys. En veel mensen weten niet dat je ook gewoon aan de werkgever kunt vragen of er een budget is. Meestal wordt dat gehonoreerd.
Was dat nou zo’n rare vraag van mij?
Ik had het antwoord in ieder geval wel verwacht.
