19/05/2026
Rendez-vous in Orderbos?!
Zomaar een training in het Orderbos op een willekeurige maandagavond, hadden we gedacht. Maar nee, onze training gisteravond werd voor onze groep een onvergetelijk moment voor de rest van ons leven.
Ik liep samen met Ans van den Broek een klein stukje voor de rest van de groep toen een wonderbaarlijk grote wolf het asselsepad overstak op slechts 10 a 15 meter afstand van ons! Ik schreeuwde: ‘Kijk nou! Een wolf!’ Ans was onder de indruk, maar de wolf niet. Doodgemoedereerd stak hij over (hij had ons ongetwijfeld al veel eerder opgemerkt) en bleef tussen de bomen staan. Ik heb hem uitgebreid kunnen bestuderen en hij mij! Ik had alleen niet de tegenwoordigheid van geest om foto’s te maken. Ans heeft in het verleden slechte ervaringen met honden gehad en zij heeft een beetje een fobie ontwikkeld. Die fobie blijkt ook voor wolven te gelden en zij was dan ook blij dat zij terug kon lopen om de rest van de groep te waarschuwen. Zij is goed voorbereid en heeft dan ook altijd een wolvenfluitje bij de hand. Nu we er eentje tegenkwamen, heeft zij er echter helemaal niet aan gedacht om te fluiten. Zo’n fluitje is bedoeld om de wolf weg te jagen. Dit in tegenstelling tot een hondenfluitje, waarbij het de bedoeling is dat de hond naar je toe komt. Knap van zo’n wolf dat hij blijkbaar het verschil kent. Je zal maar het verkeerde fluitje meenemen…
Nadat de wolf in het struikgewas was verdwenen, zijn we doorgelopen op het asselsepad. Leny Kers nam voor de zekerheid een stok mee, of eigenlijk was het meer een grote, zware tak. Zo zwaar dat hij na 100 meter toch maar werd achtergelaten. We zijn langs de afrastering weer het orderbos ingetrokken. Ans en ik waren weer iets voor op de groep. En ja, hoor! Daar kwamen we een tweede wolf tegen, ook weer hartstikke dichtbij! Alleen de afrastering zat ertussen; het leek wel een dierentuin. Niemand van onze groep vond het met dat hek ertussen eng. Deze wolf was kleiner; formaat herdershond. Waarschijnlijk een vrouwtje en ze liep in de richting van de eerste. ‘Krijgen we straks nog kleine wolfjes ook’, zei Ans. Het lijkt inderdaad wel op een rendez-vous in het Orderbos. Ook deze wolf was niet onder de indruk van onze groep. ‘Zo mak als een lammetje’ is misschien een wat gekke benaming voor een wolf, want het blijven wilde dieren. Laten we het houden op ‘een wolf in schaapskleren’. De hele groep heeft de wolf goed gezien, hoewel inmiddels op enige afstand. En eindelijk -als het beest bijna uit zicht is- heb ik toch ook wat foto’s genomen.
Achteraf moest ik denken aan de Dodenrit van Drs. P. Daarin worden de kinderen van drs. P. één voor één vanuit de trojka opgeofferd aan de wolven om de rest te redden. Vaak is het moeilijk kiezen: ‘Moet het Igor wezen? Nee, want Igor speelt viool. Wat vind je van Natasja? Maar die leert zo goed op school…’. Zo hadden ook wij de leden van de maandagavondgroep desnoods een voor een op kunnen offeren. Maar gelukkig kwamen deze wolven in het geheel niet hongerig over.
Toch geeft het wel te denken om twee wolven op zo’n korte afstand tegen te komen en zo dicht bij de sportvelden, en bij Apeldoorn. Wolven zijn van nature niet agressief naar mensen. Zelf voel ik niet in het minst angst bij een ontmoeting; deze wolven waren voor mij nr 5 en 6. Toch is mijn reactie eigenlijk niet goed. Ik was zelfs nog een stukje achter de wolf aangegaan voor de foto’s.
De belangrijkste adviezen op internet bij een ontmoeting met een wolf zijn:
- Blijf kalm en observeer het dier rustig zonder het te benaderen.
- Houd afstand. Een meter of 50 à 100 is een goede richtlijn.
- Trek je langzaam terug om de wolf niet te storen.
- Heb je een hond bij je? Houd die dan kort aangelijnd of onder strikte controle in een losloopgebied.
- Ga niet achter de wolf aan.
- Geef het dier geen voedsel; dat kan ertoe leiden dat het zijn schuwheid verliest en mensen actief opzoekt.
- Komt de wolf té dichtbij, maak dan geluid en gebaren om het dier af te schrikken.
Ik heb nog gezocht naar wetenschappelijk onderzoek naar incidenten tussen mensen en wolven en ik vind maar weinig. Het risico om als mens gebeten te worden door een wolf blijkt verwaarloosbaar klein, maar het is een dominant thema in de beleving van mensen. In een Duits onderzoek van 18 jaar werden geen incidenten tusssen mensen en wolven gemeld. In het verleden (19e eeuw) kwam het voor dat wolven wegens hondsdolheid gevaarlijk voor mensen konden zijn. En een hond met welpjes zal beschermend kunnen zijn.
Maar we kennen in Nederland toch ook het incident van probleemwolf Bram met het kind op de Utrechtse Heuvelrug en de niet-mensenschuwe wolf op de Hoge Veluwe. En de vele doodgebeten schapen, waarbij het misschien ook de vraag is of de eigenaar de schapen wel voldoende heeft beschermd. Hoe dan ook: het zijn natuurlijk wilde dieren.
Lopen we nu risico door in het Orderbos of elders op de Veluwe te trainen? Volgens mij is het risico nagenoeg nul en als je met een groep loopt helemaal nul. Laat je dus niet weerhouden! Tenzij je iemand bent, die niet in zee komt, omdat je dan gebeten kunt worden door een haai….
Henk van der Schaaf
