20/10/2026
“Ik was compleet de weg kwijt; het deed zoveel pijn dat ik het haast niet aankon.”
Paul was 35 en net vader geworden. Binnen twintig maanden zag hij zijn beide dochters geboren worden. In diezelfde periode verloor hij binnen een half jaar ook zijn vader en zijn moeder. Het leven gaf en nam tegelijk, en het voelde zo oneerlijk.
De pijn was zo overweldigend dat hij een onbewust besluit nam: hij zette zijn hart op slot. Hij stortte zich op zijn werk. Hij werkte vaak tot elf uur ‘s avonds en zat de volgende ochtend om negen uur weer achter zijn bureau. Hij zat altijd op het puntje van zijn stoel, klaar om te presteren en problemen op te lossen. Bij de mensen van wie hij hield was hij er fysiek wel, maar mentaal en emotioneel niet. Die eindeloze stroom gedachten eindigde in een burn-out.
Jaren later beklom Paul twee bergen. Eerst liep hij naar de Mount Everest Basecamp: voor hem de berg van kracht, presteren en doelen halen. Een jaar later, net na het einde van zijn relatie, liep hij met een groep mannen 140 kilometer door de Sinaï-woestijn: de berg om naar binnen te gaan. Daar ontmoette hij iets wat hij niet kende: stilte, leegte, helemaal niets. En juist daar, door niets te doen, begon zijn transformatie.
Het moment dat alles openbrak, kwam onverwacht. Zijn ex-vriendin vertelde hem hoeveel pijn de breuk haar had gedaan. Paul luisterde, maar zij voelde dat hij haar pijn niet écht zag. De volgende ochtend, onder de do**he, drong het tot hem door: hij kon haar pijn niet voelen, omdat hij zijn eigen pijn al twintig jaar wegstopte. Hij voelde zijn hart breken, rauw en tastbaar. Daarna voelde hij het langzaam weer kloppen, levendiger dan ooit. De tranen stroomden: van pijn, maar ook van opluchting en dankbaarheid. In zijn hoofd klonk ‘Let It Be’. 🤍
“Ik mag het voelen. Ik mag geraakt worden.”
Nu merkt Paul de verandering overal. In zijn werk zit hij niet meer op het puntje van zijn stoel. Hij ademt rustiger, luistert beter en is écht aanwezig bij de ander. In het verkeer laat hij mensen voorgaan en geniet hij van de omgeving. De haast is eruit.
“Mijn wereld is niet veranderd, maar alles is veranderd omdat ik zélf anders aanwezig ben in de wereld.”
Paul is nu 61. Hij laat zien dat het nooit te laat is om je hart weer open te zetten. Verdriet dat je wegstopt, verdwijnt niet. Maar het mag er zijn, en dan kan er ook weer ruimte komen voor liefde.
👉 Lees het hele verhaal van Paul: https://365dagensuccesvol.com/4iveqGL
Ken je iemand die een verlies draagt? Stuur dit door. Er is licht aan het einde van de tunnel, en je bent niet alleen.
