09/03/2026
Trots op onze Nestor
Bijzondere karate verhalen ✨🥋
Ontmoet Arjan (74), lid van Dojo Jishin Amersfoort. Arjan beoefent al een groot deel van zijn leven budosporten en draagt Kyokushin al decennialang met zich mee — soms actief, soms op de achtergrond, maar altijd aanwezig.
Arjan werd voorgedragen als karateka met een bijzonder karate verhaal. We vroegen hem wat karate voor hem betekent:
“Ik begon op mijn veertiende met judo in Assen, maar dat heb ik hooguit twee jaar gedaan. Rond 1979 ging ik met een collega naar Shotokan karate in Groningen. Na een jaar terug naar Assen en daar samen nog een jaar Jiu Jitsu beoefend.
Daarna kwamen we bij Kyokushinkai, zoals het toen werd genoemd. Na drie à vier jaar ben ik gestopt: werk, een gezin, het leven. Maar die jaren bij Shin-Bu-Kan — een dependance van de school van Geert Bodde uit Veendam — heb ik altijd als bijzonder ervaren. Piet en Fred waren toen mijn sensei, en dat zijn ze volgens mij nog steeds. Vier jaar geleden ben ik zelfs nog even bij hen langs geweest.
Hoewel ik stopte met trainen, is Kyokushin altijd latent aanwezig gebleven. Ik heb tussendoor bij verschillende fitnessclubs gesport en ben later verhuisd naar Amersfoort. Rond 2005 las ik in het huis-aan-huisblad een stukje over een nieuwe karateschool met de stijl Kyokushin.
Ik heb me aangemeld met de woorden: ‘oude vent, inmiddels 53, diabeet, ooit wat gedaan met karate’. Ik kon meteen langskomen en werd lid van Chikara. Daar vond ik niet alleen karate terug, maar ook kameraadschap. Ik voelde me direct weer thuis mede dankzij de rotsvaste Sensei’s Jan en Gino van den Hoek, aangevuld met Senpai Tim Bruininga.
Als ik nu terugkijk, denk ik dat ik daar eindelijk de balans in mijn leven vond. Het respect, de discipline, alles wat Kyokushin van me vroeg — het klopte. Ik haalde mijn derde kyu in 2015. Daarna begon mijn geheugen me wat in de steek te laten en werd onthouden lastiger.
In 2020 kwam corona en ben ik thuisgebleven. Je weet maar nooit. Dat was ook het jaar dat Chikara stopte. Vervolgens verhuisde ik naar Voorthuizen en heb ik nog een tijd gefitnest, maar ik miste het kameraadschappelijke. Alleen sporten is toch iets heel anders.
Ik zocht clubs in de omgeving, maar alles was te ver weg. Totdat… Kjel contact met me opnam met het bericht dat hij een nieuwe karateschool wilde starten in Amersfoort. Inmiddels was ik 74, maar ik mocht gewoon meedoen. En dat voelde geweldig. Veel leden kende ik al van Chikara, dus het voelde meteen weer vertrouwd.”
Arjan laat zien dat karate geen leeftijd kent. Kyokushin is geen fase, maar een manier van leven — eentje die je altijd weer terugroept.
Arjan is ook één van de vele karateka’s met een bijzonder verhaal. In de komende periode delen we meer bijzondere karate verhalen uit onze dojo’s🥋✨
