Van Daatselaar - Praktijk voor Counselling

Van Daatselaar - Praktijk voor Counselling Van Daatselaar - Praktijk voor Counselling Draagt bij aan het effectief begeleiden van personen in h

Registercounsellor ABvC® | Registertherapeut BCZ® | Erkend Auralezer (BvA)| Systemisch Werk | NLP (ook voor kinderen/jongeren) | Begeleiding in Burn-out trajecten

Hoe kan een boek uit 1487 je anno 2026 nog zo aan het denken zetten?Dit is De Heksenhamer - Malleus Maleficarum, geschre...
06/09/2026

Hoe kan een boek uit 1487 je anno 2026 nog zo aan het denken zetten?

Dit is De Heksenhamer - Malleus Maleficarum, geschreven door Henricus Institoris en Jacobus Sprenger.

Een boek uit de late middeleeuwen waarin wordt uiteengezet hoe heksen en vooral vrouwen herkend, ondervraagd en vervolgd zouden moeten worden.

En het bijzondere is .... dit boek is gewoon nog te koop. Het oorspronkelijke werk verscheen dus aan het einde van de 15e eeuw en werd daarna tientallen keren herdrukt. Veel bronnen noemen 26 herdrukken, maar afhankelijk van de definitie van ‘editie’, komt dit aantal zelf mogelijk nog hoger uit.

Wat mij blijft bezig houden, is niet alleen: wat geloofden mensen toen, maar vooral: welke ideeën over vrouwen zijn in de loop van de eeuwen zo vanzelfsprekend geworden dat we ze nauwelijks nog herkennen als ideeën?

Ik ben inmiddels drie keer bij de theatervoorstelling De Heks van Almen geweest. De eerste keer alleen. Daarna met dierbaren, want wat mij betreft is dit een echte 'must see': het verhaal confronteert rechtstreeks met de manier waarop angst, macht, groepsdenken en beeldvorming kunnen bepalen hoe we naar mensen kijken. De voorstelling speelt inmiddels op meerdere plaatsen en is gebaseerd op de geschiedenis van de heksenvervolging.

En dan blijkt de stap naar vandaag misschien kleiner dan we denken, want de verschillen tussen mannen en vrouwen zijn nog altijd zichtbaar op heel veel terreinen. Niet alleen in inkomen of kansen, maar ook in gezondheid, wetenschap, zorg, veiligheid en de verdeling van tijd.

Een paar voorbeelden:
- Een vrouw die ’s nachts alleen naar huis fietst, denkt na over verlichting, route en sleutels tussen haar vingers. Voor veel mannen is dat geen afweging.
- In Nederland is de verdeling van onbetaalde zorg en huishoudelijk werk nog steeds ongelijk. Vrouwen doen vaker de dagelijkse huishoudelijke taken en hebben gemiddeld minder vrije tijd.
- En misschien wel de meest alledaagse: als een vrouw een assertieve mening heeft, wordt ze sneller als ‘bazig’ of ‘moeilijk’ gezien; bij een man kan hetzelfde gedrag als daadkracht worden gelezen.

Zo maar drie willekeurige voorbeelden.

De wereld verandert. Onze woorden veranderen. Onze wetten veranderen.
Maar het blijkt dat opvattingen cq overtuigingen over wat een vrouw is, hoe een vrouw zich hoort te gedragen, wat we van haar lichaam verwachten en hoeveel ruimte zij mag innemen veel hardnekkiger en minder snel te veranderen zijn.

De Heksenhamer laat op een huiveringwekkende manier zien wat er kan gebeuren wanneer zulke overtuigingen worden vermengd met religie, angst en macht.

Voor mij maakt dit bewustwording mogelijk om opnieuw te kijken. Welke ideeën over mannen en vrouwen vinden wij vandaag de dag nog heel normaal?

Eind september ga ik voor de vierde keer naar deze voorstelling. Die avond met mijn kinderen, want sommige verhalen zijn het waard om doorgegeven te worden.Juist om ervoor te zorgen dat we ze niet opnieuw hoeven te beleven.

Er komt soms een moment in je leven waarop er ineens weer wat ruimte ontstaat.Misschien omdat je kinderen naar school ga...
26/08/2026

Er komt soms een moment in je leven waarop er ineens weer wat ruimte ontstaat.

Misschien omdat je kinderen naar school gaan en de jaren waarin alles vooral om zorgen, regelen en doorgaan draaide langzaam achter je liggen.

Of juist veel later.

De kinderen worden zelfstandig of gaan het huis uit. Je lichaam verandert. De overgang dient zich aan of ligt achter je. Je relatie is veranderd, je bent gescheiden, iemand is overleden, je hebt een andere baan gekregen of je merkt simpelweg dat jij niet meer dezelfde vrouw bent als tien of twintig jaar geleden.

En ergens ontstaat de vraag: 'en ik dan?'

Misschien heb je juist ontzettend veel op de rit: een goede baan, een gezin, vrienden, een fijn huis...
Je bent gewend verantwoordelijkheid te nemen en hebt je door behoorlijk wat fases van het leven heen bewogen.Je kunt goed nadenken en reflecteren. Je voelt anderen haarfijn aan en weet meestal precies wat er van je wordt verwacht.

Maar wat wil jíj eigenlijk? Niet als moeder, partner, werknemer, dochter, vriendin of degene die altijd alles regelt, maar JIJ.

Wie ben je geworden door alles wat je hebt meegemaakt?

Welke keuzes passen nog bij je en welke maak je vooral omdat je ze altijd zo hebt gemaakt?

Waar ben je jezelf onderweg misschien een beetje kwijtgeraakt?

En wat zou er mogelijk worden als je je leven niet langer alleen vormgeeft vanuit wie je bent geweest maar vanuit wie je nú bent?

Je hoeft daarvoor niet eerst vast te lopen; het gevoel dat er nog iets in jou zit wat geleefd wil worden, is voldoende.

Vanaf oktober is er weer ruimte voor een aantal personen die het Ware Zelf traject kunnen volgen. Een maand of tien samen onderweg voor een intensieve transformatie en om deze reden is het aantal plekken ook beperkt.

Wil je weten of dit traject iets voor jou zou kunnen zijn, neem dan gerust contact met me op door een mailtje te sturen naar [email protected] dan kijken we samen of dit aansluit bij jou.

Wanneer empathie eigenlijk overleven is....In mijn vorige post schreef ik over fight, flight, freeze en fawn: automatisc...
20/08/2026

Wanneer empathie eigenlijk overleven is....

In mijn vorige post schreef ik over fight, flight, freeze en fawn: automatische reacties van ons zenuwstelsel wanneer het gevaar herkent.

Vooral die laatste vind ik interessant, omdat fawn veel minder vaak als overlevingsstrategie wordt herkend.

Aanpassen. Pleasen. Sussen. Razendsnel aanvoelen wat de ander nodig heeft en daarop inspelen. Niet omdat je bewust besluit aardig of empathisch te zijn, maar omdat je zenuwstelsel ooit heeft geleerd: als jij oké bent, ben ik veilig.

En juist omdat dit gedrag er aan de buitenkant vaak zo sociaal en prettig uitziet, wordt het gemakkelijk aangezien voor empathie, zorgzaamheid of ‘gewoon heel gevoelig zijn’.

Maar er is een belangrijk verschil: empathie heeft keuzevrijheid. Een overlevingsstrategie veel minder.

Wat ik daarmee bedoel is: vanuit gezonde empathie kan ik rekening met jou houden én bij mezelf blijven. Ik kan voelen wat jij nodig hebt, zonder mezelf daarin kwijt te raken. Ik kan helpen, maar ook nee zeggen. En ik kan jouw teleurstelling verdragen zonder onmiddellijk het gevoel te krijgen dat ik ervoor moet zorgen dat jij je weer goed voelt.

Bij fawn ligt dat anders.

Dan kan de stemming van de ander bijna belangrijker worden dan wat er in jezelf gebeurt. Je scant gezichten, stemmingen en subtiele veranderingen. Je merkt onmiddellijk wanneer iemand geïrriteerd, teleurgesteld of afstandelijk wordt en past jezelf daarop aan.

Soms zo snel dat je niet eens meer merkt dát je jezelf aanpast en misschien denk je dan dat dit gewoon is wie je bent. Dat je nu eenmaal zorgzaam bent. Empathisch. Goed in aanvoelen.

En misschien bén je dat ook.
Toch is het interessant om jezelf bijvoorbeeld af te vragen: kan ik ook bij mezelf blijven wanneer de ander níét oké is?

Want werkelijk rekening houden met een ander is iets anders dan jezelf moeten aanpassen om je veilig te voelen.

Trauma kent geen tijd.Je kunt rationeel weten dat je veilig bent. Dat iets allang voorbij is. En toch kan een situatie, ...
20/08/2026

Trauma kent geen tijd.

Je kunt rationeel weten dat je veilig bent. Dat iets allang voorbij is. En toch kan een situatie, opmerking, blik, toon of zelfs een bepaald type persoon iets in je raken waardoor je lichaam reageert alsof het oude gevaar opnieuw aanwezig is.

En dat gebeurt razendsnel.

Nog voordat je bewust hebt kunnen bedenken wat er gebeurt, heeft je zenuwstelsel de situatie al gescand op mogelijk gevaar. Het herkent iets wat het eerder als bedreigend heeft ervaren en zet automatisch een beschermingsreactie in werking: fight, flight, freeze of fawn.

Niet omdat je daarvoor kiest, maar omdat je zenuwstelsel ooit heeft geleerd: dit helpt mij om hier doorheen te komen.

Als je systeem inschat dat je je kunt verdedigen, kan je gaan vechten. Je wordt boos, gaat in de aanval of probeert controle te krijgen.

Wanneer wegkomen veiliger lijkt, kan je vluchten. Letterlijk, maar ook door situaties te vermijden, afstand te nemen of voortdurend bezig te blijven.

En wanneer vechten of vluchten niet mogelijk voelt, kan je bevriezen. Je klapt dicht, voelt weinig of kunt niet meer goed nadenken, reageren of woorden vinden.

En precies daar wordt trauma interessant.

Want terwijl jij volwassen bent en misschien heel goed kunt beredeneren dat je tegenwoordig andere mogelijkheden hebt, kan je zenuwstelsel reageren vanuit informatie die veel ouder is.

Daarom kun je achteraf denken:
Waarom zei ik niet gewoon nee?
Waarom klapte ik helemaal dicht?
Waarom werd ik zó boos?

Dit komt omdat het bewuste denken op dat moment niet als eerste aan zet was. Je beschermingssysteem was je al voor.

Herstel betekent daarom niet alleen begrijpen waar een patroon vandaan komt. Het betekent ook dat je lichaam langzaam het onderscheid mag gaan ervaren: dit was toen en dit is nu.

Misschien is dat wel een van de belangrijkste bewegingen in traumawerk: niet het verleden uitwissen, maar je zenuwstelsel helpen ontdekken dat het verleden voorbij is.

NB. Indien het gevaar nog niet voorbij is, ligt begelieiding anders.

Ik heb in mijn leven heel wat uren doorgebracht met studeren en opleidingen volgen over trauma, hechting, het zenuwstels...
19/08/2026

Ik heb in mijn leven heel wat uren doorgebracht met studeren en opleidingen volgen over trauma, hechting, het zenuwstelsel, lichaamsgericht werken en nog veel meer.

En toch heb ik me de stof eigenlijk pas echt eigen kunnen maken als ik het ook kon voelen en ervaren. Ik wilde niet alleen begrijpen hoe iets werkte. Ik wilde ook weten: hoe werkt dit bij míj?

Dus naast al dat studeren heb ik ook veel van mijn eigen pijnstukken aangekeken. Patronen onderzocht, gevoeld waar ik mezelf beschermde en soms dingen onder ogen gezien waar ik eerlijk gezegd liever nog even bij vandaan was gebleven.

Het was niet altijd makkelijk. Soms zelfs behoorlijk pittig, maar het heeft me ook ontzettend veel gebracht.

In mijn werk merk ik hoe belangrijk dat 'eigen proces' is als therapeut want wat gebeurt er als iemand tegenover je helemaal dichtgaat? of heel verdrietig wordt, boos wordt of wanneer je zelf even niet weet wat je moet doen?

Kun je -als therapeut- dan aanwezig blijven?
Juist die aanwezigheid vind ik zo belangrijk.

De sessies die ik geef kunnen behoorlijk intensief zijn. We blijven niet alleen praten over wat er is gebeurd, maar onderzoeken ook wat er in het lichaam gebeurt en wat daar misschien al heel lang ligt opgeslagen.

Je mag eerst maar eens voelen en onderzoeken wat er gebeurt.

En ik blijf erbij.

Niet omdat ik alles weet of altijd precies weet wat nodig is. Dat zou ook niet waar zijn, maar ik ken mijn eigen stukken inmiddels behoorlijk goed. Ik weet hoe het is om zelf door pijn heen te gaan. Om weerstand te voelen. Om ergens niet naartoe te willen. En ook hoeveel ruimte er kan ontstaan als je uiteindelijk wel durft te kijken.

Dat helpt mij om niet zo snel bang te worden van wat er bij een ander gebeurt. Om niet meteen te hoeven oplossen.
En om tijdens een intensieve sessie te kunnen blijven staan als het moeilijk wordt.

Ik denk dat cliënten het voelen
of iemand alleen weet hoe het werkt of dat iemand het zelf ook kent.

Voor mij zijn beide nodig.

En misschien is dat wel een van de belangrijkste dingen die ik je tijdens een sessie kan bieden: een plek waar je in alle rust veilig kunt onderzoeken wat er werkelijk in je leeft...

Soms loop je nog steeds in voetsporen die ooit veel te groot voor je waren.Als kind leren we niet alleen van wat ons ver...
17/08/2026

Soms loop je nog steeds in voetsporen die ooit veel te groot voor je waren.

Als kind leren we niet alleen van wat ons verteld wordt.

We leren vooral van wat we meemaken.
Hoe er thuis met emoties werd omgegaan.
Of er ruimte was voor jouw behoeften.
Of je je veilig voelde om boos, verdrietig, bang of gewoon jezelf te zijn.

En dus passen we ons vaak aan.

Je wordt misschien zelfstandig.
Zorgzaam.
Sterk.
Je voelt feilloos aan wat een ander nodig heeft.
Je houdt de sfeer goed, stelt hoge eisen aan jezelf of probeert vooral niemand tot last te zijn.

Ooit waren dat mogelijk slimme manieren om je staande te houden, maar jaren later kun je nog steeds in diezelfde voetsporen lopen omdat ze zo vertrouwd zijn geworden dat je nauwelijks meer merkt dat je erin stapt.

En misschien is dát wel een belangrijk deel van persoonlijke ontwikkeling: niet alleen begrijpen waar je vandaan komt maar ontdekken welke voetsporen werkelijk van jou zijn.
Wat neem je mee?
Wat mag je achterlaten?
En wie ben je wanneer je niet langer hoeft te lopen zoals je ooit hebt geleerd?

Je verleden heeft je gevormd maar het hoeft niet te bepalen waar je naartoe loopt.

Deze zomer heb ik goed benut.Niet met verre reizen of een overvolle agenda, maar vooral met opruimen, verzorgen en afron...
13/08/2026

Deze zomer heb ik goed benut.

Niet met verre reizen of een overvolle agenda, maar vooral met opruimen, verzorgen en afronden.

Mijn huis is van binnen her en der geschilderd, er zijn spullen weggegaan die al te lang ruimte innamen, er kwamen wat vernieuwingen en ik heb eindelijk die lijst met kleine klusjes één voor één kunnen afvinken.

Ook aan mezelf was er wat onderhoud.
Wat extra aandacht voor persoonlijke verzorging, een paar kleine en gelukkig onschuldige medische ingrepen en vooral: tijd om dingen af te ronden.

En wat geeft dat ruimte.

In huis, maar ook in je hoofd.

Eigenlijk zit daar een mooie parallel met mijn werk. Al lijkt een huis opruimen soms een stuk makkelijker dan oude patronen opruimen.

Die zie je namelijk niet altijd meer.

We kunnen heel lang (jaren...) iets doen, voelen of vermijden zonder ons nog af te vragen waarom. Omdat het vertrouwd is geworden. Omdat het ooit nodig was. Of omdat we simpelweg zijn gaan denken: zo ben ik nu eenmaal.

Terwijl juist daar vaak ruimte zit voor ontwikkeling.

Niet door een betere versie van jezelf te moeten worden, maar door te onderzoeken wat nog bij je past en wat je inmiddels mag achterlaten.

Mijn huis is er klaar voor.
Mijn praktijkruimte ook.
En ik ook. 😉

Vanaf eind augustus kijk ik weer uit naar een mooi najaar vol nieuwe én vertrouwde ontmoetingen. Naar gesprekken die ergens over gaan. Naar beweging en bewustwording. En soms naar dat ene inzicht waardoor er ineens iets op zijn plek valt.

Ik heb er zin in.

Foto: Pico do Arieiro, Madeira 2023

Wat als zelfstandigheid niet alleen iets zegt over wie je bent, maar ook over wat je hebt geleerd?Je regelt je zaken. Je...
10/08/2026

Wat als zelfstandigheid niet alleen iets zegt over wie je bent, maar ook over wat je hebt geleerd?

Je regelt je zaken. Je neemt verantwoordelijkheid. Je vraagt niet snel om hulp en als er iets gebeurt, los je het op. Anderen zien je waarschijnlijk als sterk en zelfstandig.

En misschien zie je jezelf ook zo.Maar soms is zelfstandigheid niet alleen een karaktereigenschap. Soms is het iets wat heel vroeg noodzakelijk is geworden omdat er thuis weinig ruimte was voor jouw gevoelens, omdat een ouder zelf veel nodig had, omdat aanpassen veiliger voelde dan lastig zijn of omdat jij degene werd die sterk moest blijven

Een kind denkt natuurlijk niet: ‘Ik ontwikkel nu een overlevingsstrategie.’ Het besluit: Ik doe het zelf.

En jaren later noemen we dat zelfstandigheid.
Totdat je merkt dat je wel héél veel alleen doet. Dat ontvangen ongemakkelijk voelt. Dat je pas om hulp vraagt als het eigenlijk al te laat is. Dat je goed voelt wat anderen nodig hebben, maar minder goed wat jij nodig hebt. Dat je doorgaat terwijl je moe bent.

Dan kan het interessant zijn om te onderzoeken:
ben ik werkelijk zo zelfstandig, of heb ik ooit geleerd dat ik maar beter nergens op kon rekenen?

Dat verschil is belangrijk, want niet alles wat we als onze persoonlijkheid zijn gaan beschouwen, is ook werkelijk wie we zijn.

Sommige eigenschappen zijn ooit ontstaan omdat ze ons hielpen. En juist omdat ze zo vertrouwd zijn geworden, herkennen we ze niet meer als patroon.

Dat vind ik een van de fascinerendste kanten van mijn werk: niet mensen leren hoe ze iemand anders moeten worden, maar samen onderzoeken: wat hoort werkelijk bij jou en wat heb je ooit moeten worden?

Met nieuwe inzichten ontstaat ruimte:
* om anders te kiezen
* om niet automatisch hetzelfde te blijven doen
* om steeds iets dichter te komen bij wie je werkelijk bent

Welke eigenschap heb jij lang beschouwd als ‘zo ben ik nu eenmaal’, waarvan je je later bent gaan afvragen of dat eigenlijk wel klopt?

Of misschien zet deze post je vandaag voor het eerst aan het denken.

Wat als wat je over jezelf gelooft, niet de hele waarheid is?Wat je in je jeugd meemaakt, heeft invloed op hoe je jezelf...
09/08/2026

Wat als wat je over jezelf gelooft, niet de hele waarheid is?

Wat je in je jeugd meemaakt, heeft invloed op hoe je jezelf, anderen en de wereld leert begrijpen.

Niet alleen op wat je denkt, maar ook op wat je voelt. Op hoe dichtbij je iemand laat komen. Hoe snel je verantwoordelijkheid neemt. Of je je grenzen voelt. Hoeveel ruimte je jezelf geeft. En op wat je inmiddels als ‘gewoon’ bent gaan beschouwen.

Zeker wanneer je jong veel hebt moeten aanpassen, dragen, inslikken of zelf oplossen, kunnen bepaalde manieren van reageren diep vertrouwd raken. Zo vertrouwd zelfs, dat je ze niet meer als patroon herkent.

Je denkt misschien dat je nu eenmaal iemand bent die alles zelf doet.
Dat je moeilijk kunt ontspannen.
Dat je snel aan jezelf twijfelt.
Dat je rekening houdt met iedereen voordat je jezelf überhaupt meeneemt.
Of dat je altijd sterk moet blijven.

Maar is dat werkelijk wie je bent of is het voor een deel wie je hebt leren zijn?
Dat onderscheid vind ik belangrijk in mijn werk, want juist onze blinde vlekken zijn lastig zelf te ontdekken omdat we naar onszelf kijken vanuit hetzelfde referentiekader waarin onze overtuigingen en patronen zijn ontstaan. Daarom kan het zo waardevol zijn wanneer iemand met je meekijkt.

Als therapeut luister ik niet alleen naar wat je vertelt, maar kijk met je mee naar wat zich daaronder laat zien: terugkerende patronen, overtuigingen en automatische reacties. Soms zit er juist ook veel informatie in wat je níét zegt, niet voelt of jezelf niet toestaat.

Zo maken we samen zichtbaar wat ooit nodig was, maar misschien niet meer bij je past.
Dan ontstaat er ruimte om iets anders te ervaren dan je gewend bent, om andere keuzes te maken, om oude overtuigingen niet langer automatisch voor waar aan te nemen.

Misschien is ontwikkeling daarom niet zozeer iemand anders worden. Misschien is het steeds beter kunnen onderscheiden wat je hebt aangeleerd om je staande te houden en wat werkelijk van jou is.

Adres

Weteringkade 175
Amersfoort
3826AWAMERSFOORT

Openingstijden

Maandag 09:00 - 17:00
Dinsdag 09:00 - 17:00
Woensdag 09:00 - 17:00
Donderdag 09:00 - 17:00
Vrijdag 09:00 - 17:00

Website

Meldingen

Wees de eerste die het weet en laat ons u een e-mail sturen wanneer Van Daatselaar - Praktijk voor Counselling nieuws en promoties plaatst. Uw e-mailadres wordt niet voor andere doeleinden gebruikt en u kunt zich op elk gewenst moment afmelden.

Contact

Stuur een bericht naar Van Daatselaar - Praktijk voor Counselling:

Snelkoppelingen

Delen