20/02/2026
Ik heb iets gedaan waarvan ik dacht: dat ga ik nooit meer doen.
Vorige week volgde ik een Train de Trainers-dag bij Subconscious Impact. Ik ging erheen met enthousiasme, maar ook met spanning. Niet alleen omdat ik een volgende stap zet in mijn werk, maar vooral omdat ik iets aanging waarvan ik jaren geleden had besloten dat het niets meer voor mij was.
Lang geleden volgde ik ook een train de trainer dag bij een ander bedrijf stond, daar gebeurde iets wat niet zo tof was. Onverwacht kwam er een complete cameracrew binnen in de ruimte. Grote lampen, een microfoon en een camera recht op mij gericht. We moesten “even” iets doen voor de camera. Dat moment raakte precies mijn onzekerheid. In plaats van sterker uit die dag te komen, voelde ik me kleiner. We hoorden vooral wat niet goed was, en wat ik eraan overhield was een overtuiging die me niet diende.
Je begrijpt dus misschien dat camera’s niet mijn favoriete gezelschap zijn.
En toch stond er vorige week weer één in de ruimte. Het was spannend, en ja, heel even dacht ik: zal ik me ziek melden? Maar ik deed het niet.
Dit keer voelde het anders. We wisten van tevoren dat er gefilmd zou worden en er werd veiligheid gecreëerd. Je mocht oefenen, fouten maken en groeien. Er was ruimte voor feedback, maar ook voor complimenten. En juist dat maakt voor mij het verschil. En het verschil in waar subsconscious impact voor staat. Mensen in beweging zetten, samen groeien en het beste uit elkaar naar boven halen.
Ik stapte deze dag in met het besef dat ik goed ben zoals ik ben. Dat dit is wat ik kan, wat ik meebreng en dat er daarnaast ook altijd iets te leren blijft. Juist daar zit mijn groei.
Deze ervaring gaf me het vertrouwen terug om stappen te zetten die ik eerder niet meer durfde. Ik geloof steeds sterker dat kwetsbaarheid en professionaliteit elkaar niet uitsluiten, maar elkaar juist versterken.
Dankbaar voor deze mooie dag 🤍
Wat is iets waarvan jij ooit dacht dat je het nooit meer zou doen, maar wat je uiteindelijk toch weer bent aangegaan?
