14/03/2016
Daar staat ze dan, onzeker en verlegen in mijn gang. Laten we haar Lies noemen. Lies is 7 jaar. Voor de eerste keer zonder mama mag ze straks bij mij aan tafel gaan zitten. Mama krijgt een knuffel en een kus en ze loopt mee aan mijn hand naar binnen.
Ze heeft haar schoenen uit gedaan, want dat voelt zo lekker vrij. Samen met haar moeder hebben we het over faalangst gehad, bang om fouten te maken en de reactie van anderen. Pijn in haar buik bij het maken van sommen, al die geluiden om haar heen. Een pen die tikt, iemand die met zijn stoel schuift, hoesten, praten en dan ook nog al die gedachten die door je hoofd gaan. Het missen van mama, de juf die misschien boos kan worden, ruzie met een vriendinnetje en noem maar op.
Het is gewoon teveel......
We gaan zitten, om haar even te laten ontspannen lees ik een verhaaltje voor over een meisje met faalangst. Het meisje in het verhaal droomt over van alles, over school, vakantie, de dingen die ze meemaakt en over dingen uit het boek waarin ze aan het lezen is. Deze droom gaat over het monster van de faalangst.
Lies herkent heel veel in dit verhaal, ze moet er bijna van huilen.
We praten over het verhaal en ik stel haar vragen. Hoe voel jij je als je last hebt van je faalangst? Kun je dan nog werken? Wat zouden we kunnen doen aan je faalangst?
Ze gaat er zelf over nadenken, maar komt er niet uit. We doen het samen.
We maken een slinger met goede tips en gedachten om de faalangst te lijf te gaan. Enkele tips zijn: blijf rustig nadenken, haal diep adem en ga bewegen. Enkele gedachten zijn: bedenk dat fouten maken mag, denk aan iets waar je blij van wordt en stuur de faalangst weg.
Lies vindt het lastig om haar gevoelens te benoemen. Ze maakt een tekening over haar eigen wereld van gevoelens en gedachtes. Ik zie in haar tekening fijne gevoelens en vervelende gevoelens. Knap dat Lies dit kan tekenen. Ik geef haar een compliment. Lies geeft aan dat zei zich fijn voelt nu we zo over haar gevoelens praten, dit gaat ze ook met papa en mama doen. Goed zo Lies, weer een compliment.
We spreken af dat ze thuis aan de slag gaat met praten over haar gevoelens. Ze gaat de slinger gebruiken als ze last heeft van haar faalangst. Ik zie al een andere Lies....
Mama belt aan en ik zie aan haar gezicht dat ze zich afvraagt hoe het met haar dochter is gegaan. Lies loopt haar tegemoet met een grote glimlach en zegt: "Mama ik heb net zoveel geleerd en ik ga het jou ook leren, want jij moet ook leren over je gevoelens te praten. Dat is zo fijn, je voelt je gelijk al beter".
We praten nog na en maken een nieuwe afspraak.
De volgende dag krijg ik een mailtje van de mama van Lies."Lies is zo vrolijk en open, ze voelt zich goed en durft al veel meer. Ze kan niet wachten om weer bij je langs te komen."
Tot de volgende keer Lies.
Dit is zomaar een kijkje in mijn praktijk.