14/07/2026
Doen wat van je verwacht wordt, daar werd hij heel goed in. Ondertussen leverde hij steeds een beetje meer van zichzelf in. Schikte en conformeerde zich.
Nu is hij op een punt dat hij wil uitvinden wie hij ook alweer was. Zonder de opgelegde of nodige rol, zonder het masker maar puur hij, in de kern.
“Daar gaat Douwe Dabbert met zijn knapzak” zeiden ze over hem als kind. Altijd nieuwsgierig naar de wereld om hem heen. Hoe langer op school hoe minder dat werd. Hoe ouder hij werd, hoe meer in het stramien, hoe sterker de kooi.
Nu mag hij Douwe Dabbert weer ophalen. Hopelijk zit hij niet te diep verstopt..
Dit geldt voor zoveel mensen. Jong, oud, man, vrouw, het maakt niet uit.
Het onderzoek dat ik momenteel doe naar plek innemen en waarheidspreken voor mijn boek laat zoveel zien maar een ding vooral:
We hebben af te leren wie we (ooit) dachten te moeten zijn en juist te ont-dekken wie we ook alweer echt waren. Wie we in de kern ZIJN.
In plaats van voldoen aan de verwachtingen van anderen, meer bezig zijn met:
Wat wil IK van het leven
en, misschien wel vooral,
Wat wil het leven van mij?
Hoe zou jij je dan voelen? Wat zou je dan zeggen? Wie zou jij dan zijn?
Gedicht is uit de dichtbundel The Love of my Life van Whitney Hanson