20/04/2026
‘Contracteren’ is eigenlijk een misleidend woord.
En juist daarom vind ik het zo’n belangrijk onderwerp in ons vak.
Begin april gaf ik op het NOLOC Kennisfestival twee workshops aan totaal 100 loopbaancoaches over “De kunst van het doorlopend contracteren”.
Wat me opnieuw opviel: veel coaches zien contracteren nog als iets zakelijks dat alleen in de intake thuishoort. Alsof je aan het begin één keer afspraken maakt en daarna ‘gewoon gaat coachen’.
Maar in coaching werkt het juist anders. Bij de meeste contracten denk je aan iets dat je één keer afsluit en daarna staat het vast. In coaching is contracteren juist dynamisch: steeds opnieuw afstemmen op wat er nodig is, waar je samen aan werkt en of het nog klopt.
Veel gedoe in coachtrajecten lijkt op het eerste gezicht communicatie, weerstand of gebrek aan motivatie, maar is in wezen vaak een contracteringsvraagstuk. Bijvoorbeeld wanneer:
- een coachee in een sessie alle kanten op praat
- het doel onderweg verschuift
- of coach en coachee ongemerkt niet meer helemaal op hetzelfde spoor zitten
Juist dan helpt het om niet alleen ‘goed te volgen’, maar ook professioneel te vertragen en opnieuw af te stemmen: Waar werken we eigenlijk aan? Wat wil je uit dit gesprek halen? Klopt het oorspronkelijke doel nog?
Voor mij is contracteren daarom niet alleen afspraken maken.
Het is ook: kaderen, expliciteren, begrenzen en herijken.
Misschien is dat wel de kern van professioneel coachen: niet alleen aanwezig zijn, maar ook onderweg steeds opnieuw durven afstemmen.
Ik ben benieuwd: op welk moment in een traject vind jij contracteren of hercontracteren het lastigst?