MMOON coaching

MMOON coaching Kind en Gezinscoach

17/06/2026

We hadden het over zijn traject. Over de boosheid, de weerstand en de momenten waarop het even moeilijk was.

Hij deelde iets belangrijks: hij heeft zich altijd veilig gevoeld. Dat raakte me.

Hij zei: ‘’Sommige mensen werken volgens boekjes maar jij kijkt verder dan die lijntjes. Ik ben vaak heel boos geweest maar heb nooit gedacht dat je mij zou wegsturen.’’

Ik stond even met een mond vol tanden omdat ik deze woorden niet uit zijn mond had verwacht. Hij raakte precies wat ik graag wil uitstralen.

Mijn doel is niet om iemands pad te bepalen of iemand zo snel mogelijk bij de finish te krijgen. Integendeel. Mijn doel is dat jongeren zich gezien voelen. Dat er ruimte is op om eigen tempo te groeien. Dat boosheid, twijfel en weerstand er ook mogen zijn.

Voorbij ‘gedrag’ begint het verhaal.

De grootste winst is niet dat alles is opgelost maar dat iemand weet: Ik mag hier zijn. Precies zoals ik ben. Als ik hulp nodig heb, weet ik de weg terug.

Veiligheid en verbinding zijn voor mijn geen voorwaarden voor een samenwerking; ze zijn DE samenwerking.

Jij bent de vangrail. Als ouder is het bijna een reflex. Je ziet dat je kind worstelt en denkt: hoe kan ik dit oplossen?...
11/06/2026

Jij bent de vangrail.

Als ouder is het bijna een reflex. Je ziet dat je kind worstelt en denkt: hoe kan ik dit oplossen? Maar wat ik in mijn praktijk vaak terug hoor van pubers is:
‘’Ze luisteren niet’’
‘’Ze denkt dat ze het beter weten’’
‘’Ze begrijpen niet hoe dit voor mij voelt’’
‘’Ik wil gewoon dat ze luisteren naar mij’’

Hoe goedbedoeld deze adviezen ook zijn, ze komen in zulke situatie niet aan. Een puber voelt zich juist meer gezien wanneer een ouder gewoon aanwezig blijft en even niet wil oplossen.

Pubers hebben het nodig om hun eigen stenen op hun pad op te rapen. Om te ervaren dat ze vallen, opstaan, ervan leren en weer doorgaan.

Dat ze het zelf kunnen.

Als jij als ouder steeds voor hen uitloopt om die stenen weg te halen, kan onbedoeld de boodschap ontstaan: ‘’Ik denk niet dat jij dit zelf kunt’’.

En natuurlijk raakt het je als je kind het moeilijk heeft. Dat is normaal.

Probeer je rol anders te bekijken.

Jij bent niet degene die het pad loopt. Het is niet jouw pad. Jij bent de vangrail. Jij staat langs de zijlijn met de EHBO-doos, flesje water en een handdoek. Je vangt op. Je verzorgt. Biedt veiligheid en vertrouwen. Om ze vervolgens op eigen kracht verder te laten gaan.

Laat de routebeschrijving van hun pad, in hun tas zitten. Of hun telefoon.

Peuterspeelzaal. De volgende fase. Een proces van loslaten zonder los te laten. James heeft moeite met wennen. Logisch e...
03/06/2026

Peuterspeelzaal. De volgende fase. Een proces van loslaten zonder los te laten.

James heeft moeite met wennen. Logisch en dat mag er zijn.

Zijn verdriet raakt niet alleen mijn moederhart in het hier en nu maar ook een ouder deel in mij dat weet hoe pijnlijk missen en afscheid kunnen zijn. Daardoor krijgt zijn verdriet automatisch meer lading voor mij.

Mijn zenuwstel voelt onbewust: �Dit gevoel ken ik. Dit is gevaarlijk. Dit moet ik oplossen.

Gedachten als:�‘’Voelt hij zich verlaten?’’ �‘’Beschadig ik de hechting?’’ �‘’Ik moet voorkomen dat hij dit voelt’’ vliegen voorbij.
�James denkt waarschijnlijk niet: mijn moeder laat mij in de steek. Eerder: dit is nieuw, dit is spannend en ik moet nog leren dat het veilig is en dat mama terugkomt.

Mijn eigen geschiedenis kan ervoor zorgen dat ik zijn emoties sneller interpreteer vanuit verlies of verlating terwijl een peuter heel sterk emoties kan voelen binnen veilige hechting. Kinderen hoeven niet op te groeien zonder frustratie, verdriet of gemis om veilig gehecht te zijn.

Hij heeft nodig dat ik zijn emoties kan dragen. Nabij blijf zonder alles weg te nemen. Niet handel vanuit mijn eigen oude pijn.

Het ouderschap legt zulke stukken genadeloos bloot. Ongevraagd. Ook als je daar helemaal geen zin in hebt of dacht dat je die oude pijn allang had aangekeken. Niet omdat we iets fout doen maar omdat kinderen precies op die diepste knoppen kunnen drukken.

Dit bewust kunnen zien van jezelf is al een enorme stap. Zeg ik nu ook tegen mezelf.

Zijn verdriet hoeft niet automatisch te betekenen dat hij beschadigd raakt.

Belangrijker: wij hoeven als ouders niet alles draaglijk te maken om liefdevol te zijn.

Dat maakt het ouderschap zo bijzonder en soms confronterend tegelijk: terwijl we onze kinderen begeleiden op hun pad, worden we steeds opnieuw uitgenodigd om ook naar onszelf te kijken.

13/05/2026

Dus ook bij 299.

Bloedserieus zit ze tegenover mij en alsof dit erbij hoort. Risico van het vak.

Ze vervolgt haar verhaal dat wanneer je 3000 volgers hebt, je minimaal 300 likes hoort te halen. Als iemand 1000 volgers heeft, 100 likes wel verklaarbaar zijn. Dat zijn blijkbaar de regels.

Wie die regels heeft bedacht? Geen idee.
Wie bepaalt wat genoeg is? Geen idee.
Iedereen voelt ze wel.

Opnieuw heb ik een gesprek over een wereld vol onzichtbare arbeidsvoorwaarden. Waarin een filmpje niet gewoon een filmpje is maar een beoordeling.
Van je uiterlijk.
Je waarde.
Je populariteit.
Je bestaansrecht.

Te weinig likes? Dan was het blijkbaar niet goed genoeg. Verwijderen en opnieuw proberen.

Ergens breekt mijn hart wel een beetje. Omdat jongeren niet alleen meer bezig zijn met ‘Wie ben ik?’ Maar vooral met ‘Hoe word ik goed genoeg gevonden?’. Door onbekenden. Door cijfers. Door een algoritme.

We noemen het ‘social’ media maar steeds vaker zie ik jongeren die zichzelf sociaal aan het kwijtraken zijn.

Alles moet perfect.
Zichtbaar.
Meetbaar.
Zelfs plezier.

Het lastige is dat deze druk bijna nooit wordt uitgesproken. Er is geen docent die zegt: ‘’Je moet 300 likes halen anders stel je niets voor.’’. Geen ouder die zegt: ‘’Je filmpje was echt slecht.’’.
Toch voelen jongeren het. Elke dag. Alsof er constant publiek meekijkt.

We vragen ons af waarom zoveel jongeren worstelen, uitvallen of geen rust ervaren. Maar hoe ontwikkel je rust in jezelf als je continu leert dat jouw waarde afhangt van cijfers, views en bevestiging? Wij als volwassenen vinden dat soms al lastig. Moet je nagaan als je nog volop bezig bent met ontdekken wie je überhaupt bent.

Vroeger liep onzekerheid misschien mee naar school. Nu zit 24/7 in je kontzak of tas.

🎥 .media.leads

GET READY WITH US ✨Je huid verzorgen kan best verwarrend zijn.Zoveel producten en zoveel advies.Wat klopt er eigenlijk v...
22/04/2026

GET READY WITH US ✨

Je huid verzorgen kan best verwarrend zijn.
Zoveel producten en zoveel advies.
Wat klopt er eigenlijk van en is het ook voor jouw huid het beste?

Tijdens het GET READY WITH US event krijg je eerlijke uitleg over wat jouw huid nodig heeft.

Dit kun je verwachten:
– do’s & don’ts uit de cosmetica-industrie
– een routine die bij jou past
– DIY huidolie
– mindfulness moment
– gezonde lunch

Kleine groep (max. 12 meiden)
Persoonlijk, ontspannen en leerzaam 🤍
Je investeert in je huid en dus in jezelf.

📅 Zaterdag 23 mei
⏰ 10.00 - 14.00
📍Rosmalensedijk 4, Gewande
💰€75
❤️ vanaf 14 jaar

Meer informatie of aanmelden? Stuur ons een DM. 💌

17/04/2026

‘’Snapchat is eigenlijk een fulltime baan en daarom heb ik geen tijd voor school.’’

Ze zegt het lachend. Alsof het normaal is.

We hebben het bekende gesprek over social media. Ze neemt mij moeiteloos mee in haar online wereld. Een wereld waarin ze scores van vrienden bijhoudt in haar notities.

Waarin een stijgende score, zonder reactie, betekent: ze negeren mij. Waarin ‘locatie kijken’ geen optie is maar een verplichting. De hele dag door.

Zet je je locatie uit? Dan is er iets.
Zet je je locatie stil? Dan verberg je iets.

Privacy is dus geen recht meer maar het is verdacht. Dit is geen app. Dit is een systeem. Een systeem zonder pauzes. Zonder duidelijke werktijden. Met een constante beoordeling. Ze maakt haar eigen ‘beleidsplannen’. Voert functioneringsgesprekken met zichzelf en meet haar waarde aan anderen.

Ergens in haar verhaal blijf ik hangen.

Dit is geen spelletje meer. Dit is 24/7 aanstaan.
Vergelijken.
Controleren.
Gecorrigeerd worden.

Ze weet dat het chaos geeft. Het energie vreet. Niet goed voelt. Maar stoppen is geen optie want iedereen doet het.

Wat als dit de nieuwe sociale druk is? Niet zichtbaar maar continue aanwezig. Je kind hoeft zich niet alleen staande te houden op school maar ook in een continue online beoordelingssysteem. Zonder uitknop.

De vraag is niet hoeveel schermtijd? Maar hoe help je ze om er af en toe uit te stappen?

Als privacy al spannend voelt, waar blijft dan nog de ruimte om gewoon kind te zijn?

13/04/2026

Samen maken we haar week zichtbaar. Simpel en praktisch.

Wat doe je allemaal?
Wat kost energie en wat geeft energie?
Wat moet en wat mag?

Terwijl we kijken valt er iets op. We zien 2 sportmomenten, vrijwillig gekozen maar het kost haar energie.

Ze doet dit omdat ze anderen niet wil teleurstellen of kwetsen. Ze weet eigenlijk wel dat ze dit niet wil doen maar “voldoende beweging is wel goed”.

We kijken verder: fietsen naar school en 3 keer hockey. Ik vraag haar of ze dat genoeg beweging vindt? Ze kijkt mij aan en lacht.

Ze ziet het.
Inzicht.

Ik hoef eigenlijks niets meer te zeggen. Geen overtuiging, advies of duwtje. Alleen ruimte.

Luisteren naar jezelf begint niet met harder zoeken. Het begint met stil genoeg worden om jezelf te horen.

29/12/2025

Allemaal mensen aan een tafel. Meningen over jouw situatie. 

Over hoe jij moet handelen. 
Wat het beste is voor jouw kind.
Voor jouw gezin.

✨ Sommige heb je 1 keer gezien en hebben, met de beste intenties,
al een plan en een oordeel klaar. Anderen zijn vooral aan het woord.

✨ Ik zie een moeder die overweldigd raakt door alles wat er op haar afkomt.

Die het volume van haar stem verliest.
De woorden van haar verhaal vergeet.
Haar eigen plek niet meer herkent. 

Een moeder die kleiner wordt door de grootheid aan tafel. 
Zich niet begrepen voelt door de hoeveelheid woorden.
Een moeder die openstaat voor hulp maar bij wie vertrouwen kwetsbaar is. Altijd klaar voor de aanval omdat ze voelt dat dat nodig is. 1 woord is voldoende om deze te openen.

Ik begrijp de pijn van haar aanval.
Ik voel haar angst om dat beetje controle te verliezen. 
Ik zie haar onmacht.
Ik hoor haar pijn.

✨ Terwijl de tafel blijft praten, leen ik haar mijn rust tot zij haar stem weer terugneemt.

Kan iemand mij uitleggen waarom kinderen pas hulp krijgen als er een indicatie is? 
Waarom mogen we pas begeleiden als e...
23/12/2025

Kan iemand mij uitleggen waarom kinderen pas hulp krijgen als er een indicatie is?

Waarom mogen we pas begeleiden als er doelen geformuleerd zijn, terwijl een kind soms gewoon gezien wil worden? 
Waarom pas als een probleem groot genoeg is?
Als het binnen een kader past?
Of als er überhaupt plek is?
Wat als een kind vooral iemand nodig heeft die luistert?

Laagdrempelig.

Waar veiligheid voor meetbare vooruitgang komt. 
Waar voorkomen belangrijker is dan repareren.
Kinderen en jongeren die vastlopen. 
Die schreeuwen in gedrag om gezien te worden. 
Wachtlijsten die voelen dat je vergeten wordt. 
Alsof je er niet toe doet.

Voor ouders voelt het als loslaten zonder vangnet. 
Wachten terwijl gedrag escaleert.
Wachten terwijl systemen vastlopen. 
Wachten terwijl wij weten: dit kind heeft nu iemand nodig.

In mijn praktijk ontvang ik jongeren. 
Die vastlopen met zichzelf of in omgeving. 
Die zelf komen. Openstaan voor hulp.
Ouders die dit zelf kunnen betalen. 
Maar hoe zit het met de jongeren
waarvan de ouders dat niet kunnen?

Waarom worden kinder-, jongeren, gezinscoaches hier niet structureel ingezet? 
Waarom krijgt preventie zo weinig plek in een tijd waar de nood zo hoog is? 
Waarom staan gemotiveerde professionals hand in hand te wachten met de kinderen en jongeren op een wachtlijst? 
Waarom werken we naast elkaar in plaats van met elkaar?

Niet alles wat helpend is, is te vangen in een indicatie.
Niet alles wat werkt, laat zich meten.

08/12/2025

Je loopt in de supermarkt of door het winkelcentrum en bam: je kind is even helemaal klaar met de wereld.

❤️‍🩹 Moe. Overprikkeld. Een driftbui. Mental-breakdown. Zo puur als kinderen zijn mag iedereen daarvan meegenieten.

❤️‍🩹 Laatst liep ik door een druk winkelcentrum. Voor mij een moeder met een buggy. Haar zoontje schreeuwde en huilde. Zij bleef rustig. Praatte tegen hem en liep naar de uitgang.

❤️‍🩹 Onze blikken kruisten. Ik glimlachte naar haar. Een ‘’ik zie je, herkenbaar’’ glimlach. Maar om mij heen? Blikken. Oordelen. Zuchten.

❤️‍🩹 We vergeten soms dat kinderen geen robots zijn. Dat emoties erbij horen. Dat ouders geen perfecte handleiding krijgen. Dat wat we van een afstand ‘gedrag’ noemen, dichtbij vaak gewoon een kind is dat het even niet aankan.

❤️‍🩹 Misschien mogen we vaker zo’n ondersteunende glimlach uitdelen. Minder een oordeel.

Kleine gebaren kunnen een wereld van verschil maken. ✨

P.s. hoe lief is dit filmpje van James?

Adres

'S-Hertogenbosch

Openingstijden

Maandag 08:30 - 17:30
Dinsdag 08:30 - 17:00
Woensdag 08:30 - 17:00
Donderdag 08:30 - 17:00
Vrijdag 09:00 - 17:30

Website

Meldingen

Wees de eerste die het weet en laat ons u een e-mail sturen wanneer MMOON coaching nieuws en promoties plaatst. Uw e-mailadres wordt niet voor andere doeleinden gebruikt en u kunt zich op elk gewenst moment afmelden.

Snelkoppelingen

Delen

Type