25/02/2026
မလိုအပ်ပဲ တွေးမပူနဲ့
မလိုအပ်ပဲ တွေးမပူနဲ့ ဆိုတဲ့ စကားလေးက
ရင်ထဲကို ညင်သာစွာ လာထိတဲ့ မိုးသီးလေးလိုပါပဲ။
လူ့ဘဝဆိုတာ
ဖိနပ်တစ်ရံလိုပဲ ထင်မိတယ်။
လမ်းလျှောက်ရင်း လိုချင်တာတွေနောက် လိုက်ရင်း
ရုပ်ဝတ္ထုတွေကို အလွန်အကျွံ ထမ်းဆောင်ရင်း
မသိလိုက်ခင်မှာပဲ
ဖိနပ်ပါးသွားတတ်တယ်
နောက်ဆုံးမှာတော့ ပြတ်သွားတတ်တယ်။
လိုချင်တာတွေ များလွန်းရင်
ရင်ထဲမှာ မောပန်းမှုတွေ စုပုံလာတတ်တယ်။
ဖြစ်ချင်တာတွေ များလွန်းရင်
ခြေလှမ်းတွေ လမ်းချော်တတ်တယ်။
မျှော်လင့်ချက်တွေ အလွန်အကျွံထားမိရင်
စိတ်က ပူပန်ခြင်းထဲမှာပဲ နေထိုင်သွားရတတ်တယ်။
မလိုအပ်တဲ့အရာတွေကို
နှလုံးသားနဲ့ ချည်နှောင်မထားပါနဲ့။
စိုးရိမ်သောကတွေကိုလည်း
လိုအပ်သလောက်သာ ခွင့်ပြုပါ။
မဖြစ်သေးတဲ့ အရာတစ်ခုအတွက်
အတွေးလွန်ပြီး ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ပဲ အလွန်အကျွံ ထိခိုက်မနေရပါစေနဲ့။
လောကဟာ
ကြိုတင်တွက်ချက်လို့မရတဲ့ စာအုပ်တစ်အုပ်လိုပဲ။
မလိုချင်တာတွေ ရလာတတ်တယ်၊
မဖြစ်ချင်တာတွေ ဖြစ်လာတတ်တယ်၊
မမျှော်လင့်ထားတာတွေ ကြုံတွေ့ရတတ်တယ်။
ဒါဟာ ဘဝရဲ့ သဘာဝတရားပဲ။
လိုချင်တာမရလို့ စိတ်ညစ်၊
မလိုချင်တာရလို့ စိတ်ညစ်နေရင်
စိတ်ညစ်ခြင်းဟာ အဆုံးမရှိတဲ့ လမ်းတစ်လမ်းဖြစ်သွားလိမ့်မယ်။
အတိတ်က နာကျင်မှုတွေကို
လက်ထဲမှာ မဖိစီးထားပါနဲ့။
သင်ခန်းစာကိုသာ သိမ်းဆည်းပြီး
ဒဏ်ရာကို လေထဲလွှတ်ပေးလိုက်ပါ။
တစ်ခုလိုချင်ရင် တစ်ခုစွန့်လွှတ်ရတယ်ဆိုတာ
စကားလှလှတစ်ကြောင်းမဟုတ်ဘူး။
တခါတလေ
အဆင်ပြေမှုတစ်ခုရဖို့
အိပ်မက်တချို့ကို တိတ်တိတ်လေး စွန့်လွှတ်ခဲ့ရတာမျိုးပါ။
လောကဓံဆိုတာ
လူတိုင်း မရှောင်လွှဲနိုင်တဲ့ မိုးတိမ်လိုပဲ။
အောင်မြင်မှုနဲ့ ရှုံးနိမ့်မှု
ပျော်ရွှင်မှုနဲ့ ဝမ်းနည်းမှု
အလှည့်ကျ လာရောက်နေကြတာပါ။
ဘယ်သူမှ တစ်သက်လုံး တည်ငြိမ်မနေနိုင်ဘူး။
ဒါဟာ သဘာဝတရားရဲ့ ညှင်းပန်းမှုမဟုတ်ဘဲ
သင်ကြားပေးမှုပါ။
ဘဝဟာ တိုတောင်းလွန်းတယ်။
အမုန်းတွေ၊ စိတ်ညစ်စရာတွေ၊ မလိုအပ်တဲ့ အတွေးတွေထဲမှာ
အချိန်ကို မဖြုန်းတီးပါနဲ့။
အသက်ရှူနိုင်နေသေးတဲ့ နေ့တိုင်းကို
ပေါ့ပါးစွာနဲ့
နူးညံ့စွာ
ကိုယ့်အတွက် ကိုယ် လက်ဆောင်ပေးနိုင်ပါစေ။
#ကံကောင်းစာပေမှမေတ္တာဖြင့်မျှဝေပါသည် #ကြိုက်နှစ်သက်ရင်shareပေးပါနော်
