20/06/2026
⭐️
Постои еден интересен начин да се измери квалитетот на еден град. Не преку бројот на нови згради. Не преку бројот на кафулиња. Не преку нови работни места. Туку преку прашањето колку простор им остава на децата. Дали има каде да играат. Дали има каде да трчаат. Дали има настани на кои не се публика, туку главни актери. Минатата сабота Битола даде еден можен одговор.
Повеќе од 800 деца пристигнаа на четвртото издание на „Мини Трчај бе“, денес најмасовната детска трка во државата. Но приказната никогаш не беше само за бројката. Ниту за резултатите. Ниту за медалите. Иако на крајот од денот сите деца си заминаа дома со медали за учество, а осумдесет се искачија на пиедесталот како најуспешни во своите категории. Приказната беше нешто друго. Беше приказна за град кој на еден ден реши да се гледа себеси од висина на детски очи. Во атлетиката велат дека секој спорт започнува со трчање. Пред да научиш да шутираш топка, трчаш. Пред да научиш да дриблаш, трчаш. Пред да научиш да победуваш, учиш како да стигнеш до целта. Можеби затоа трчањето е најискрениот спорт што постои. Не бара многу. Само еден чекор напред. Децата тоа го разбираат подобро од сите нас. Никој не треба да ги учи да трчаат. Тие трчаат сами. Кон другар. Кон игралиште. Кон сладолед. Кон сè што им изгледа интересно. Трчаат затоа што светот за нив сè уште е место што треба да се открива.
ТРЧАЈ БЕ
fans Прочитајте повеќе на линкот во коментар.
фотографка | Кети Талевска Бакревска