12/07/2026
என் நினைவுகளில் திரு. ராஜசிங்கம்
எனக்குத் தெரிந்த சதுரங்க ஆளுமைகளைப் பற்றி இந்த Facebook பக்கத்தில் எழுத வேண்டும் என்று நீண்ட நாட்களாக நினைத்துக்கொண்டிருந்தேன்.
ஆனால் இந்தத் தொடர் வெறும் புகழ்ந்து பேசும் பதிவாக இருக்கக் கூடாது என்பதும் என் எண்ணம். ஒவ்வொருவரைப் பற்றியும் எனக்குத் தெரிந்ததை, நான் பார்த்ததை, அனுபவித்ததை, உள்ளதை உள்ளபடியே பகிர வேண்டும் என்பதுதான் என் விருப்பம்.
அந்த வகையில், இந்தத் தொடரின் முதல் பதிவுக்காக நான் தேர்ந்தெடுத்தவர் திரு. ராஜசிங்கம்.
---
முதல் சந்திப்பு
அவரை நான் முதன்முதலில் சந்தித்தது 2007ஆம் ஆண்டு.
அப்போது நான் ஹாட்லி கல்லூரியில் எட்டாம் வகுப்பில் படித்துக்கொண்டிருந்தேன். அதே நேரத்தில் ஹாட்லி கல்லூரியின் Under-15 சதுரங்க அணிக்கும் தெரிவாகியிருந்தேன். அந்த அணியின் பயிற்சியாளர் திரு. திருச்செல்வம் அவர்கள்.
ஒருநாள் எங்கள் ஆசிரியரான திரு. கோகுலராஜன் அவர்கள் வந்து,
«"இன்று உங்களைச் சந்திக்க ஒரு சதுரங்க வீரர் வருகிறார். அவர் உங்களுடன் ஒரே நேரத்தில் சதுரங்கம் விளையாடப் போகிறார். யாரும் பயப்படாமல் நல்லா விளையாடுங்க!"»
என்று கூறினார்.
அந்த வயதில் அது எங்களுக்கு ஒரு பெரிய விஷயம். எல்லாரும் ஆவலுடன் காத்திருந்தோம்.
அவர் வந்தார்.
எங்கள் அணியில் இருந்த ஆறு அல்லது ஏழு பேருடன் ஒரே நேரத்தில் சதுரங்கம் விளையாடினார். இப்போது நினைத்துப் பார்த்தால் சிரிப்பாக இருக்கிறது. அந்த ஆட்டங்களில் பெரும்பாலானவற்றில் நாங்கள்தான் வென்றோம். ஒரே ஒரு ஆட்டத்தில் மட்டும் டிரா ஆகியிருக்கலாம்.
அதன்பிறகு, உண்மையைச் சொல்லப்போனால், அவர் எங்கள் அணிக்கு அதிகமாகப் பயிற்சி அளித்ததாக எனக்கு நினைவில்லை. பெரும்பாலும் ஆறாம், ஏழாம் வகுப்பு மாணவர்களுடன்தான் அவர் அதிக நேரம் செலவிடுவார்.
உண்மையைச் சொல்லப்போனால், அந்தக் காலத்தில் இருந்த எங்கள் அணியைப் பயிற்றுவிக்கத் தேவையான அனுபவமோ, உயர்மட்டப் பயிற்சி அளிக்கும் திறமையோ அவரிடம் இருந்ததாக எனக்குத் தோன்றவில்லை.
ஆனால்...
காலம் செல்லச் செல்ல எனக்கு ஒரு விஷயம் புரிந்தது.
அவர் பெரிய வீரர்களை உருவாக்க வேண்டும் என்று மட்டும் நினைக்கவில்லை. சிறிய வயதிலேயே சதுரங்கத்தின் மீது ஆர்வத்தை உருவாக்க வேண்டும் என்பதில்தான் அதிக கவனம் செலுத்தினார்.
குறிப்பாக மகளிர் பாடசாலைகளில் அவர் செய்த பணி மிகவும் பெரியது. வடஇந்துக் கல்லூரி மகளிர் பிரிவு, மெதடிஸ்ட் கல்லூரி மற்றும் யாழ்ப்பாணத்தின் பல பாடசாலைகளில் அவர் உருவாக்கிய வீரர், வீராங்கனைகள் இன்று கூட அவரைப் பற்றி பெருமையாகப் பேசுகிறார்கள்.
---
2008ஆம் ஆண்டின் நினைவுகள் இன்னும் மனதில் பசுமையாக இருக்கின்றன.
அப்போது யாழ்ப்பாணத்திலிருந்து வெளியே செல்வதே ஒரு பெரிய சவால்.
மாகாண மட்டப் போட்டிகளுக்காக நாங்கள் கப்பலில் திருகோணமலை செல்வோம். அங்கிருந்து வவுனியாவிற்கு பயணம் செய்து போட்டிகளில் விளையாடுவோம்.
போட்டி முடிந்ததும் உடனே வீடு திரும்ப முடியாது. சில நாட்கள் திருகோணமலையிலும், சில நாட்கள் வவுனியாவிலும் தங்கி, பின்னர் தேசிய மட்டப் போட்டிகளிலும் விளையாடிவிட்டுத்தான் யாழ்ப்பாணம் திரும்புவோம்.
சில நேரங்களில் ஒரு மாதம்... சில நேரங்களில் ஒன்றரை மாதம் வரை வீட்டைவிட்டு வெளியே இருந்திருக்கிறோம்.
அந்தப் பயணங்களில்தான் திரு. ராஜசிங்கம் அவர்களை நெருக்கமாக அறிந்துகொள்ளும் வாய்ப்பு கிடைத்தது.
எங்கள் அணியில் சிலர் அவரை "ராஜசிங்கம் அண்ணா" என்றுதான் அழைப்பார்கள். வயது வித்தியாசம் அதிகமாக இருந்தாலும், அவர் எங்களுடன் மிகவும் சகஜமாகப் பழகுவார். சிரித்த முகம், கலகலப்பான பேச்சு... அதனால்தான் "சார்" என்பதற்குப் பதிலாக "அண்ணா" என்ற அழைப்பே அவருக்கு பொருத்தமாக இருந்தது.
ஆனால் என்னை மிகவும் கவர்ந்தது அவரது ஒழுக்கம்.
தினமும் அதிகாலை மூன்று அல்லது நான்கு மணிக்கே எழுந்துவிடுவார்.
உடற்பயிற்சி, யோகா, மூச்சுப் பயிற்சி, தியானம்...
இவற்றுக்கே இரண்டு மணி நேரத்திற்கும் மேலாக நேரம் ஒதுக்குவார். அதன் பிறகுதான் குளித்து அன்றைய வேலைகளை ஆரம்பிப்பார்.
அவருக்கு சந்நதி முருகன் மீது ஆழ்ந்த பக்தி இருந்தது. அந்த ஆன்மிகம் அவரது வாழ்க்கை முறையிலேயே தெரிந்தது.
---
அவர் செய்த பெரிய பணி
இன்று திரும்பிப் பார்க்கும்போது, ஹார்ட்லி கல்லூரி தொடர்ந்து 15 ஆண்டுகள் மாகாண மட்டத்தில் சாம்பியனாக இருந்ததற்கு அவருக்கும் ஒரு முக்கியமான பங்கு இருக்கிறது என்று நான் நம்புகிறேன்.
ஏனென்றால் அவர் உருவாக்கியது வெறும் வீரர்களை அல்ல...
அடித்தளத்தை.
ஆறாம், ஏழாம் வகுப்பிலிருந்தே மாணவர்களிடம் சதுரங்கத்தின் மீது ஆர்வத்தை உருவாக்கினார். அந்த ஆர்வம்தான் பின்னர் பல பள்ளிகளின் வெற்றிகளாக மாறியது.
குறிப்பாக பல மகளிர் பாடசாலைகள் மாவட்ட மற்றும் மாகாண மட்டங்களில் சாதித்ததற்குப் பின்னால் அவரது அமைதியான உழைப்பு இருந்தது.
பல மாணவர்களின் வீடுகளுக்கே சென்று இலவசமாகச் சதுரங்கம் கற்றுக்கொடுத்திருக்கிறார்.
எனக்குத் தெரிந்த வரையில், சதுரங்கம் சொல்லிக்கொடுத்ததற்காக அவர் ஒருபோதும் பணம் கேட்டதில்லை. போட்டிக்குப் போகும் பயணங்களுக்குக்கூட எந்தக் கட்டணத்தையும் எதிர்பார்த்ததில்லை.
ஆனால் அவர் எதிர்பார்த்த ஒரு விஷயம் மட்டும் இருந்தது.
அங்கீகாரம்.
ஒரு மாணவன் வெற்றி பெற்றால், "அவருக்கும் இதில் ஒரு பங்கு இருக்கிறது" என்று யாராவது சொன்னாலே போதும்.
அவர் மனதார மகிழ்ந்துவிடுவார்.
அந்தப் புகைப்படங்களையும், செய்தித்தாள் பிரதிகளையும் மிகவும் அன்போடு பாதுகாத்து வைத்திருப்பார்.
---
வயது ஒரு எண்ணிக்கை மட்டுமே
2021ஆம் ஆண்டு நடந்த ஒரு சம்பவம் இன்னும் என் நினைவில் இருக்கிறது.
தேசிய மட்டப் போட்டிக்கான தயாரிப்பாக யாழ்ப்பாண மாவட்ட சதுரங்கச் சங்கம் ஒரு கருத்தரங்கை ஏற்பாடு செய்திருந்தது. அதில் நானும் வளவாளராக (Resource Person) கலந்துகொண்டிருந்தேன்.
அன்று திரு. ராஜசிங்கம் அவர்கள் ஆரம்பம் முதல் முடிவு வரை அங்கேயே அமர்ந்து ஒவ்வொரு அமர்வையும் கவனமாகக் கேட்டுக்கொண்டிருந்தார்.
உண்மையைச் சொல்லப்போனால், அங்கு இருந்த பல மாணவர்களைவிட அவரிடம்தான் அதிக ஆர்வம் இருந்தது.
அப்போது அவருக்கு எழுபது வயதைக் கடந்திருந்திருக்கும்.
அந்த வயதிலும் ஒரு மாணவரைப் போல புதிய விஷயங்களைக் கற்றுக்கொள்ளும் ஆர்வத்தைப் பார்த்தபோது நான் உண்மையாகவே வியந்தேன்.
அதன்பிறகு அவருக்கு FIDE Rating எடுக்க வேண்டும் என்ற ஆசை வந்தது.
"எந்தப் போட்டி நடந்தாலும் எனக்குச் சொல்லுங்கள்... நானும் விளையாட வேண்டும்."
என்று அடிக்கடி என்னைத் தொடர்புகொள்வார்.
அவருடைய முதல் International Rated Tournament-இல் பதிவு செய்வதற்கு என்னால் முடிந்த உதவிகளைச் செய்தேன்.
என் நினைவுக்கு, அவர் தனது முதல் Rated Tournament-ஐ 65 வயதுக்கு பிறகுதான் விளையாடியிருக்க வேண்டும்.
அதன்பிறகு தொடர்ந்து Rating போட்டிகளில் விளையாட ஆரம்பித்தார்.
கடந்த ஆண்டுகூட அவர் ஒரு சர்வதேச சதுரங்கப் போட்டியில் விளையாடிய புகைப்படத்தைப் பார்த்தேன்.
அதைப் பார்த்தபோது மனதுக்கு ஒரு தனி சந்தோஷம்.
---
இறுதியாக...
இந்தப் பதிவின் முடிவில் நான் சொல்ல விரும்புவது ஒன்றுதான்.
திரு. ராஜசிங்கம் அவர்கள் ஒருபோதும் பணத்திற்காக சதுரங்கம் கற்றுக்கொடுக்கவில்லை.
தனக்குத் தெரிந்ததை அடுத்த தலைமுறைக்குக் கொடுக்க வேண்டும் என்ற எண்ணத்தோடுதான் வாழ்ந்தார்.
அவர் எதிர்பார்த்தது புகழோ, பணமோ இல்லை.
"நான் செய்த உழைப்பை யாராவது நினைவில் வைத்திருக்கிறார்களா?"
என்ற ஒரு எளிய அங்கீகாரம் மட்டுமே.
அவருக்கு சதுரங்கம் ஒரு விளையாட்டு அல்ல.
அது அவரது வாழ்க்கை.
அதனால்தான் இன்றும் அவரை நினைக்கும்போது, சதுரங்கத்தை உயிராக நேசித்த ஒரு ஆசிரியரின் முகம்தான் என் நினைவில் வருகிறது.
அவர் எப்போதும் நல்ல ஆரோக்கியத்துடனும், அதே உற்சாகத்துடனும், சதுரங்க உலகில் தொடர்ந்து பயணிக்க வேண்டும் என்பதே என் மனமார்ந்த வாழ்த்து.
எனக்குத் தெரிந்த எல்லாவற்றையும் வார்த்தைகளில் எழுதிவிட முடியாது. எழுத முடியாத நினைவுகளும், சொல்லப்படாத கதைகளும் இன்னும் நிறைய இருக்கின்றன.
நன்றி, திரு. ராஜசிங்கம்.
என்னைப் போன்ற பலரின் நினைவுகளில் நீங்கள் என்றும் ஒரு சிறந்த சதுரங்க ஆசிரியராகவே இருப்பீர்கள். ♟️
— ராஜா
