14/09/2026
ฉันรู้ดีแก่ใจว่าภาสกรกำลังจะเข้าพิธีแต่งงานกับผู้หญิงคนอื่น
ฉันไม่เอ่ยปากขอคำอธิบาย
ไม่คิดจะกรีดร้องอาละวาดสร้างฉากดราม่า
และยอมปล่อยให้เขาเป็นคนควักเงินจ่ายค่าตั๋วเครื่องบินเที่ยวเดียวไปเชียงใหม่ให้ด้วยซ้ำ โดยที่เขาหลงคิดไปเองว่านั่นคือของขวัญวันเกิดล่วงหน้าที่เขามอบให้ฉัน
ภาสกรไม่มีทางล่วงรู้เลยว่า เที่ยวบินนั้น... จะไม่มีวันมีตั๋วขากลับ
และเขาก็คงไม่มีวันนึกฝันว่า แฟนสาวท่าทางเงียบขรึม ไร้ภูมิหลัง ไร้เส้นสาย ที่เขาจงใจซ่อนไว้ไม่ให้คนในแวดวงสังคมชั้นสูงล่วงรู้มาตลอดสี่ปี แท้จริงแล้วคือลูกสาวคนเดียวของพลเอก ผู้บัญชาการกองทัพภาค
วันรุ่งขึ้นหลังจากรู้ความจริงเรื่องละครตบตา ฉันก้าวเข้าไปในกองบัญชาการใหญ่โดยไม่ลังเล
ฉันเดินตรงเข้าห้องทำงานของผู้บัญชาการ ยืนตัวตรงทำความเคารพโต๊ะไม้สักตัวใหญ่เบื้องหน้า แล้วเอ่ยรายงานด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
“ร้อยเอกหญิง รดาวรรณ ขอรายงานตัวขอย้ายกลับหน่วยเดิมอย่างเป็นทางการค่ะ”
พ่อของฉันเงยหน้าขึ้นจากแฟ้มเอกสาร
ท่านมองฉันนิ่งเงียบอยู่นาน แววตาของผู้นำเหล่าทัพคู่นั้นฉายทั้งประกายความภาคภูมิใจและความเจ็บปวดที่พยายามซ่อนไว้เบื้องหลังมาดทหาร
สุดท้าย พ่อเพียงเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ
“กลับมาบ้านเราน่ะดีแล้ว”
บนโต๊ะทำงานมีคำสั่งย้ายด่วนพิเศษที่ลงนามและประทับตราสีชาดวางรออยู่ก่อนแล้ว ข้างๆ กันนั้นคืออินทรธนูทองคำของยศใหม่ที่เปล่งประกายเจิดจ้า... พันเอก ประจำกองเสนาธิการ
ฉันมองดาวบนบ่าผืนสีเข้ม
หลายปีก่อน ฉันละทิ้งอภิสิทธิ์เหล่านี้เพื่อพิสูจน์ตัวเองใต้เงาของตัวเอง
แต่วันนี้ ฉันเลือกที่จะกลับมาทวงคืนเกียรติและตำแหน่งที่ควรจะเป็นของฉัน
เส้นทางระหว่างฉันกับภาสกรขาดสะบั้นลงตั้งแต่วินาทีนี้
เขาจะเดินหน้าจัดงานวิวาห์หรูหราจอมปลอมต่อไป
ส่วนฉันก็จะกลับไปกุมอำนาจที่แท้จริง
ไม่มีฉากฟูมฟาย ไม่มีสิ่งใดติดค้างกันอีกต่อไป
---
“พ่อเตรียมคำสั่งย้ายของลูกไว้นานแล้ว” พ่อเอ่ยอย่างเหนื่อยใจ “รอแค่วันที่ลูกเอ่ยปากเท่านั้น”
ท่านหยุดไปชั่วครู่ แววตามีความเป็นห่วงอย่างชัดเจน
“แล้วผู้พันหนุ่มที่ค่ายนั่นล่ะ เขาจะย้ายตามมาด้วยไหม? ลูกยังไม่ได้บอกเขาใช่ไหมว่าลูกเป็นใคร?”
ฉันนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง
“ไม่ค่ะ หนูไม่เคยบอก”
ฉันสบตาท่านอย่างเยือกเย็น “หนูจะตัดขาดกับเขา ขอเวลาหนึ่งสัปดาห์เคลียร์งานที่ค่าย แล้วหนูจะกลับมาโดยไม่เหลือพันธะใดๆ ทั้งสิ้น”
คืนนั้น ภาสกรไม่กลับมาที่ห้องพัก
ฉันไม่ได้โทรตาม ไม่ส่งข้อความถามหา
รุ่งเช้า ฉันทำเรื่องขอส่งมอบหน้าที่และเตรียมย้ายออกจากหน่วยอย่างรวดเร็วจนน่าประหลาดใจ
หลังเสร็จเรื่อง ฉันเลี้ยงอาหารกลางวันเพื่อนร่วมงานสนิทเพื่อบอกลา
นายทหารคนหนึ่งหัวเราะร่าด้วยความแปลกใจกับความรวดเร็วของเอกสาร
“นี่รดา ทำเรื่องย้ายเร็วขนาดนี้ ถ้านึกว่าเธอเป็นลูกสาวบิ๊กเบิ้มในกระทรวงกลาโหมที่แอบลงมาดูชีวิตทหาร ฉันก็เชื่อนะเนี่ย”
ฉันวางช้อนส้อมลง ยิ้มรับอย่างเป็นธรรมชาติ
“ใช่แล้วล่ะ คุณพูดถูกเป๊ะเลย”
โต๊ะอาหารเงียบกริบไปสองวินาที ก่อนจะระเบิดเสียงหัวเราะลั่น
“แหม ช่างฝันจริง! ถ้าเธอเป็นลูกนายพล ฉันก็เป็นหลานรัฐมนตรีแล้ว!”
ไม่มีใครเชื่อสักคน
ฉันยิ้มรับไปกับพวกเขาโดยไม่พูดอะไรต่อ
อีกไม่นาน พวกเขาก็คงได้รู้ความจริงด้วยตาของตัวเอง
---
ฉันกลับมาที่ห้องพักพร้อมกล่องใส่ของใช้ส่วนตัว
ทันทีที่ผลักประตูเข้าไป ฉันก็เห็นภาสกรยืนอยู่ตรงโถงทางเดิน เขายังคงสวมเครื่องแบบชุดปกติขาวเต็มยศ
สายตาของเขาตกลงบนกล่องในมือฉันทันที
“ได้วันลาพักผ่อนเหรอ?”
“อืม” ฉันตอบสั้นๆ แล้วเดินตรงไปยังห้องนอน
ภาสกรก้าวขายาวเข้ามาขวางทางฉันไว้
“แปลกจัง ปกติเธอรักงานที่ค่ายจะตาย บ่นว่าเบื่อการอุดอู้อยู่แต่ในห้อง ทำไมจู่ๆ ถึงขอลากะทันหันแบบนี้ล่ะ?”
ฉันสบตาเขาตรงๆ “ฉันมีธุระสำคัญกว่าต้องไปจัดการ”
“ธุระอะไร?”
ฉันยกยิ้มบางๆ “ความลับทางราชการน่ะ”
ภาสกรขมวดคิ้ว แต่ความสงสัยบนใบหน้าหายไปอย่างรวดเร็ว กลายเป็นรอยยิ้มเอ็นดูระคนดูแคลน
“พักผ่อนบ้างก็ดีแล้ว เธอทำงานหนักทุกวัน พี่เห็นแล้วปวดใจ”
เขาทำท่าจะแย่งกล่องไปจากมือฉัน
“รดา ถ้าเธออยากลาออกจากราชการก็บอกนะ เงินเดือนพี่คนเดียวเลี้ยงเธอให้อยู่สบายเหมือนเจ้าหญิงได้สบายๆ”
ฉันกำขอบกล่องกระดาษแน่นขึ้น
“ฉันไม่ต้องการให้ใครมาเลี้ยงดู และฉันไม่ใช่ของประดับบ้านของใคร”
ภาสกรชะงักไปกับน้ำเสียงเย็นชา “ทำไมพูดจาประชดประชันแบบนี้ล่ะ พี่เคยเห็นเธอเป็นแค่ของประดับตั้งแต่เมื่อไหร่?”
ฉันเบื่อหน่ายกับคำหวานลวงโลกเต็มที จึงตัดบท
“วันนี้พี่ไม่มีเวรที่กองบัญชาการเหรอ?”
“มีสิ แต่ช่วงนี้พี่งานยุ่งมาก กลัวเธอจะเหงา” เขาทอดถอนใจแล้วเอื้อมแขนมาโอบเอวฉัน ก้มลงหอมแก้มอย่างอ่อนโยน “พี่ยอมเคลียร์คิวเพื่อมาอยู่กับเธอวันนี้เลยนะ อยากไปไหนหรืออยากกินอะไร บอกพี่ได้หมดเลย พี่ตามใจเธอทุกอย่าง”
แววตาของเขาเต็มไปด้วยความอ่อนโยนไร้ที่ติ แววตาที่หลอกให้ฉันหลงเชื่อมาตลอดสี่ปีว่าฉันคือผู้หญิงคนเดียวในชีวิตเขา
ภาสกรคือนายทหารยศพันโทที่อายุน้อยที่สุดและมีอนาคตไกลที่สุดในกองทัพ ชายหนุ่มผู้มีตารางงานแน่นเอี้ยดจนแทบไม่มีเวลาหายใจ และที่ผ่านมาฉันซาบซึ้งกับเศษเสี้ยวเวลาว่างที่เขามอบให้มาโดยตลอด
ฉันช่างโง่เง่าเหลือเกิน
ตอนนี้ เมื่อมองหน้าเขา ในหัวของฉันมีเพียงคำแสดงความยินดีลับๆ ตามระเบียงทางเดิน และสำเนาแบบฟอร์มขอจดทะเบียนสมรสที่ซ่อนอยู่ในกระเป๋าเอกสารของเขา...
พิธีแต่งงานที่กำหนดจัดขึ้นในวันเสาร์ที่จะถึงนี้ กับ ‘ญาดา มงคลโสภณ’ บุตรสาวคนเดียวของท่านสมาชิกวุฒิสภาผู้ทรงอิทธิพลในคณะกรรมาธิการความมั่นคง!
ยุ่งกับราชการทหารงั้นเหรอ?
หรือยุ่งอยู่กับการเลือกดอกไม้จัดงานวิวาห์ให้ผู้หญิงคนอื่นกันแน่?
ฉันเกือบจะระเบิดคำถามใส่หน้าเขา
ถ้อยคำตัดพ้อเป็นพันคำแล่นขึ้นมาจุกที่คอหอย แต่ฉันกลืนมันกลับลงไปทั้งหมด
ไม่มีประโยชน์ที่จะลดตัวลงไปเกลือกกลั้วอีกต่อไป
ฉันค่อยๆ เบี่ยงตัวออกจากอ้อมกอดของเขา
“ภาสกร ช่วยฉันจัดห้องหน่อยสิ มีของเก่าๆ สะสมไว้เยอะเกินไปแล้ว อะไรที่หมดประโยชน์ ฉันจะทิ้งให้หมด”
เขายิ้มอย่างสบายใจ “รับทราบครับที่รัก”
เขาหยิบถุงดำแล้วช่วยเก็บของในห้องนั่งเล่น
แต่เพียงไม่กี่นาที สีหน้าของภาสกรก็เริ่มถอดสีลงเรื่อยๆ
เขาตระหนักได้ว่าฉันไม่ได้กำลังทิ้งขยะธรรมดา... แต่ฉันกำลังโยนความทรงจำตลอดสี่ปีของเราลงถังขยะอย่างไม่ไยดี
พวงกุญแจที่ทำจากปลอกกระสุนนัดแรกตอนที่เราซ้อมยิงปืนด้วยกัน
มีดพกยุทธวิธีที่ฉันซื้อให้ในวันครบรอบปีที่สอง
เข็มทิศเงินอันเล็กจากทริปแรกที่เราเดินทางไปด้วยกัน
ทุกเศษเสี้ยวของอดีตถูกฉันเหวี่ยงลงถุงดำด้วยมือที่นิ่งสนิท
รอยยิ้มของภาสกรเลือนหายไปจนหมดสิ้น
และเมื่อฉันปลดสร้อยข้อมือทองคำขาวที่เขาเพิ่งซื้อให้เมื่อสัปดาห์ก่อนออกจากข้อมือ แล้วเตรียมจะปล่อยมันลงถุงขยะ มือหนาของเขาก็กระชากแขนฉันไว้อย่างตื่นตระหนก
“รดา!”
ฉันเงยหน้าขึ้น แววตาของเขาซ่อนความหวาดผวาไว้ไม่มิด
“ใครพูดอะไรบ้าๆ ให้เธอฟังที่ค่ายงั้นเหรอ?!”
ฉันจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเขาโดยไม่กะพริบ
“มีเรื่องอะไรที่พวกเขาต้องพูดด้วยล่ะคะ? หรือว่า... พี่มีความลับร้ายแรงอะไรที่ปิดบังฉันอยู่?”
นี่คือโอกาสสุดท้ายของเขา หากภาสกรมีความกล้าหาญพอที่จะสารภาพความจริงออกมาตรงๆ เขาอาจไม่ต้องเผชิญกับหายนะที่กำลังจะถาโถมใส่ชีวิต
แต่เขากลับหลบสายตาอย่างขลาดเขลา
ท่ามกลางความเงียบที่น่าอึดอัด เขากุมมือฉันแน่นแล้วพึมพำเสียงสั่น
“รดา... ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นในสองสามวันนี้ สัญญาได้ไหมว่าเธอจะเชื่อใจพี่ คนเดียวที่พี่รักคือเธอนะ”
ฉันมองหน้าเขาแล้วเหยียดยิ้มเยาะ
“ได้สิคะ”
คำตอบเพียงคำเดียวตัดขาดเยื่อใยเส้นสุดท้ายในหัวใจฉันลงอย่างสิ้นเชิง
วินาทีนั้นเอง ประตูหน้าห้องพักก็ถูกไขเปิดออกด้วยกุญแจสำรองอย่างแรง
หญิงสาวร่างเพรียวระหงในชุดสูทแบรนด์เนมสีขาวเรียบหรู พร้อมถุงคลุมชุดแต่งงานสั่งตัดชั้นสูงในมือ เดินก้าวฉับๆ เข้ามาหยุดอยู่กลางห้องรับแขก
เธอคือ ญาดา มงคลโสภณ
เมื่อเห็นฉันยืนอยู่กับภาสกร ญาดาเลิกคิ้วขึ้น กวาดสายตามองเครื่องแบบทหารธรรมดาของฉันด้วยความรังเกียจเหยียดหยาม ก่อนจะเอ่ยเสียงแหลมสูงขึ้นมาว่า
“พี่กรคะ ทำไมช้าจัง ไหนบอกว่าจะแวะมาไล่แม่บ้านประจำค่ายออกแค่แป๊บเดียว แล้วจะรีบไปลองคอร์สอาหารงานแต่งของเราไงคะ?!”
โปรดคลิก "ถูกใจ" และแสดงความคิดเห็นว่า "ใช่" หากคุณต้องการอ่านเรื่องราวเพิ่มเติม!
