10/09/2024
Þriðjudagsmorgunpælingar eftir þrautahlaup í Ölpunum, þarf að skrifa þetta úr mér og kasta út í kosmósið. Aðallega fyrir mig sjálfan, en vonandi geta einhverjir nýtt sér þessar pælingar á einhvern hátt.
Spartan Race Beast í Kaprun þykir vera það erfiðasta í Evrópu og er væntanlega ofarlega á blaði líka á heimsvísu. Aðallega út af hækkuninni sem er samtals um það bil 2200 metrar. Það er farið tvisvar upp Kitzenhorn (ekki alveg upp á jökul, en vel hátt samt), seinna skiptið er ansi bratt á köflum og þá er farið lengra upp en í fyrri ferðinni. Þrautirnar eru um 30. Margir veggir til að klifra yfir, fjölbreyttir apastigar og fötur, sandpokar og (djöfullegar) keðjur að bera. Leiðin er um 26-28 km, fer eftir því hvort maður þurfi að taka aukaburð eða hlaup sem refsingu fyrir að klikka á þraut.
Við fórum þetta í fyrra, góður hópur frá Kettlebells Iceland. Frábær ferð, en það voru ekki margir heitir fyrir því að fara aftur á sama stað í sömu keppni. Í ár vorum við 6 sem fórum saman út, 4 í þraut, 2 snillingar sem fóru eiginlega í þrautahlaup – þær Gumma og Halla voru svo öflugar í að hlaupa upp og niður fjallið til að peppa okkur hin á ýmsum stöðum á leiðinni. Og stálmassarnir Kiddi og Haddi, maður minn, respect!
En af hverju langaði mig aftur í þessa þraut? Þetta er helvíti strembið, það verður að viðurkennast. En mig langaði að prófa að undirbúa mig öðruvísi en í fyrra skiptið og sömuleiðis finnst mér þetta vera mælikvarði á hreysti. Hvar stend ég? Miðað við sjálfan mig og mín markmið í lífinu. Ég vil geta labbað upp fell og fjöll. Ég vil geta skokkað/hlaupið niður án erfiðleika. Ég vil hafa úthald, líkamlegt og andlegt, til að klára verkefni eins og þetta. Ég vil hafa styrk, liðleika og stökkkraft til að klára þrautirnar. Flóknara er það ekki. Ég er ekki í þessu til að keppa við aðra. Í fyrsta lagi af því ég hef ekki hugmynd um við hverja ég er að keppa – maður veit aldrei hverjir skrá sig í svona hlaup. Í öðru lagi af því ég á ekki nokkurn einasta séns í öflugustu fjallahlauparana í mínum aldursflokki – þeir fljótustu í mínum flokki voru svo langt á undan mér að þeir hefðu getað horft á fótboltaleik (framlengdan og með vítaspyrnukeppni) áður en ég kom í mark. Og í þriðja lagi, af því mér er eiginlega slétt sama hvar í töflunni ég enda í þessu. Ég er að gera þetta fyrir mig, fyrir mína heilsu.
Málið er nefnilega að þegar maður hefur svona erfiða áskorun fyrir framan sig í marga mánuði þá hvetur það mann til dáða dags daglega. Ég er búinn að hafa Kaprun brekkurnar í hausnum í nánast heilt ár og vissi að til að komast vel frá þessu væri skynsamlegt að undirbúa sig vel. Ég skráði mig í fjareinkaþjálfun hjá vini mínum Steve Maxwellog lærði eins og alltaf mikið af honum. Hann er meistari í einföldum og erfiðum styrktaræfingum, öndun, endurheimt, æfingaálagi, mataræði og andlega þættinum. Ég notaði líka reynsluna frá því í fyrra og fór mjög reglulega á Esjuna í undirbúningsferlinu – það skilaði sér heldur betur. Ég var betri í brekkunum í ár en í fyrra, bæði upp og niður.
En það gekk ekki allt upp. Lífið er áskorun og ég náði ekki að æfa alveg eins og ég hafði áætlað. Ég lenti t.d. í því í lok júlí að klemma taug sem gerði að verkum að ég g*t varla gert eina armbeygju eða upphífingu – það var ekki gæfulegt á leiðinni í þrautahlaup þar sem styrkur í efri hluta líkamans skiptir miklu máli. Eftir nokkrar vikur þar sem ég beið eftir því að þetta lagaðist af sjálfu sér (sem það gerði ekki) leitaði ég á náðir félaga míns Dóra Víglunds hjá Sjúkraþjálfun Garðabæjar. Halldór Víglundsson greindi stöðuna, tók mig í meðferð og setti mig í daglegar æfingar til þess að leysa vandann. Og það tókst á furðu skömmum tíma – sem betur fer. Án Dóra hefði ég ekki komist í gegnum margar þrautir. Takk minn kæri!
Eftir þrautina var ég vel þreyttur, þetta tók á. Sérstaklega seinni hlutinn. En mér leið vel og var sáttur með hvernig gekk. Náði 27 af 30 þrautum. Tvær sem ég klikkaði á voru ekki líkamlega krefjandi og ég hef venjulega náð þeim, en s**t happens sometimes og það þýðir ekkert að velta sér upp úr því. Eins og tennisgoðsögnin Federer segir: A point is a point. When it’s behind you, it’s behind you. Sem þýðir, einbeittu þér að því sem er framunandan og gerðu það eins vel og þú getur. Ekki velta þér upp úr stiginu sem þú tapaðir (eða þrautinni sem þú klikkaðir á). Þriðja þrautin sem ég klikkaði á var líklega tengd taugaklemmunni, ég náði ekki að æfa hana nógu vel – byggja upp styrktarúthald til að klára hana. Þrátt fyrir að vera ekki að pæla mikið í hvar ég endaði í töflunni þá kíkti ég nú samt á stöðuna. Endaði í 18/29 í mínum aldursflokki í Evrópumótinu í Spartan Race – já þetta var sem sagt opinbert Evrópumót 😊 og alvöru spaðar í brautinni. Ég hefði endað fyrstur í mínum aldursflokki ef ég hefði verið í opnum flokki í sömu vegalengd – en það sannar einmitt fyrir mér að samanburður við aðra í svona ævintýrum er tilgangslaus – fyrir mig allavega. Ég veit lítið (ekkert) um hina sem voru í þessari þraut. Ekkert um þeirra bakgrunn eða nálgun.
Mín nálgun er að geta þetta, reyna við allar þrautir og helst ná öllum – muna samt Federerviskuna - ekki gefast upp, njóta þess að vera úti í náttúrunni að reyna á líkamann, vera þakklátur fyrir að vera á þessum stað á þessum tíma og að halda áfram að nota þrautahlaup sem gulrót fyrir heilsuhreysti.
Við Vala Mörk erum félagar í þessu. Þrautahlaup eru okkar golf. Við erum búin að fara í margar Spartan Race ferðir og eigum margar eftir.Það er svo dýrmætt. Það er líka frábært að eiga vini og æfingafélaga sem eru á sömu bylgjulengd – þótt kannski ekki alveg allir elski brekkurnar jafn mikið og sumir…
Hvert næst? Hver veit? Hugurinn er strax farinn á flug.
Það sem ég veit er að ég ætla að halda áfram að æfa reglulega á Esjunni, það verður áfram einn af stólpunum í mínu æfingaplani. Styrkur, liðleiki og alls konar íþróttasprikl er og verður líka hluti af planinu.
Stay alive!
p.s. í fyrra hljóp ég í áritaðri keppnistreyju Hvíta riddarans. Í ár áritaðri Kaleo/UMFA treyju. Stoltur fulltrúi #270. Alltaf.
