20/06/2026
Ég sat með einstakling í markþjálfun fyrir nokkru síðan sem sagði við mig: „Mér finnst ég vera fastur. Mér líður stundum eins og ég hafi ekkert komist áfram.“
Hann sá alla hlutina sem hann átti eftir að gera og það dró úr honum kraftinn að hugsa til þess hversu leiðin í land væri ennþá svo löng. Þegar við fórum að skoða þetta saman kom hins vegar önnur mynd í ljós. Hann hafði farið í gegnum breytingar sem hann hefði ekki trúað að hann gæti tekist á við. Hann hafði staðið af sér erfiða tíma, lært að setja mörk, tekið ákvarðanir sem kröfðust hugrekkis og byrjað að hlusta betur á sjálfan sig.
Ég held að við könnumst öll við þetta á einn eða annan hátt. Það er merkilegt hvað við eigum auðvelt með að sjá það sem vantar. Það sem við eigum eftir að læra, laga eða bæta. Markmiðin sem við höfum ekki enn náð, venjurnar sem við höfum ekki enn tileinkað okkur eða verkefnin sem bíða okkar handan við hornið.
Rannsóknir í sálfræði hafa sýnt að við höfum tilhneigingu til að veita hinu neikvæða meiri athygli en hinu jákvæða. Þetta er stundum kallað negativity bias og lýsir því hvernig neikvæð reynsla, gagnrýni og erfið atvik hafa oft sterkari áhrif á okkur en jákvæð reynsla af svipuðum styrk. Að einhverju leyti hefur þessi eiginleiki hjálpað okkur að þróast og lifa af. Hugurinn leitar ósjálfrátt að því sem gæti farið úrskeiðis, því sem þarf að laga og því sem við þurfum að varast.
Kannski er það ástæðan fyrir því að við getum fengið tíu fallegar athugasemdir frá fólki í kringum okkur en festum okkur samt við þá einu sem felur í sér gagnrýni. Eða af hverju eitt erfitt samtal getur skyggt á heila helgi sem annars var góð.
Vandinn er sá að ef þessi neikvæða rödd fær of mikla athygli þá getur hún skyggt á annað. Litlu skrefin sem við höfum tekið. Breytingarnar sem hafa átt sér stað. Þroskann sem hefur orðið til í gegnum reynsluna. Styrkinn sem hefur byggst upp á leiðinni.
Lestu alla greinina hér:
https://www.sjalfsraekt.is/frodleikur/