09/08/2026
Je kent ze.
👉🏼”Hoe laat moeten we weg?”
👉🏼”Waar ligt mijn…?”
👉🏼”Hebben we nog melk?”
👉🏼”Wat gaan we morgen doen?”
👉🏼”Mam, kun je héél even…?”
Op zichzelf doodnormale vragen.
En toch voel jij soms:
ZOEK. HET. UIT.
En daarna denk je:
Nou ja, doe normaal. Waarom reageer ik zo?
Maar na ruim 40 jaar als psycholoog vind ik jouw irritatie niet het interessantste.
Ik wil weten wat eraan voorafging.
Hoe vaak had jij vandaag al iets gezien en gevoeld voordat iemand anders het zag?
Geregeld.
Onthouden.
Opgevangen.
Vooruitgedacht.
Ja gezegd terwijl je eigenlijk geen ruimte had.
⚡️En misschien nog belangrijker:
hoe vaak heb jij zelf níét gezegd dat het je te veel werd?
Want dan kan één volkomen normale vraag ineens voelen als:
Nóg iets wat bij mij terechtkomt.
Daar zit het werk.
Niet jezelf leren beheersen zodat je nóg vriendelijker kunt blijven functioneren.
Maar leren herkennen wanneer jouw eerste irritatie begint….lang voordat je ontploft.
🎙️ In mijn nieuwe podcast van Groots in Liefde: Waarom jouw irritatie niet het probleem is neem ik je daar veel dieper in mee. Ook in wat er gebeurt met je partner én je kinderen en hoe je dit patroon werkelijk verandert.
Reageer met 🎧, dan stuur ik het toe.
En nu ben ik benieuwd:
Welke onschuldige vraag kan jou van 0 naar 100 krijgen? 😏