24/03/2016
Trainer DOGS
ΒΑΣΙΚΕΣ ΑΡΧΕΣ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑΣ ΣΤΟ ΚΟΥΤΑΒΙ ΜΑΣ !!!
Το κουτάβι παίρνει ερεθίσματα και σήματα από εμάς, γι’ αυτό εμείς είμαστε που θα πρέπει να του δώσουµε το «καλό» παράδειγμα. Ανεξάρτητα από τα δικά του λάθη, τις παρανοήσεις και τις ζημιές, εμείς θα πρέπει να φροντίσουµε:
Να εκπέμπουμε θετική ενέργεια, να έχουμε θετική στάση. Δεν θα καταφέρουμε τίποτα σωστό αν είμαστε νευρικοί και ευέξαπτοι.
Να συμπεριφερόμαστε µε ευαισθησία και να δίνουμε στοργή. Να προσφέρουμε ποιοτικό χρόνο, παίζοντας μαζί του, ταΐζοντάς το, αλλά και βγάζοντάς το βόλτα (ανάλογα µε το πρόγραμμα εμβολιασμών του). Το κουτάβι µε τη σειρά του θα δένεται ολοένα και περισσότερο μαζί µας και θα µας εµπιστεύεται. Αυτό στην ορολογία των ειδικών που ασχολούνται γενικότερα µε σκύλους λέγεται «δέσιμο». Οι άνθρωποι που προσφέρουν ποιότητα θα πάρουν µε το παραπάνω την αφοσίωση του σκύλου τους καθώς αυτός μεγαλώνει.
Να είμαστε ήρεµοι, αποφασιστικοί και σταθεροί, να αποπνέουμε ασφάλεια. Αυτά τα χαρακτηριστικά διαθέτει ένας αρχηγός αγέλης στη φύση των σκύλων και εμείς πρέπει να αναλάβουμε αυτόν το ρόλο. Εξάλλου, κάθε σκύλος έχει την ανάγκη να βρει έναν αρχηγό. Αν δεν υπάρχει ο κατάλληλος για τη θέση αυτή, ενστικτωδώς θα προσπαθήσει εκείνος να ηγηθεί και να κατακτήσει όλα τα προνόµια, να κάνει ό,τι θέλει. Εκεί ακούμε τις κλασικές εκφράσεις «κάνει συνέχεια το δικό του», «είναι ανυπάκουο», «είναι κουφό» κ.λπ. ∆ίνοντάς του, άθελά µας, τα προνόµια ενός αρχηγού, του παραχωρούμε αυτοδίκαια και το δικαίωμα να αποφασίζει και να ελέγχει την αγέλη του, δηλαδή εμάς. Από την αρχή λοιπόν που θα έρθει σπίτι μας, πρέπει να αισθανθεί ότι εμείς κάνουμε κουμάντο και τότε δεν πρόκειται να µας αμφισβητήσει, αυτή είναι η φύση του.
Να επιβραβεύουμε τις συμπεριφορές που θέλουμε να επαναλαμβάνονται και να αγνοούμε αυτές που δεν θέλουμε. Εδώ ισχύει ο χρυσός κανόνας: ο σκύλος τείνει να επαναλαμβάνει ό,τι είναι επικερδές για τον ίδιο, και να μην επαναλαμβάνει ό,τι δεν είναι. Έτσι, για παράδειγμα, μπορούμε εύκολα να πείσουμε το κουτάβι µας να καθίσει για να φάει από το μπολ του. Μόλις καθίσει, του το προσφέρουμε αμέσως. Κάθε φορά, πριν από το φαγητό, κάνουμε την ίδια άσκηση. Με την επανάληψη, θα τείνει να κάθεται ολοένα και πιο άμεσα -ειδικά όταν πεινάει-, γιατί γνωρίζει πλέον ότι, αν καθίσει, θα έρθει το επιθυμητό αποτέλεσμα: το φαγητό. Ας δούμε τώρα ένα άλλο παράδειγμα. Πλησιάζουμε το κουτάβι µας κι αυτό αρχίζει να πηδάει επάνω µας κάνοντας χαρές. Εμείς ανταποκρινόμαστε, είτε µε χάδια, είτε µε οµιλία, είτε ακόμη και µε σπρωξίματα. Με τον καιρό διαπιστώνει ότι, όταν πηδάει επάνω µας, καταφέρνει να τραβήξει την προσοχή µας. Αποτέλεσμα: όποτε θέλει να τραβήξει την προσοχή µας, πηδάει επάνω µας. Ο χρυσός κανόνας, όµως, περιλαμβάνει και την παρακάτω περίπτωση. Ας υποθέσουμε ότι το κουτάβι πηδάει επάνω µας. Εμείς το αγνοούμε. Κατά συνέπεια, δεν μπορεί να τραβήξει την προσοχή µας και παύει να είναι επιβραβεύσιµη η συµπεριφορά του. Κάποια στιγμή σταματάει να πηδάει και ηρεμεί. Πλέον μπορούμε να το χαϊδέψουμε, επιβραβεύοντάς το για την καλή του συµπεριφορά.
Να το πειθαρχούμε μόνο όποτε είναι απαραίτητο, βάζοντας όρια στη συμπεριφορά του. Στις πιο πολλές περιπτώσεις αρκεί να το περιορίζουμε (π.χ. στο πάρκο του). Η πειθαρχία είναι απαραίτητη στη φύση των σκύλων, όποια και αν είναι η φυλή τους. Η ίδια η μητέρα την επιβάλλει στα κουτάβια της. Πρώτα ένα αποφασιστικό βλέμμα της και μετά, αν το κουτάβι δεν πάρει το µήνυµα, ένα γρύλισµα ή μια αγριάδα και κίνηση προς αυτό, για να το συνετίσει. Όχι όµως πόνος. Αν το κουτάβι πάρει το µήνυµα και δείξει υποταγή, στη συνέχεια θα το γλείψει, δείχνοντάς του έτσι πως δεν έχει λόγο να ανησυχεί πια και πρέπει να αισθάνεται ασφαλές. Εμείς όµως οι άνθρωποι πώς μπορούμε να επιβάλουμε πειθαρχία; Ο πιο κλασικός τρόπος έχει ως εξής: Ένα «µη» απότομο, σύντομο σε διάρκεια, µε φωνή που δείχνει ότι «το εννοούμε» και µε βλέμμα αποφασιστικό. Αυτό συνήθως αρκεί. Στη συνέχεια όµως, όταν το κουτάβι επανέλθει στην τάξη, δείχνοντας υποταγή, πρέπει να είμαστε ήρεµοι, ευχάριστοι και να το χαϊδέψουμε, για να αισθανθεί και πάλι ασφαλές. Έχει ζητήσει συγγνώμη µε τον τρόπο του και δεν χρειάζεται να ανησυχεί άλλο. Συχνά ο κόσμος µαλώνει υπερβολικά ένα κουτάβι, ακόμα και µε πόνο. Η φυσιολογική του αντίδραση, λόγω φόβου, θα είναι να προφυλάξει τον εαυτό του και έτσι κρύβεται συνήθως κάτω από ένα έπιπλο. Η συµπεριφορά αυτή είναι λανθασμένη, γιατί όχι µόνο καταστρέφει την εμπιστοσύνη του προς τον άνθρωπο, αλλά και αργότερα μπορεί να το οδηγήσει να αγριεύει από φόβο. Το ότι πρέπει να είστε αρχηγοί δεν σημαίνει, σε καµία περίπτωση, ότι πρέπει να είστε δυνάστες. ∆εν εκφοβίζουμε, δεν προκαλούμε πόνο. Θέλουμε το κουτάβι μας να είναι όπως την πρώτη φορά που το είδαμε, γεμάτο χαρά, να του εμπνέουμε σεβασμό και χαρούμενη συμπεριφορά και όχι φόβο ή καταναγκασμό.
