09/11/2026
Κάθε αγώνας έχει τη δική του ιστορία. Και αυτός ήταν ένας από εκείνους που θα θυμάμαι για καιρό 🙈
Δεν ήταν εύκολος. Ήταν αργά, ο Ιώνας κουράστηκε και κάποια στιγμή άρχισε να κλαίει στη διαδρομή. Χρειάστηκε να σταματήσω αρκετές φορές για να τον ηρεμήσω και να συνεχίσουμε.
Φυσικά είχα μαζί μου και την Ισαβέλλα! Η Βάσια είχε έρθει για να με βοηθήσει και την είχε στο άλλο καρότσι. Κάποια στιγμή, όμως, η Ισαβέλλα ήθελε να έρθει σε εμένα, οπότε αλλάξαμε καρότσια και κάναμε κι αυτή τη μικρή… αλλαγή σκυτάλης στη διαδρομή! 😅 Όλα αυτά φυσικά μας καθυστέρησαν, αλλά έτσι είναι η ζωή με δύο παιδιά. Ποτέ δεν ξέρεις τι θα προκύψει στο επόμενο λεπτό!
Κι όμως, δεν τα παράτησα. Δεν δυσανασχέτησα. Δεν σκέφτηκα ούτε για μια στιγμή «δεν το ξανακάνω».
Αντιθέτως, στον τερματισμό ένιωθα ακόμα πιο σίγουρη ότι θα το ξανακάνω. Πολλές φορές!
Γιατί για μένα το νόημα δεν είναι να κάνω τον τέλειο χρόνο ή να τρέξω χωρίς να σταματήσω. Είναι να μπορώ να συμμετέχω, να βάζω στόχους, να κάνω πράγματα που αγαπώ και να έχω τα παιδιά μου μέρος αυτών των εμπειριών.
Και θέλω να πω κάτι σε κάθε μαμά που σκέφτεται να ξεκινήσει να τρέχει με το καρότσι της:
Μην περιμένεις να μεγαλώσει το μωρό σου, να βρεις την τέλεια στιγμή ή να είναι όλα βολικά. Ξεκίνα όπως μπορείς. Με τον δικό σου ρυθμό, με τις στάσεις σου, με τα απρόοπτά σου. Δεν χρειάζεται να είσαι γρήγορη, ούτε να έχεις εμπειρία. Χρειάζεται μόνο να κάνεις την αρχή.
Δεν χρειάζεται να αφήσουμε πίσω τη μητρότητα για να συνεχίσουμε να είμαστε ο εαυτός μας. Μπορούμε να τα κάνουμε μαζί. Να τρέχουμε, να γελάμε, να σταματάμε για αγκαλιές και μετά να συνεχίζουμε.
Και ίσως αυτό να είναι το πιο όμορφο μάθημα που μπορούμε να δώσουμε στα παιδιά μας: ότι η μαμά έχει κι εκείνη όνειρα, στόχους και πράγματα που αγαπά και δεν σταματά να προσπαθεί.
Στον επόμενο αγώνα, λοιπόν! Με δύο παιδιά, ένα καρότσι ή και δύο… θα βρούμε τον τρόπο! 🫶🏽
See you at the next starting line!