26/08/2013
Ο έξαλλος προπονητής επιτέθηκε στον διαιτητή μετά το σφύριγμα της λήξης, καθώς δεν μπόρεσε να αποδεχθεί την αποβολή του ίδιου προσωπικά, αλλά και ενδεχομένως άλλων αποφάσεών του. Ο Ιρανός τεχνικός, κατευθύνεται οργισμένος στο χώρο του γηπέδου και αρχίζει να κλωτσά και να ρίχνει μπουνιές στον διαιτητή, για να συνεχίσει τη δράση του στη φυσούνα όσο και μέσα στα αποδυτήρια, προκαλώντας του τραύματα. Μπορεί κανείς να αναλογιστεί πως συμπεριφέρεται στα παιδιά της ομάδας του; Θα του εμπιστευόσαστε τα παιδιά σας;
Ο προπονητής βέβαια συνελήφθη, αλλά όπως γίνεται σε ανάλογες περιπτώσεις αφέθηκε ελεύθερος λίγες ώρες μετά και θα ακολουθηθεί η νόμιμη διαδικασία.
Και επιστρέφουμε στα δικά μας, τα της εγχώριας "προπονητικής" λογικής των τμημάτων υποδομής.
Για να γίνει κάποιος προπονητής ποδοσφαίρου και να μπορεί νόμιμα να ασκήσει το επάγγελμα, πρέπει να φοιτήσει σε μια από τις σχολές που διοργανώνει η ΕΠΟ ή να είναι απόφοιτος ΤΕΦΑΑ με ειδικότητα στο ποδόσφαιρο. Το δίπλωμα των σχολών της ΕΠΟ είναι αναγνωρισμένο από το 1998 από την UEFA, ενώ για τους γυμναστές απαιτείται φοίτηση σε σχολή εξομοίωσης της ΕΠΟ, αν δεν έχουν αποφοιτήσει από Πανεπιστήμιο που έχει την σχετική εξουσιοδότηση της UEFA. Σε σχολή αναθεώρησης της ΕΠΟ πρέπει να αναβαθμίσουν τα διπλώματά τους και όσοι έχουν παλαιότερα (προ 1998) διπλώματα της ΓΓΑ ή της ΕΠΟ, καθώς πλέον μόνο τα διπλώματα της UEFA αναγνωρίζονται.
Αυτά λοιπόν είναι λίγο πολύ γνωστά και συγκροτούν τα τυπικά χαρακτηριστικά για να μπορέσει κάποιος να γίνει προπονητής και να αναλάβει τη τύχη μιας ομάδας, και μαζί να διαπλάσει χαρακτήρες και αθλητές, να αναδείξει τους αυριανούς αστέρες των γηπέδων... όπως είθισται να λέμε.
Κοντολογίς, όποιος διαθέτει το δίπλωμα, το χρόνο και την διάθεση, ίσως και τα χρήματα να αυτοσυντηρηθεί μέχρι που να γίνει γνωστός και να αρχίσει να πληρώνεται ικανοποιητικά, μπορεί να αναζητήσει ομάδα και να "κλείσει" συμφωνία.
Βέβαια, υπάρχει και ένας σωρός από βετεράνους ή νεαρούς παίκτες, οι οποίοι χωρίς κανένα τυπικό προσόν αναλαμβάνουν τμήματα υποδομής, ερασιτεχνικών ή ιδιωτικών ομάδων, μιας και τα οικονομικά δεν επιτρέπουν πολυτέλειες για "έχοντες τα προσόντα"...
Ολος αυτός ο "μικρόκοσμος" των τεχνικών, που μετρούν μερικές χιλιάδες, επαναλαμβάνω πως ΔΕΝ ΕΛΕΓΧΕΤΑΙ από κανέναν φορέα για την ψυχική του υγεία.
Ολα γίνονται σε επίπεδο "με ξέρεις, σε ξέρω, πόσα, τόσα προχωράμε και αναλαμβάνεις τα τζούνιορ".
Που πρακτικά σημαίνει πως αν και όλοι έχουμε ακούσει τη λέξη "σχιζοφρενής" ή "ψυχάκιας" προπονητής στην καθημερινή μας ζωή, και τη χρησιμοποιούμε για να περιγράψουμε αστειευόμενοι κάποιο γνωστό ή φίλο ή να την ταυτίζουμε με τον "τρελό" που μένει στη γειτονιά ή στην πόλη μας, σπανίως ως ποτέ δεν... ψαχνόμαστε για το ποιος άγνωστος θα αναλάβει να καθοδηγήσει το παιδί μας, στο άθλημα που επέλεξε.
