28/07/2026
Ακολουθώντας το ρέμα της Φτέρης 26/7/2026
Ο Αγραφιώτης είναι ένας ορμητικός ποταμός με κρυστάλλινα νερά που ρέει στην καρδιά της Πίνδου, σε μια από τις πιο άγριες περιοχές της χώρας μας. Βρίσκεται στο νομό Ευρυτανίας και πήρε το όνομα του από τα μεγαλόπρεπα βουνά των Αγράφων, ανάμεσα στα οποία κυλάει, σε μια πορεία 35 χιλιομέτρων από τον Βορρά προς το Νότο.
Οι πηγές του είναι στα νότια της κορυφής Ντελιμίδι, κοντά στο χωριό Τροβάτο, στα βόρεια του νομού. Εκεί σχηματίζουν το Τροβατιανό ρέμα που λίγο πιο νότια ενώνεται με το ρέμα της Κουστέσας. Από τα ανατολικά και από την κορυφή του Καταραχιά κατεβαίνει το Βραγγιανίτικο ρέμα που ενώνεται με το Τροβατιανό και μαζί δημιουργούν τον Αγραφιώτη. Στη συνέχεια ο ποταμός δέχεται τα νερά πολλών όμορφων και άγριων ρεμάτων για να καταλήξει στην τεχνητή Λίμνη των Κρεμαστών.
Στα δυτικά του υψώνονται οι κορφές Φτέρη και Λιάκουρα και στα ανατολικά του οι κορφές Καρνόπι, Σβόνη και Μορφοράχη, χωρίζοντας έτσι τα Άγραφα σε Δυτικά και Ανατολικά.
Οι απόκρημνες βουνοκορφές, τα κάθετα φαράγγια, οι μικροί καταρράκτες, τα ορμητικά ρυάκια και τα πυκνά ελατοδάση γύρω από τον Αγραφιώτη συνθέτουν ένα από τα ομορφότερα ορεινά τοπία της χώρας μας.
Ο τόπος αυτός αν δύσκολος στην προσπέλασή του μας είναι οικείος αφού συχνά περιλαμβάνεται στο πρόγραμμα των εξορμήσεών μας. Τελευταία μας επίσκεψη αυτή της περασμένης Κυριακής με σκοπό την πορεία στο φαράγγι της Φτέρης και την προσέγγιση του στενού της Άπατης.
Ξεκινώντας από το ύψος του οικισμού Καρβασαράς και την παλιά σιδερένια γέφυρα που γεφύρωνε τις όχθες του Αγραφιώτη, ακολουθούμε τη ροή του με βόρεια κατεύθυνση. Μεγάλο το πλάτος της κοίτης, έτσι το ποτάμι χωρίζει σε επιμέρους κλάδους αναγκάζοντας μας να μπαίνουμε συχνά στο νερό που φτάνει ως τα γόνατά μας σε κάποιες περιπτώσεις. Βαδίζουμε στην πετρώδη κοίτη φορώντας τα παπούτσια μας που γίνονται μούσκεμα.
Μετά από 2,5 χλμ και πορεία μιας ώρας στο δύσκολο πεδίο, συναντάμε την απόληξη του ρέματος της Φτέρης που πηγάζει ανάμεσα στις κορυφές Φτέρη και Λιάκουρα.
Το ρέμα σημαδεύεται από το πέτρινο γεφύρι της Ανηφόρας που λειτουργούσε ως πέρασμα για τους ντόπιους οδοιπόρους και τα κοπάδια, επιτρέποντας τη επικοινωνία και τη διέλευση τον χειμώνα, όταν τα νερά του ρέματος φούσκωναν και η ροή γινόταν ορμητική. Εδώ καταλήγει και το μονοπάτι που έρχεται από τα Επινιανά, 600 μέτρα ψηλότερα.
Συνεχίζουμε ακολουθώντας την κοίτη του ρέματος πάντα μέσα στο νερό μέχρι το σημείο που αυτό χάνεται κάτω από τα μεγάλα λιθάρια που σώρευσε η κακοκαιρία «Ντάνιελ».
Σκοπός μας είναι να φτάσουμε μέχρι το στενότερο σημείο του φαραγγιού στη θέση «Άπατη», σε απόσταση 1,5 χλμ από εδώ. Πρόκειται για ένα εντυπωσιακό άνοιγμα ανάμεσα σε δυο πανύψηλα βράχια ανάμεσα στα οποία σχηματίζεται ένα υδάτινο σιφώνι. Το όνομα προέρχεται από τη λέξη «άπατος» (απροσπέλαστος), δηλωτικό της άγριας και δυσπρόσιτης φύσης της περιοχής.
Σύμφωνα με την τοπική παράδοση, αποτελούσε κρησφύγετο και πέρασμα διαφυγής την περίοδο της Τουρκοκρατίας και της Εθνικής Αντίστασης. Οι ντόπιοι διηγούνται παλιούς θρύλους για νεράιδες και φωτεινές σκιές που φαινόταν τη νύχτα, ενώ το νερό του ρέματος θεωρούνταν από ορισμένους αγιασμένο.
Πλησιάζοντας στο σημείο αυτό μένουμε έκθαμβοι από την ομορφιά και τη μεγαλοπρέπεια του τοπίου. Μπροστά από το στένωμα (κυριολεκτικά μια σχισμή) τα νερά σχηματίζουν μια μικρή γαλαζοπράσινη πισίνα που φωτίζεται λαμπρά από το μεσημεριανό φως. Φως που μετά βίας κατορθώνει να εισχωρήσει στο στένωμα κάνοντας ορατά τα τοιχώματα της ‘Άπατης. Αυτά που με τα χρόνια η τριβή του νερού έχει λειάνει δίνοντάς τους μορφές αγαλματένιες.
Οι τολμηρότεροι μπαίνουν κολυμπώντας στα παγωμένα νερά, οι υπόλοιποι αρκούνται σε ότι βλέπουν τα μάτια τους. Και είναι τόσο μοναδικό το θέαμα που για ώρα πολύ μένουμε όλοι εκεί μαγεμένοι.
Πηγή πληροφοριών: https://www.naturagraeca.com
