15/06/2026
Έδωσες σάρκα και οστά στην ελπίδα των παιδικοεφηβικών μας χρόνων, δηλαδή στο να δούμε κάποτε στην αρρώστια μας, έναν κουμανταδόρο, έναν ηγέτη, έναν μάστορα, ένα αφεντικό, βασικά ένα μέγεθος το οποίο όταν βρεθούν δυο τρεις Ολιβάρες, Οκκάδες, Σικαμπάλες, Γκαρσίες, Βιεϊρίνηδες στο ρόστερ αυτού του αδικημένου συλλόγου, να καταφέρει να μην τον καπελώσουν, να καταφέρει και δουλειά και αποτέλεσμα, να επιβάλλει τα θέλω του με τρόπο που να είναι θέλω των ίδιων των παικτών, να κάνει τα αποδυτήρια σπίτι του και να δώσει στον διαφορετικό ΠΑΟΚ της κάθε επόμενης χρονιάς -ένα όσο γίνεται πιο σταθερό πρόσωπο για περισσότερα απο 2 - άντε 3 max χρόνια, κοντά στα θέλω του δυναμικού ποδοσφαίρου που αρέσει στο κοινό μας (γιατί αν ας πούμε κι ο Σάντος είχε ομοιότητες με αυτά, το ποδόσφαιρό του ίσως δεν κολλούσε τόσο στα θέλω της κερκίδας).
Ήρθες φέρελπις, φεύγεις ώριμος πρωταθλητής νταμπλούχος μάγκας αήττητος και πατέρας αμέτρητων ορφανών που δεν τους λέει η μαμά τους ποιος είναι ο μπαμπάς τους στην Αθήνα.
Κοντά 9 χρόνια ταυτίστηκε η σελίδα τόσο πολύ μαζί σου - όχι από κάποια προσωπολατρεία - οπως πολλάκις κατηγορηθηκε - προπονητική, αλλά κυρίως λόγω ταύτισης κοινωνικής συμπεριφοράς και πρακτικής.
Πάντα μα πάντα ΚΥΡΙΟΣ.
Ποτέ μα ποτέ Κότα.
Πάντα μα πάντα ακέραιος.
Ποτέ μα ποτέ συμβιβασμένος.
Και με τον εαυτό σου
Και με τον κόσμο μας
Και με τους άλλους
Και με την ιδια την εργοδοσία σου.
Καμία δημόσια σχέση απλα για τη δημόσια σχέση. Άπειρες σχέσεις - για τις σχέσεις.
Ραζβάν σε ευχαριστούμε που μας έκανες πρωταθλητές και κυπελλούχους και αθλοτουρίστες σε όλη την ευρώπη, αλλά πάνω από όλα και περισσότερο σε ευχαριστούμε και θα εκτιμάμε πάντα το ότι έγινες φωνή των χειλιών μας η κραυγή των αδενων μας.
Σε ευχαριστούμε, με σεβασμό.
Δικαιολογημένα, πάντα, ένας από εμάς.
