20/02/2026
Το καλοκαίρι του 2009 βρέθηκα για δεύτερη φορά στην Κίνα. Αυτή τη φορά προορισμός ο ναός των Σαολιν. Μετά από πολλές ώρες ταξίδι και διαδοχικές αλλαγές τρένου, αεροπλάνων, πάλι τρένου και λεωφορείου, φτάσαμε εκεί που ο δάσκαλος μου Shi Miao Dian αποκαλεί σπίτι μας. Δεν θα ξεχάσω το συναίσθημα που ένιωσα και το βλέμμα του δασκάλου μόλις φτάσαμε.
Οι μέρες που ακολούθησαν πρωτόγνωρες. Ξύπνημα από τις τέσσερις και τέταρτο το πρωί και αδιάκοπη προπόνηση μέχρι την δύση του ήλιου. Το φαγητό διαφορετικό, το νερό κρύο στο ντουζ και ένα σκληρό κρεβάτι, μα η χαρά και τα γέλια αδιάκοπα, όπως και η παρουσία του δασκάλου, να μας δίνει δύναμη και αγάπη.
Το καλοκαίρι του 2012, βρέθηκα δεύτερη φορά στο μοναστήρι. Αυτή τη φορά με την φορεσιά του δασκάλου και την πρόκληση να αποδείξω την αξία μου. Ο δάσκαλος μου πάντα εκεί, σταθερά να με συντροφεύει. Ήπιαμε τσάι μαζί με τον μεγάλο δάσκαλο Γιαν Αο και άλλους δασκάλους. Όλοι είχαν να μου πούνε κάτι, μια ευχή ή μια συμβουλή, λέξεις που έμειναν χαραγμένες.
Στον χρόνο που είχα, παρακολουθούσα το μάθημα των άλλων δασκάλων, " ο Βούδας μαζί σας" έλεγε ο δάσκαλος, " δάσκαλε δώσε μας δύναμη", φώναζαν όλοι μαζί οι μαθητές στο τέλος του μαθήματος. Μια επίκληση, μια προτροπή, μια αναζήτηση για δύναμη, φώτιση, που σε όποιο Θεό κι αν πιστεύεις είναι ίδια και δεν τελειώνει ποτέ...
