14/05/2026
Αγαπητέ γονιέ παιδιού – αθλητή.
Σου λένε συχνά ότι η επίθεση κερδίζει αγώνες αλλά η άμυνα κερδίζει πρωταθλήματα.
Είναι σημαντικό όμως να σου εξηγήσουν για ποια άμυνα ακριβώς μιλάνε.
Γιατί όπως υπάρχει η αθλητική άμυνα που καθορίζει την πορεία του παιδιού στον αθλητισμό, έτσι υπάρχει και η ψυχολογική αμυντικότητα, που καθορίζει την πορεία του παιδιού όχι μόνο στον αθλητισμό αλλά και στη ζωή.
Η άμυνα μέσα στον αγωνιστικό χώρο αποτελεί μια θετική, απόλυτα ενεργητική και παραγωγική πράξη. Όταν το παιδί σου μαθαίνει να παίζει σωστή άμυνα, είναι συγκεντρωμένο, μαχητικό και διαβάζει έξυπνα τις κινήσεις του αντιπάλου. Σε αυτή την κατάσταση, το παιδί αναλαμβάνει ευθύνες και προσπαθεί να ανακτήσει τον έλεγχο του παιχνιδιού, έχοντας εκείνη τη στιγμή όλη του την προσοχή στραμμένη στο πώς θα λύσει το αθλητικό πρόβλημα που έχει απέναντί του.
Αυτό φαίνεται ξεκάθαρα στην πράξη: Είναι η στιγμή που το παιδί χάνει ένα σουτ στην επίθεση, αλλά αμέσως γυρίζει πίσω με πείσμα τρέχοντας για να σταματήσει τον αιφνιδιασμό του αντιπάλου. Είναι η στιγμή που επικοινωνεί διαρκώς με τους συμπαίκτες του για να καλύψουν τα κενά στην άμυνα ή όταν τοποθετεί έξυπνα το σώμα του, προβλέποντας την επόμενη πάσα του αντιπάλου. Όλες αυτές είναι ενέργειες που πηγάζουν από θάρρος και αγωνιστική εγρήγορση.
Στον αντίποδα, η αμυντικότητα είναι ένας ψυχολογικός μηχανισμός προστασίας του παιδιού, που όχι μόνο δεν βοηθά την αθλητική του απόδοση αλλά ορθώνει και σοβαρά εμπόδια τόσο σε αυτή όσο και στην ίδια την κοινωνική του αλληλεπίδραση.
Σε αυτή την συνθήκη, το παιδί δεν αμύνεται απέναντι στις ικανότητες του αντιπάλου, αλλά απέναντι στον δικό του φόβο της αποτυχίας, στην αυστηρή κριτική ή στην υπερβολική πίεση του αποτελέσματος.
Όταν το παιδί λειτουργεί με αμυντικότητα, προσπαθεί ενστικτωδώς να προστατεύσει το «εγώ» του και τη δημόσια εικόνα του. Αμέσως μετά από ένα λάθος, το παιδί αναζητά δικαιολογίες. Αρνείται να ακούσει τις διορθώσεις του προπονητή του. Ρίχνει το φταίξιμο στους συμπαίκτες ή στον διαιτητή.
Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα αμυντικότητας είναι το παιδί που, έπειτα από μια κακή ενέργεια, παραπονιέται ξαφνικά για τα παπούτσια του, τη μπάλα ή τον αγωνιστικό χώρο. Ή εκείνο που πιάνει το πόδι του υποκρινόμενο έναν μικροτραυματισμό αμέσως μόλις χάσει μια κρίσιμη φάση, προσπαθώντας ασυνείδητα να δικαιολογήσει την αποτυχία του στα μάτια της κερκίδας.
Αγωνιστικά, αυτό δημιουργεί έναν αθλητή που παίζει φοβισμένα και συντηρητικά, επιλέγοντας να μην πάρει κανένα ρίσκο, απλώς για να αποφύγει ένα νέο λάθος. Είναι ο αθλητής που κρύβεται πίσω από τους συμπαίκτες του και αποφεύγει να ζητήσει την μπάλα όταν το παιχνίδι «καίει».
Ενώ η αθλητική άμυνα είναι μια συμπεριφορά εξωστρεφής, που χτίζει σταδιακά την ανθεκτικότητά του παιδιού – αθλητή και εστιάζει στην επικράτηση μέσω της διαχείρισης της αυτοπεποίθησης, η αμυντικότητα είναι μία συμπεριφορά εσωστρεφής και εστιάζει στην προστασία, μέσω της διαχείρισης της ανασφάλειας.
Αγαπητέ γονιέ, το παιδί – αθλητής πρέπει να μάθει να φαίνεται μέσω της άμυνας και όχι να κρύβεται μέσω της άμυνας.
Γιατί αν κρύβεται, τότε δεν αγωνίζεται αμυντικά αλλά αμύνεται από τον αγώνα στο γήπεδο και στη ζωή.
@ακόλουθοι
