21/01/2026
Άρθρο - παρέμβαση του Ανδρέα...
Πριν από αρκετό καιρό η ομάδα στην οποία έπαιζα τότε, έχασε έναν αγώνα με τελικό σκορ, 66-06...
Τριάντα χρόνια πέρασαν και ο λόγος που το θυμήθηκα (μάλλον καλύτερα, το επανέφερα στη μνήμη μου αφού ποτέ δεν το ξέχασα) είναι αυτή η φωτογραφία...
Ξέρετε τι απεικονίζει; Όχι το σκορ. Δείχνει την "αρρώστια"...
94-2, σε αγώνα μικρών παιδιών και μαζί του αποκαλύπτεται όλη η στρέβλωση, όλη η ματαιοδοξία και η μικρότητα των «μεγάλων» γύρω από το παρκέ.
Γιατί αυτό δεν μπορείς να το πεις νίκη και να το πανηγυρίσεις ως τέτοια, γιατί στην πραγματικότητα είναι εξευτελισμός.
Και ο εξευτελισμός, ειδικά όταν αφορά παιδιά, δεν είναι ποτέ αθλητισμός.
Εσύ, Φιλ Τζάκσον των δεκάχρονων, ποιον ακριβώς νίκησες, εις βάρος ποιανού θριάμβευσες;
Ας μιλήσουμε ξεκάθαρα...
Όταν μια παιδική ομάδα φτάνει να κερδίζει με τέτοια διαφορά, κάπου, κάποιος, απέτυχε. Και δεν είναι τα παιδιά.
Απέτυχε...
Ο προπονητής που δεν έκοψε τον ρυθμό αλλά έδωσε την εντολή για "στραγγαλισμό" του αντιπάλου...
Απέτυχε...
Ο παράγοντας, που νοιάζεται μόνο για το ροζ φύλλο αγώνος...
Απέτυχαν...
Οι γονείς, που χειροκροτούν κάθε καλάθι λες και παίζουν τελικό Ευρωλίγκας και δίνουν οδηγίες από την εξέδρα...
Απέτυχε...
Ένα εδραιωμένο σύστημα, που μετράει μόνο νίκες, εκεί που θα έπρεπε να διαμορφώνει χαρακτήρες...
Τι ακριβώς έμαθαν αυτά τα παιδιά, πιέζοντας σε όλο το γήπεδο με τη διαφορά στους 50 πόντους;
Να σου πω εγώ τι έμαθαν... Ότι ο αντίπαλος δεν είναι συνοδοιπόρος στο παιχνίδι, αλλά στόχος προς εξόντωση.
Γιατί το μπάσκετ σε αυτές τις ηλικίες δεν είναι μέσο επιβίωσης αλλά μέσω αυτού μαθαίνουν τα παιδιά συνεργασία, μαθαίνουν να αποδέχονται τη νίκη και την ήττα, μαθαίνουν να χτίζουν αυτοπεποίθηση, αλλά κυρίως μαθαίνουν να αγαπούν το άθλημα.
Η αποστολή του και ο σκοπός δεν είναι να τσακίσεις ψυχολογικά ένα παιδί που μόλις έμαθε να ντριμπλάρει.
Όχι να γυρίσει στο σπίτι του και να σκέφτεται ότι δεν κάνει για το μπάσκετ.
Όχι να εγκαταλείψει τον αθλητισμό στα 10 ή στα 11 του, επειδή κάποιοι ενήλικες είχαν απωθημένα.
Γιατί αυτό ακριβώς συμβαίνει...
Χάνουμε παιδιά από τον αθλητισμό, όχι επειδή δεν έχουν ταλέντο, αλλά επειδή κάποιος αποφάσισε ότι το αποτέλεσμα αξίζει περισσότερο από τον άνθρωπο.
Γιατί και τα παιδιά που κερδίζουν έτσι, δηλητηριάζονται. Μαθαίνουν να συνδέουν τη χαρά με την ταπείνωση του άλλου, μαθαίνουν ότι η αξία τους μετριέται μόνο με το πόσο πάτησαν κάποιον πιο αδύναμο.
Αυτό λοιπόν, δεν είναι αθλητισμός, είναι ανθρωποφαγία με αθλητικό άλλοθι.
Και η μεγαλύτερη ευθύνη ανήκει σε εμάς, τους "ώριμους ενήλικες".
Τα παιδιά δεν φταίνε...
Ποτέ δεν φταίνε...
Φταίνε οι μεγάλοι που δεν σταμάτησαν το ματς στο μυαλό τους, δεν είπαν φτάνει, δεν ένιωσαν ούτε για μια στιγμή άβολα βλέποντας το σκορ να ξεφεύγει.
Και αν κάποιοι πιστεύουν ότι έτσι σκληραγωγούνται, ας κοιτάξουν γύρω τους πόσοι πρώην αθλητές μισούν σήμερα το άθλημα που κάποτε αγάπησαν.
Αν αυτό είναι το όραμά μας ως κοινωνία, τότε σίγουρα κάτι κάνουμε λάθος.
Αν το παιδικό μπάσκετ μετατρέπεται σε χώρο επίδειξης, εγωισμού και εξευτελισμού, τότε δεν φτιάχνουμε αθλητές.
Φτιάχνουμε μελλοντικούς ενήλικες με λανθασμένες αξίες και προτεραιότητες.
Και το τίμημα θα το πληρώσει το ίδιο το άθλημα.
Γιατί χωρίς σεβασμό, χωρίς μέτρο και χωρίς ενσυναίσθηση, το σκορ μπορεί να γράψει 94-2, αλλά ο αθλητισμός χάνει με διαφορά ακόμα πιο μεγάλη...
