10/10/2023
Θεανθρώπινη ύπαρξη
Στη ζυγαριά του χρόνου αργόσυρτα λικνίζοταν οι βραχίονες
κι έτριζαν απόσιγα των δίσκων της
οι χάλκινες αλυσίδες.
Η παντοδυναμία της σιωπής προετοίμαζε αλήθειες αναλλοίωτες,
σε σύμβολα εικονικά που η μοίρα ενέκρινε με θεϊκές σφραγίδες.
Στ'άδεια καλούπια της μορφής έφτανε άχρονα η αρχέγονη φωνή.
Άκοσμη, ανήκουστη κι αόρατη σαν σκιές
από ιπτάμενες λέξεις.
Αναπνέοντα πλάσματα διέσχιζαν το χνώτο της σκοτεινής σιωπής,
παρέλαση αναπνοών που προσδοκούσε νυχτερινές μεθέξεις.
Η πνοή της φωνής με γενεσιουργό τον έρωτα ξαφνικά τη νύχτα φωτίζει
κι οι ανάσες πλημμυρισμένες με φως γίνονται ύπαρξη κι ουσία.
Το βάρος των συμβόλων στους ασημένιους δίσκους έχει ισορροπήσει
καθώς το παρόν, στην κόψη του πριν και του μετά, ατενίζει την αθανασία.
Δέσμιοι κι έκπληκτοι του παρελθόντος και του μοιραίου πεπρωμένου,
δέσμιοι του θανάτου και συνοδοιπόροι ως τη γενέθλια γη των Θείων,
κάποιες υπάρξεις κοινωνούν τη θυσία αγάπης του Εσταυρωμένου
και οι υπόλοιπες ζούνε στη λήθη κι επικράτεια των τεθειμένων ορίων.
Η καρδιά του Ενθάδε, χωνευμένη στην καρδιά του Επέκεινα, πάλλεται.
Αμοιβαίοι όρκοι πίστης και δημιουργίας
σε άγραφη πλάκα χαράζονται
και μόνο στην ανθρώπινη μορφή με θεϊκή καταγωγή επιβάλλεται,
να κάνει λύτρωση τον χαμό, όταν οι αμνήμονες ως σκιές χθόνια άγονται.
Λουκάς...
Πίνακας : Ο εσταυρωμένος Χριστός
Ζωγράφος : Φρανθίσκο Γκόγια
