30/06/2025
Αγαπημένοι μου…
Μικροί, μεγάλοι…
Και όλοι εσείς που γεμίσατε τη ζωή μου με φως, με πάθος, με λόγο…
Σήμερα, δεν βρισκόμαστε απλώς πάνω σε μια σκηνή.
Στεκόμαστε στην άκρη ενός κύκλου…
Και στην αρχή ενός άλλου, που τρέμει από προσμονή.
Ξέρω πως είναι νωρίς για να σας το πω…
Ξέρω πως κάποιοι ίσως προτιμούσαν να το ακούσουν στο τέλος,
σαν μια ήπια έξοδο, χωρίς ταραχή.
Μα σας το λέω τώρα, στην αρχή
γιατί αυτή η παράσταση…
θέλω να είναι για μένα.
Θέλω να τη χορέψετε για εμένα.
Όχι για τον κόσμο, όχι για το χειροκρότημα.
Θέλω να τη χορέψετε σαν να είμαι το πιο αγαπημένο σας πρόσωπο.
Σαν να μου λέτε «ευχαριστώ» με κάθε βήμα.
Σαν να μου κρατάτε το χέρι… μία τελευταία φορά.
Και να μου το αφήνετε γεμάτο φως.
Μην στενοχωριέστε.
Δεν σας αποχαιρετώ για να φύγω.
Σας αποχαιρετώ για να σας τιμήσω.
Θέλω να σας πω κάτι που φύλαγα σιωπηλά.
Όχι από φόβο…
Αλλά γιατί δεν ήθελα να κλέψω από τη μαγεία αυτής της στιγμής.
Ούτε να τη βαφτίσω αποχαιρετισμό, όταν είναι κάτι πιο μεγάλο.
Αυτή είναι η τελευταία μας παράσταση μαζί.
Από τη νέα χρονιά, η ζωή με καλεί αλλού…
Σε μια νέα, μόνιμη δουλειά. Σε έναν άλλον κόσμο.
Μια νέα αρχή, που ένιωσα να με φωνάζει μέσα μου… αθόρυβα, αλλά επίμονα.
Θα μπορούσα, ίσως, να συνεχίσω. Να τα κάνω όλα.
Μα εσείς με μάθατε κάτι πιο σπουδαίο:
Να είμαι ολόκληρη, ή καθόλου.
Δεν θέλω να είμαι «λίγο» εδώ.
Δεν θέλω να στέκομαι μπροστά σας,
αν δεν μπορώ να είμαι δίπλα σας.
Δεν θέλω να σας διδάσκω με βήματα,
αν δεν μπορώ να σας εμπνέω με ψυχή.
Ξέρω, επίσης, πως κάποιοι —ίσως και αρκετοί—
βιάστηκαν να χαμογελάσουν με το άκουσμα του τέλους.
Ξέρω πως υπάρχουν σχολές που τρίβουν τα χέρια τους,
νομίζοντας πως «άδειασε χώρος».
Αλλά να ξέρετε το εξής:
Αυτή η σχολή δεν κλείνει γιατί δεν είχε κόσμο.
Κλείνει με γεμάτο θέατρο, με πολλές επιτυχίες,
Με υπερηφάνεια και αγάπη.
Κλείνει όχι επειδή λύγισε
αλλά επειδή ήρθε η ώρα να πετάξει αλλού.
Και αυτό… είναι επιλογή.
Όχι ήττα.
Φεύγω όχι γιατί κουράστηκα…
Αλλά γιατί σέβομαι αυτό που χτίσαμε.
Σέβομαι εσάς.
Τον αγώνα σας.
Την εμπιστοσύνη σας.
Την αγάπη που μου δώσατε – και ήταν αγνή, γενναιόδωρη, ακριβή.
Δεν ήμουν μόνο δασκάλα σας.
Ήσασταν κι εσείς δάσκαλοί μου.
Με μάθατε να αντέχω, να ανοίγομαι, να μη φοβάμαι να νιώσω.
Μαζί μάθαμε να πέφτουμε και να ξανασηκωνόμαστε.
Να γελάμε με δάκρυα. Να ιδρώνουμε από πίστη.
Να χορεύουμε… όχι με το σώμα μόνο, αλλά με την καρδιά.
Αυτό που ζήσαμε δεν τελειώνει εδώ.
Το κουβαλάτε, όπως κουβαλώ κι εγώ εσάς.
Σας ευχαριστώ.
Σας αγαπώ.
Και σας εύχομαι να συνεχίσετε να χορεύετε…
όχι για το χειροκρότημα,
αλλά για εκείνη τη φλόγα που τρέμει μέσα σας.
Απόψε λοιπόν θα είστε η πιο αληθινή μου σκηνή.
Κι αυτό… μου φτάνει.
Η σχολή λοιπόν από Σεπτέμβρη θα είναι ανοιχτή με Νέα ιδιοκτήτρια ,την μαθήτρια μου Σταυρούλα Κωστοπουλου!
Τη ζωή, μην τη διασχίζετε.
Να τη χορεύετε.
Εκεί που πατά το σώμα, ανθίζει η ψυχή
Σας ευχαριστώ,
Νικόλ Τζαβέλα
