09/08/2018
Αγαπημένοι φίλοι μου, αγαπημένοι μου μαθητές και γονείς,
Χάθηκα για πολύ καιρό, δεν έχω επικοινωνήσει μαζί σας, ούσα χαμένη μέσα σε ένα βούρκο ψεμάτων και κακίας, χαμένη μέσα στα γρανάζια των κρατικών υπηρεσιών, σε δικηγόρους και καταγγελίες, πειθαρχικές επιτροπές, υπομνήματα και άλλα πολλά... Μέσα σε όλα αυτά – τα οποία δύσκολα ή εύκολα παλεύονται – έχασα και την πολύ αγαπημένη μου, μητέρα του συζύγου μου του Παναγιώτη, μετά από πολύμηνη μάχη στο νοσοκομείο. Μόλις λίγες μέρες μετά, συνέβησαν και όλα αυτά τα τραγικά στο Δήμο μας, ο θάνατος και η δυστυχία απλώθηκαν στον τόπο μας, τον οποίο σημάδεψαν για πάντα. Τίποτα δε θα είναι ίδιο πια, ίσως η εποχή της αθωότητας να έληξε για τον τόπο μας, έτσι ξαφνικά, αναπάντεχα και ολέθρια.
Θα ήθελα να σας ενημερώσω όμως, όπως νιώθω ότι σας οφείλω, για όσα συμβαίνουν γύρω από τη Σχολή μας. Μετά την ενημέρωση που πραγματοποιήσαμε στη Σχολή, ακολούθησε και δεύτερη καταγγελία, από την ίδια κυρία, η οποία κατατέθηκε 12 Ιουνίου, μάλλον για να προκαλέσει τη ματαίωση των καλοκαιρινών εκδηλώσεών μας, δηλαδή την παράσταση που προετοιμάζαμε τόσους μήνες, τόσο εμείς, όσο και παιδιά που δεν ήταν μαθητές μας. Αυτός ο εξαναγκασμός σε ακύρωση όλων των παραστάσεων, μου προκάλεσε τεράστιο πόνο και πικρία για το που μπορεί να οδηγήσει η τυφλή ζήλεια και ο φθόνος, ακόμα κι από ανθρώπους που η δουλειά τους είναι να δίνουν χαρά στα παιδιά, ζωή, ομορφιά κι εμπειρίες. Ας είναι, έγινε κι αυτό. Στην καταγγελία αυτή, την οποία επισυνάπτω ολόκληρη, θα δείτε ότι προσβάλλεται βάναυσα ακόμη κι αυτό το ήθος μου ως άνθρωπος και επαγγελματίας. Παρακαλώ διαβάστε προσεκτικά την 5η σελίδα, τις παραγράφους που υποστηρίζουν ότι δεν πρέπει να ξαναδιδάξω ποτέ, ούτε να ανοίξω άλλη σχολή στη ζωή μου, ως ανήθικη (!) και ότι μεταστέγαση σε άλλο κτίριο, θα είναι απειλή για το κοινωνικό σύνολο και επικίνδυνο για τους μαθητές. Εάν έχετε χρόνο, διαβάστε την ολόκληρη. Να ξέρετε μόνο ότι τίποτα από όσα γράφει δεν ισχύουν, ούτε τα περί διπλώματος, ούτε τα περί παταριού, ούτε τα περί διπλωμάτων, τίποτα και δεν το λέω εγώ. Έχει για όλα αυτά αποφανθεί η επιτροπή ελέγχου της Περιφέρειας που πραγματοποίησε πριν λίγες εβδομάδες, νέα αυτοψία και έλεγχο του φακέλου. Σημασία όμως έχει ότι το κακό έγινε….
Αυτή η δεύτερη καταγγελία, ξεκίνησε μια διαδικασία πειθαρχική, ακροάσεις και δικηγορικά υπομνήματα, διαδικασία που μέσα σε όλα τα δύσκολα που αντιμετωπίζαμε τότε (θέματα υγείας) απλά στέγνωσαν κάθε σταγόνα σθένους, κάθε ικμάδα δύναμης που είχα για να παλέψω και να συνεχίσω να διδάσκω την τέχνη που αγαπώ, στα παιδιά που αγαπώ. Άρχισα να μαζεύω έγγραφα από το Βρετανικό Συμβούλιο, από το ΣΙΣΧΕ, από εσάς τους γονείς, από τον ΕΦΚΑ με τους 8 δασκάλους που απασχολούσα μέχρι και τον Ιούνιο, από πολεοδομίες, Περιφέρειες, μηχανικούς, δικηγόρους, ξόδεψα χρήματα και δυνάμεις, για να αποδείξω ότι δεν είμαι ανήθικη, ότι δεν προσπάθησαν να παραπλανήσω κανένα. Ένιωσα προσβεβλημένη, ένα κουρέλι πραγματικά που έκλαιγε κάθε μέρα, πνιγμένη στην αδικία, φαρμακωμένη.
Αγαπημένοι φίλοι και παιδιά. Σήμερα πληροφορήθηκα από τον υπεύθυνο της Περιφέρειας, ότι θα μου ανακαλέσουν και την άδεια λειτουργίας της Σχολής. Ο λόγος είναι μου είπαν, ότι η άδεια μεταστέγασης που είχα πάρει για να μεταφερθώ από το Μαραθώνα στη Νέα Μάκρη, ήταν άκυρη, λόγω του πολεοδομικού ελαττώματος του κτιρίου. Μου είπαν ότι αν και δεν φταίω εγώ, είναι αβλεψία της Πολεοδομίας και δική τους, πρόκειται για άκυρη διοικητική πράξη και θα πρέπει μου είπαν να «θεραπευτεί». Να στραφείτε εναντίον μας, μου είπαν. "Έπρεπε να έχουμε εντοπίσει το πρόβλημα, να σας έχουμε ενημερώσει και απορρίψει τη μεταστέγασή σας. Θα γλιτώνατε κι εσείς τόσα έξοδα που κάνατε. Αφού όμως το ενέκρινε η Πολεοδομία, εμείς τι να κάναμε;;" Δε φταίει κανείς φυσικά....
Όπως καταλαβαίνετε, είναι πλέον λίγα αυτά που μπορώ να κάνω, με δεδομένο ότι δεν έχω δικαίωμα υποβολής νέων δικαιολογητικών για νέα άδεια, μέχρι τις 2/1/2019. Ουσιαστικά δηλαδή, η σχολή θα χάσει ένα διδακτικό έτος και αυτό ισοδυναμεί με κλείσιμο, δυστυχώς. Τα παιδιά, θα πρέπει να κάνουν αυτό που τα ευχαριστεί και αγαπούν, δηλαδή να χορεύουν. Δε θα μπορούσα ποτέ να τους ζητήσω να περιμένουν εμένα να ανοίξω του χρόνου! Άλλωστε, το νήμα νιώθω ότι έχει κοπεί, αισθάνομαι αδύναμη να αντιπαρατεθώ με το φθόνο, που φοβάμαι δε θα σβήσει ποτέ, παρά μόνο εάν δεν ανοίξω ποτέ άλλη σχολή. .. Για να σας προλάβω, δεν έχω καν ρωτήσει εάν η καταγγέλλουσα είναι νόμιμη, ούτε έχω ζητήσει το φάκελό της, ούτε τίποτα. Οι δυνάμεις μου φτάνουν ως εδώ και σαν οικογένεια, έχουμε πάρα πολύ προσπαθήσει, έχουμε βρει κατάλληλα ακίνητα, έχουμε δώσει 900 ευρώ προκαταβολή και τη χάσαμε, δεν έχουμε το σθένος, ούτε τους πόρους να συνεχίσουμε έναν αγώνα, στον οποίο πολεμάμε με λουλούδια και δεχόμαστε δηλητήριο…
Δυστυχώς, τα περιθώρια είναι πλέον πολύ στενά. Θα σας ενημερώσουμε πολύ σύντομα, πριν το τέλος του μήνα για τις κινήσεις μας, προσπαθώντας να βρούμε ένα τρόπο τα παιδιά να έχουν μια συνέχεια στο χορό, να μη σταματήσουν, γιατί θα είναι κρίμα. Θα πάει όλος ο κόπος μας χαμένος, όπως χαμένα πήγαν όλα όσα δημιουργήσαμε με κόπο και αίμα στη Σχολή μας. Θα πάνε χαμένα και τα καθίσματα και τα φώτα και το πάτωμα και το Θέατρο, και τα ηχητικά μας και τα κάδρα μας και φυσικά τα όνειρά μου, ότι θα αφήσω στον τόπο που αγαπώ, μια κληρονομιά, μια αγάπη για την ομορφιά και τη χάρη, για το χορό, για τη μουσική, για τις μαθήτριές μου που αγαπώ και ήθελα να καμαρώνω στις παραστάσεις μας, στις εξετάσεις τους, στα ταξίδια τους στο εξωτερικό, να βλέπω να βγαίνουν από τη Σχολή μας επαγγελματίες, όπως ο Χάρης και η Αντριάνα μας.
Θα προσπαθήσω να βρω έναν τρόπο, όσα κάναμε να έχουν συνέχεια. Ελπίζω να τα καταφέρω.
Σας ευχαριστώ από τα βάθη της καρδιάς μου για την κατανόηση και τη βοήθειά σας, και πριν αλλά και τώρα. Γιορτάσαμε φέτος τα 10 χρόνια της Σχολής, δέκα χρόνια δημιουργικά, ήσασταν δίπλα μου πάντα. Σας ευχαριστώ πάρα πολύ.
Με εκτίμηση και με πολλή αγάπη,
Εβελυν
