09/06/2026
"Αδερφέ, ακόμα δεν έχει συνέλθει η φωνή μου, ακόμα τρέμουν τα χέρια μου. Αυτό που ζήσαμε μέσα στο ναό μας, στη Φιλαδέλφεια, δεν περιγράφεται με λόγια.
Μέχρι το 90' η καρδιά είχε πάει στην Κούλουρη. Το 1-1 μας έπνιγε, ο χρόνος κυλούσε και η αγωνία είχε χτυπήσει κόκκινο. Κοιταζόμασταν στις κερκίδες με τα μάτια υγρά, να φωνάζουμε μέχρι να κλείσουν τα λαρύγγια μας. Γιατί η ΑΕΚ είναι αυτό: πίστη μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο.
Και μετά... ήρθε η λύτρωση.
Καθυστερήσεις. Μια φάση, μια βαθιά μπαλιά, η μπάλα να αναπαύεται στο πλεκτό για το 2-1 και ξαφνικά... **έκρηξη**. Δεν είδα το γκολ, είδα μόνο ένα ανθρώπινο κύμα να γίνεται μια αγκαλιά. Ένιωσα το γήπεδο να σείεται συθέμελα, λες και έγινε σεισμός. Άγνωστοι αγκαλιάζονταν με άγνωστους, έκλαιγαν σαν μικρά παιδιά, ούρλιαζαν στον ουρανό.
Εκείνο το δευτερόλεπτο, όλη η ιστορία της προσφυγιάς, όλη η υπομονή που κάναμε τόσα χρόνια μακριά από το σπίτι μας, έγιναν ένα τεράστιο «ξέσπασμα».
Όταν σφύριξε τη λήξη ο διαιτητής και σηκώσαμε το πρωτάθλημα μέσα στο «κάστρο» μας, απέναντι στον Παναθηναϊκό, ένιωσα τη μεγαλύτερη περηφάνια της ζωής μου. Η ΑΕΚ είναι ξανά στον θρόνο της, εκεί που της αξίζει. Μόνο εμείς μπορούσαμε να το πάρουμε με τέτοιο μυθικό, κιτρινόμαυρο ψυχοβγαλτικό τρόπο!"
**Μια ζωή ΑΕΚ!**
