24/06/2026
Όσο περνά ο καιρός και το πρωτάθλημα της ΑΕΚ συνεχίζει το ταξίδι του σε πόλεις όλης της Ελλάδας, ώστε να τα δουν από κοντά οι φίλαθλοι, τόσο αυξάνονται και οι αντιδράσεις από την επαρχία και από οργανωμένους οπαδούς των τοπικών ομάδων. Και είναι αξιοσημείωτο ότι από τη στιγμή που ξεκίνησαν τα πρώτα παράπονα από μία πλευρά, βλέπουμε σιγά σιγά να υιοθετείται η ίδια επιχειρηματολογία και από άλλους.
Το βασικό επιχείρημα που ακούμε είναι ότι σε κάθε πόλη ο κόσμος θα έπρεπε να υποστηρίζει αποκλειστικά τη δική του ομάδα. Ότι στο Αγρίνιο όλοι πρέπει να είναι Παναιτωλικός, στη Λάρισα όλοι ΑΕΛ, στην Κρήτη όλοι ΟΦΗ και ούτω καθεξής. Σε αυτό το μοντέλο, η αλήθεια είναι ότι συμφωνούμε απόλυτα. Μακάρι να μπορούσε να λειτουργήσει έτσι το ελληνικό ποδόσφαιρο. Μακάρι να γινόμασταν Γερμανία ή Αγγλία, όπου οι τοπικές κοινωνίες στηρίζουν μαζικά τις ομάδες τους, τα γήπεδα είναι γεμάτα, οι σύλλογοι έχουν περισσότερα έσοδα, επενδύουν στις εγκαταστάσεις τους, αναβαθμίζουν την εμπειρία του φιλάθλου και δημιουργούν τις προϋποθέσεις για ακόμη καλύτερες ακαδημίες. Όλα αυτά μόνο θετικά μπορούν να είναι για το ποδόσφαιρο.
Υπάρχει όμως ένα πολύ μεγάλο «αλλά». Πού ακριβώς συμβαίνουν αυτά στην Ελλάδα; Ζούμε στην ίδια χώρα;
Θέλετε να μας πείτε ότι όλο το Αγρίνιο είναι Παναιτωλικός; Ότι στη Λάρισα δεν υπάρχουν φίλαθλοι της ΑΕΚ, του Ολυμπιακού, του Παναθηναϊκού ή του ΠΑΟΚ; Ότι στην Κρήτη δεν υπάρχουν χιλιάδες υποστηρικτές των μεγάλων ομάδων; Αυτά δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα. Είναι μια εικόνα που συναντάς σε αρκετές χώρες του εξωτερικού, όχι όμως στην Ελλάδα.
Η πραγματικότητα είναι ότι σχεδόν σε κάθε πόλη και σε κάθε χωριό της χώρας υπάρχουν φίλαθλοι των μεγάλων ομάδων. Και ναι, υπάρχουν και άνθρωποι που στηρίζουν αποκλειστικά την τοπική τους ομάδα και αξίζουν τον απόλυτο σεβασμό γι’ αυτό. Όμως η γενική εικόνα είναι διαφορετική. Όταν βλέπεις ένα επαρχιακό γήπεδο να έχει 10.000 ή 15.000 θεατές, πολλοί από αυτούς μπορεί να πηγαίνουν επειδή αγαπούν την ομάδα της πόλης τους, αλλά ταυτόχρονα υποστηρίζουν και μία από τις μεγάλες ομάδες της χώρας. Αυτή είναι η ελληνική ποδοσφαιρική πραγματικότητα εδώ και δεκαετίες.
Γι’ αυτό και τα επιχειρήματα περί «αλλοίωσης συνειδήσεων» ή ότι ένα παιδί θα αλλάξει ομάδα επειδή είδε από κοντά ένα τρόπαιο δεν στέκουν ιδιαίτερα. Αν οι γονείς έχουν μεγαλώσει το παιδί ως φίλαθλο μιας συγκεκριμένης ομάδας ή αν το ίδιο έχει ήδη αναπτύξει ποδοσφαιρική ταυτότητα, δεν πρόκειται να αλλάξει επειδή είδε ένα κύπελλο σε μια έκθεση. Και αν δεν ενδιαφέρεται καθόλου, πιθανότατα δεν θα πάει καν να το δει.
Το σημαντικότερο είναι ότι υπάρχει πάρα πολύς κόσμος της ΑΕΚ στην επαρχία που δεν έχει την οικονομική δυνατότητα να ταξιδεύει συχνά στην Αθήνα για να δει την ομάδα του ή να βρεθεί κοντά στις επιτυχίες της. Για αυτούς τους ανθρώπους, η παρουσία ενός τροπαίου στην πόλη τους είναι μια ξεχωριστή στιγμή. Και αυτό δεν αφαιρεί τίποτα από καμία τοπική ομάδα.
Μακάρι κάποια μέρα να φτάσουμε στο σημείο κάθε πόλη να ζει και να αναπνέει αποκλειστικά για τη δική της ομάδα, όπως συμβαίνει σε αρκετές χώρες της Ευρώπης. Μέχρι τότε όμως, καλό είναι να συζητάμε με βάση την πραγματικότητα του ελληνικού ποδοσφαίρου και όχι με βάση μια εικόνα που απλώς θα θέλαμε να υπάρχει.
