07/12/2022
Τελικά είμαστε γυμναστές ή γιατροί;
Ένας γυμναστής που σέβεται τον πελάτη του, την επιστήμη του και τον εαυτό του, οφείλει να λειτουργεί και λειτουργεί σε ένα σημαντικό βαθμό σαν γιατρός.
Παίρνει πλήρες ιστορικό υγείας που αφορά τα πάντα, ψυχή τε και σώματι, πληροφορίες για την καθημερινότητα του ασκούμενού του, τον ύπνο του ,τις συνήθειές του, την εργασία του, τις διατροφικές του συνήθειες. Όλα αυτά συνυπολογίζονται στο πρόγραμμα άσκησης και προσαρμόζονται στην κάθε προπονητική μονάδα.Αυτό άλλωστε σημαίνει και προσωπική προπόνηση.
Ο γυμναστής λοιπόν κατά τη διάρκεια της άσκησης, ενδυναμώνει τραυματισμένους και αδύναμους μύες, προφυλάσσει αρθρώσεις που δεν λειτουργούν καλά, διατείνει άλλους, μετράει παλμούς καρδιάς, ελέγχει την αναπνοή, έχει το νου του για ενδεχόμενη ζαλάδα ειδικά όταν υπάρχει υπόταση και βεβαίως βελτιώνει την διάθεση! (Ναι, ξέρουμε και ψυχολογία εκτός από ανατομία!)
Πολλές φορές αναρωτιέμαι πόσο ποσοστό γιατρού πρέπει να έχω μέσα μου και πόσες ιατρικές γνώσεις προκειμένου να ανταπεξέλθω στις προκλήσεις που βρίσκω στο διάβα μου, όταν καλούμαι να βοηθήσω έναν άνθρωπο. Εδώ δεν χωράει ανευθυνότητα, επιπολαιότητα και προχειρότητα. Και διερωτάμαι με τι θράσος οι personal trainers σχολών του σαββατοκύριακου αναλαμβάνουν έναν καρδιοπαθή;;;
Μια ανασφάλεια που έχω ως γυμνάστρια που με κάνει πάντα να ψάχνομαι, να διαβάζω και ποτέ να μη νιώθω ότι τα ξέρω όλα τη θεωρώ ευλογία...Με κρατάει σε εγρήγορση και με εξελίσσει ως άνθρωπο και επαγγελματία.
Και έχω την αίσθηση ότι οι ασκούμενοί μου τη διαισθάνονται και την εκτιμούν.
