16/08/2026
Και τώρα, ήρθε η ώρα να κάτσουμε λίγο στην άκρη.
Ήρθε η ώρα να αφήσουμε τα μακροσκελή ποστ (που ούτως ή άλλως λιγότεροι από τους μισούς τα διαβάζουν μέχρι τέλους, κι από αυτούς, παραπάνω από τους μισούς, δεν κατάλαβαν τι διάβασαν), ήρθε η ώρα να αραιώσουν κι άλλο οι δημοσιεύσεις μας για το ποδοσφαιρικό, έφτασε η ώρα σύντροφε Παπούλια, να βάλουμε στον πάγο memes, βιντεάκια και "εκπομπές", και θα κάτσουμε να χαζεύουμε το καμός.
Δεν ήρθε όταν αποδομήθηκαν οι νταμπλούχοι του 19, δεν ήρθε όταν προσλάβαμε τον ακροδεξιό Μπαλτάκο, δεν ήρθε όταν πουλούσαμε τον Ακπομ παραμονές των παιχνιδιών που θα είχες την ιστορική ευκαιρία να σε βάλουν ομίλους Τσου Λου, δεν ήρθε όταν πουλούσαμε τον Πέλκα εν μέσω αυτών των παιχνιδιών, δεν ήρθε όταν καθαρίσαμε εν μια νυκτί τον Παύλο τον Γκαρσία, δεν ήρθε όταν αφήσαμε ξανά γυμνή την ομάδα εν όψει προκριματικών, δεν ήρθε όταν μετά το επόμενο πρωτάθλημα, πάλι ξεπουλήθηκε βασικότατο στέλεχος της ομάδας (αυτή τη φορά ο Κούλιε), και έμεινε ξανά η ομάδα γυμνή από άποψη ενίσχυσης, δεν ήρθε όταν προσλάβαμε τον Κούγια, δεν ήρθε όταν ψηφίσαμε τον Μαρινάκη, δεν ήρθε όταν φάγαμε τον Λουτσέσκου, αλλά κάποια στιγμή θα έρχονταν, και ήρθε τώρα.
Σε όλες τις προηγούμενες φορές, φωνές σαν τη δική μας (και του Οπτασία προφανώς) που πάλευαν να εξηγήσουν τα αυτονόητα, κι ότι ένα κι ένα κάνει δύο, κι όχι όσο θέλει ο Ηγέτης των Πιστών, στήνονταν στο απόσπασμα - έπειτα από κάθε ανάρτηση που περιείχε έστω ένα ίχνος κριτικής προς την Αγία Οικογένεια, μέσα σε λιγότερο από 10', δινόταν κάπου σύρμα, και τα σχόλια μετατρέπονταν σε κρανίου τόπος, "είστε ΠΑΟΚ εσείς τώρα;", "ρε μήπως είστε γαβροι;", και το κλασικό κι αγαπημένο "Ε ρε Γούμενος που σας χρειάζεται".
Δεν είναι ότι σαν αριστεροί έχουμε κάποιο συγκεκριμένο κόμπλεξ με την ιδιοκτησία και το κεφάλαιο.
Είναι ότι κάποια πράγματα, μας κάθοταν πολύ στραβά ρε παιδί, και μας κάθοταν ακόμα στραβότερα, γιατί όλες αυτές οι κινήσεις, δεν έδειχναν και πολύ μεγιστάνικες. Τονίζαμε πάντα ότι σεβόμαστε αυτά που έχει προσφέρει, αλλά ρε γαμωτο, δεν θέλαμε να συμβιβαστούμε με έναν μίζερο ημικομπάρσο ΠΑΟΚ.
Αν για να βγει η χρονιά πρέπει να μπω οπωσδήποτε ομίλους, και ενίοτε να πουλάω και από έναν παίκτη, τον οποίο σπάνια θα αντικαθιστώ, ε αυτό το ζούσα και με τον Εμ Βι Πι του Γιούρο.
Υποτίθεται ότι ζούσαμε τις παχιές αγελάδες μας, με έναν δισεκατομμυριούχο της λίστας Forbes, και αυτή η μικροαστική μιζέρια, μας χαλούσε την αισθητική.
Τα πεσίματα που τρώγαμε, και εξακολουθούμε να τρώμε, στις αρχές τα αντιμετωπίζαμε με χιούμορ, αλλά πλέον μας έχουν κουράσει.
Όχι γιατί φοβόμαστε για τη σωματική μας ακεραιότητα, αλλά γιατί πόσο νόημα να συνεχίζεις να βρίσκεις, στο να εξηγείς σε κάποιον ότι αυτό είναι τετράδιο, κι αυτός να σε λέει ότι είναι πορτοκάλι.
Μην πάμε μακριά, τα είδαμε και προχτές. Ανεβάζουμε το μαντάτο για τον Ντέλια μπας και ξυπνήσει κανένας και κινητοποιηθεί πριν να είναι αργά, και οι μισοί αναλώνονται στο να μας λένε στημένους εγκάθετους, τσιράκια του Τέλη, και ο,τι άλλο μπορεί να βάλει ο νους σας.
Εν τέλει δεν προλάβαμε τίποτα, μετά την καρατόμηση Λουτσέσκου, η φάση είχε και γλυκό τελικά, και τώρα άρχισαν να μιλάνε και οι μουγγοί.
Τώρα λοιπόν εμείς θα κάτσουμε στην άκρη, θα αφήσουμε όλους αυτούς τους "έφερε τη χαρά στην Τούμπα", να γυρνάνε το λουλά στις ευχές (που έστελναν σε μας όλα αυτά τα χρόνια), και επιτρέψτε μας να πάρουμε τις αποστάσεις μας.
So long, and thanks for all the fish.
