30/05/2019
Δεν φαντασιώνονται μόνο πολλά παιδιά πως είναι Μέσσι και Ρονάλντο.
Φαντασιώνονται και πολλοί προπονητές πως είναι Κλοπ και Γκουαρντιόλα.
Αυτό βέβαια έχει ως αποτέλεσμα να βλέπουν τις προπονήσεις και κυρίως τους αγώνες των Ακαδημιών Ποδοσφαίρου σαν Τελικούς Champions League όπου η νίκη της ομάδας είναι πάνω από όλα. Με κάθε κόστος.
Στόχος αυτής της κατηγορίας προπονητών δεν είναι να παίξουν τα παιδιά. Στόχος τους είναι να θριαμβεύσουν οι ίδιοι.
Δεν τους νοιάζει αν θα χρησιμοποιήσουν όλους τους αθλητές τους. Τους νοιάζει να θυσιάσουν το χαμόγελο του παιδιού που θα μπει από τον πάγκο στον αγωνιστικό χώρο για να κοκορεύονται οι ίδιοι στον Πρόεδρο και στους γονείς ότι φέρνουν αποτελέσματα. Δεν τους ενοχλεί να βάζουν δεκάχρονα σε αγώνες K8.
Τα παιδιά για αυτούς δεν είναι ο προορισμός. Είναι η αφετηρία. Δεν είναι το ταξίδι. Είναι το μέσον.
Επιλέγουν έτσι στρατιωτικού τύπου προπονήσεις, με προσανατολισμό εστιασμένο στο αποτέλεσμα και όχι στην ατομική βελτίωση των παιδιών, ειδικά στις μικρότερες ηλικίες. Στους δε αγώνες, ουρλιάζουν, προσβάλλουν, χειρονομούν.
ΟΔΗΓΟΥΝ ΑΝΤΙ ΝΑ ΚΑΘΟΔΗΓΟΥΝ.
Η διαφορά αυτών των δύο ρημάτων, τεράστια.
Οδηγώ σημαίνει πηγαίνω κάποιον εγώ κάπου.
Καθοδηγώ σημαίνει του δείχνω τον δρόμο να ανακαλύψει πώς θα πάει μόνος του.
Τα παιδιά σιχαίνονται το πρώτο. Το βαριούνται, το απορρίπτουν. Το δεύτερο το αποδέχονται. Και αυτό με μέτρο. Πολλές φορές ζητούν ακόμη μεγαλύτερη αυτονομία.
Οι φωνές και οι συνεχείς οδηγίες μειώνουν την ικανότητα του παιδιού να επιλύει μόνο του προβλήματα που ανακύπτουν. Το μπλοκάρουν. Το αγχώνουν. Του δίνουν έτοιμη τροφή, ξένη όμως προς το ίδιο. Μπερδεύουν τη διαδικασία λήψης απόφασης. Ναρκοθετούν τη δημιουργικότητα του μυαλού του. Μειώνουν την ευχαρίστησή και διασκέδασή του. Γεννάνε ή εκτοξεύουν το λανθασμένο συναίσθημα της ανεπάρκειας και ανικανότητας. Μεγεθύνουν την αμηχανία, τη ντροπή τους. Μειώνουν τη διάθεσή τους για ρίσκο.
Και βεβαίως, καλλιεργούν μία απαράδεκτη σχέση εμμονικής εξάρτησης του παιδιού με τις γνώμες, απόψεις και δράσεις των άλλων. Το My Way – πολύτιμο στοιχείο της παιδικής και νεανικής φαντασίας και καινοτομίας - πεθαίνει.
Η συμπεριφορά αυτού του τύπου προπονητών, μέσα και έξω από το γήπεδο, γεννά όμως και την ίδια συμπεριφορά από τους γονείς που παρακολουθούν από τις εξέδρες.
Αντιγραφή – επικόλληση.
Αποτέλεσμα, ένα παιδί που ασφυκτιά ψυχικά, ένα παιδί που μαθαίνει να διεκδικεί μόνο μέσω της επιβολής και της ισχύος, ένα παιδί που καταπιέζεται.
Όποιος νομίζει ότι είναι Κλοπ και Γκουαρδιόλα να πάει να ουρλιάξει – αν βέβαια του το επιτρέψουν εκεί και δεν φάει αμέσως πόδι – στους παίκτες στο Άνφιλντ ή στο Έτιχαντ.
Εκεί ίσως καταλάβει ότι τα προπονητικά αυτά είδωλα επιβάλλονται και παραδειγματίζουν με την προσωπικότητα και όχι με τις φωνές.
Αλλά ακόμη και τότε, οφείλουν να συνειδητοποιήσουν ότι το καθήκον ενός προπονητή ακαδημιών δεν είναι να λειτουργεί σαν τον Κλοπ και τον Γκουαρδιόλα, τον Μουρίνιο ή τον Ποκετίνο.
Το υπέρτατο όνειρο δεν είναι να λειτουργείς σαν να είσαι ο καλύτερος προπονητής επαγγελματικής ομάδας του κόσμου. Είναι να λειτουργείς σαν να είσαι ο καλύτερος προπονητής ακαδημιών του κόσμου.
Και ο καλύτερος προπονητής ακαδημίας του κόσμου δεν είναι ένας. Είναι όλοι όσοι έχουν καταφέρει και έχουν αλλάξει προς το καλύτερο την προσωπικότητα, τη συμπεριφορά, την σκέψη και τη δράση των παιδιών που προπονούν.
Για κάθε παιδί που βελτιώθηκε, για κάθε παιδί που ωρίμασε, για κάθε παιδί που παρηγορήθηκε, που έκλαψε από χαρά, που ονειρεύτηκε εξ αιτίας του προπονητή του, έχουμε και έναν μοναδικό, διαφορετικό καλύτερο προπονητή του κόσμου.
