10/04/2026
Νέα επιστημονική μελέτη σε δείγμα 1.492 παιδιών, που δημοσιεύτηκε στο European Child & Adolescent Psychiatry, καταδεικνύει ότι η συστηματική συμμετοχή των παιδιών, ηλικίας μεταξύ 6 και 10 ετών, σε οργανωμένα αθλήματα με κανόνες και επίβλεψη, λειτουργεί ως καθοριστικός παράγοντας για την ομαλή ψυχολογική τους ανάπτυξη.
Παράλληλα, αποτελεί αποτελεσματική ασπίδα απέναντι σε ενδεχόμενες εναντιωματικές ή προκλητικές συμπεριφορές στην πρώιμη εφηβεία (10-12 έτη), όπως, για παράδειγμα, το να αψηφούν γονείς και δασκάλους.
Τα αποτελέσματα αυτά οδηγούν, κατά την άποψή μου, σε δύο βασικά συμπεράσματα:
Πρώτον, ο αθλητισμός προσφέρει ένα ιδανικό περιβάλλον όπου τα παιδιά διδάσκονται την αυτορρύθμιση, τη συνεργασία και τον σεβασμό. Η ένταξή τους σε οργανωμένα αθλητικά περιβάλλοντα αναδεικνύεται σε μια απλή, αλλά εξαιρετικά πολύτιμη, στρατηγική δημόσιας υγείας και κοινωνικής ισορροπίας.
Δεύτερον, αποκαλύπτεται εμμέσως πόσο καθοριστικός είναι ο ρόλος των προπονητών σε αυτά τα ευχάριστα, εξω-οικογενειακά αθλητικά περιβάλλοντα. Αν σε αυτές τις ευαίσθητες ηλικίες ο προπονητής, αντί να τους εμφυσήσει την ομαδικότητα, τη συνεργασία και την ευγενή άμιλλα, τα εμποτίσει με τυφλό ανταγωνισμό, τοξική σύγκριση και έντονο εγωκεντρισμό, τότε αυτό που το αθλητικό περιβάλλον παράγει στην ουσία του δεν είναι αυριανούς ισορροπημένους ενήλικες, αλλά άτομα επιρρεπή ακριβώς σε αυτές τις αντικοινωνικές συμπεριφορές που προσπαθούμε να αποφύγουμε.
Και η ευθύνη όλων μας είναι μεγάλη. Τί είδους αθλητισμό δημιουργούμε; Τί είδους αθλητική νοοτροπία αναπαράγουμε; Τί είδους αθλητικό αποτέλεσμα αποθεώνουμε;
