10/05/2021
Αντιγραφη απο το post του ανιψιου μου:
"Ξέρω τι θα πείτε, και σας προλαβαίνω: Πράγματι, "η μπάλα δεν έχει καμία σημασία για την ζωή μας, είναι ηλίθιο να στεναχωριέσαι για μια ομάδα κλπ..."
Θα σας όμως πω κάτι και εγώ:
Όταν ο πατέρας μου ξημεροβραδιαζοταν στη δουλειά, δεν είχε πάντα την ενέργεια και τον χρόνο που ήθελε για μένα, για εμάς τους δυο... υπήρχαν φορές που δυσκολευόμασταν πολύ να επικοινωνήσουμε και να του ανοιχτώ για τα προβλήματα μου, ειδικά όσο μεγάλωνα και έμπαινα στην εφηβεία...
Αλλά υπήρχε πάντα το γήπεδο:
Η ευρωπαϊκή βραδιά του Παναθηναϊκού. Αυτός ο οργανισμός με τα χίλια προβλήματα. Το κακοδιατηρημένο τσίρκο που με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, σε γέμιζε ελπίδα και χαμόγελο, άνοιγε και την πιο σκληρή καρδιά.
Δεν θα ξεχάσω τις βραδιές αυτές:
την κλειστή φωνή μου, τα πόδια που τρέμουν, τη μυρωδιά του καπνογόνου πριν την έναρξη, τις αγκαλιές με τον πατέρα μου σε κάθε γκολ...
Αλλά σήμερα νιώθω άρρωστος:
Γιατί για άλλη μια χρονιά με γεμίσατε πόνο, απογοήτευση και αηδία. Χωρίς ελπίδα, χωρίς ψυχική δύναμη. Μόνο με γκρίνια και ηττοπάθεια...
Για άλλη μια χρονιά, δεν θα έχω την δυνατότητα να αντιστρέψω τους ρόλους:
Να αγοράσω δύο εισιτήρια για ευρωπαϊκό ματς Πεμπτης βράδυ και να κάνω την έκπληξη στον πατέρα μου, για να του πω: "Σ' ευχαριστώ για όσα βράδια σχολικής ημέρας με «εκλεψες» από το σπίτι για να δούμε ματς. Σ' ευχαριστώ που με έμαθες να μην κωλωνω να είμαι το outsider και να διεκδικώ ό,τι μπορώ... Τώρα όμως είναι η σειρά μου! Για αυτό στις 7 μιση σε θέλω έτοιμο να περάσω απ'το γραφείο να σε πάρω, για να μην φάμε όλη την ουρά... Τα λέμε αργότερα λοιπόν!"
Η μπάλα μπορεί να είναι μια μαλακία, οι αναμνήσεις όμως όχι. Και όσο εσείς επιλέγεται να τις βιάζετε από καθαρή ανικανότητα, εμείς δυστυχώς (ίσως και ηλιθιωδώς) θα ελπίζουμε ρομαντικα σε ένα καλύτερο αύριο, όπου μεσοβδόμαδα γύρω στις 11 το βράδυ θα τραγουδάμε "Ελλάς Ευρώπη Παναθηναϊκός" αγκαλιά με πατεράδες, μανάδες, γιους, κόρες, φίλους, φίλες και αγνώστους των διπλανών θέσεων..."
Αυτα....
Χριστοφορος Πετρου