https://www.facebook.com/1013315508735473/

Ποδηλασία - Ποδήλατο μεγάλων αποστάσεων - Travels with bicycles, Kalívia Thorikoú (2026)

26/02/2026

Την επόμενη μέρα, μετά την επιστροφή μου από τη Ζήρεια το απόγευμα της Τετάρτης, φόρτωσα από το βράδυ το ποδήλατο και τα μπαγκάζια στο αυτοκίνητο, ώστε να μην υπάρξει καμία καθυστέρηση το πρωί. Η επιλογή της συγκεκριμένης εκδρομής δεν ήταν τυχαία: η περιοχή της Στενή Ευβοίας είναι κοντά στην Αθήνα και προσφέρει τον ιδανικό συνδυασμό βουνού και θάλασσας μέσα σε μία μόνο διαδρομή. Έτσι, την Πέμπτη της Τυρινής ξεκίνησα και έφτασα στη Στενή, όπου με περίμενε ο Γιάννης, το έτερο ποδηλατικό μου μισό, έτοιμος όπως πάντα, για την επόμενη ανάβαση.
Ξεκινήσαμε περίπου στις 12:30, με στόχο να φτάσουμε ποδηλατώντας μέχρι την Παραλία Χιλιαδού και να διανυκτερεύσουμε εκεί με σκηνές. Από τα πρώτα κιόλας χιλιόμετρα η ανηφόρα ήταν συνεχής, και ο ηλιόλουστος κώνος της Δίρφυς στεκόταν μπροστά μας σαν σημείο αναφοράς. Ο καιρός ήταν καθαρός, αλλά καθαρά χειμωνιάτικος. Στα σκιερά σημεία, ιδιαίτερα κάτω από τον επιβλητικό όγκο του Ξεροβουνίου, η θερμοκρασία έπεσε αισθητά και αναγκαστήκαμε να φορέσουμε φλίς και γάντια για να συνεχίσουμε.
Αφού ξεπεράσαμε το πιο απαιτητικό κομμάτι της ανάβασης, η διαδρομή άλλαξε χαρακτήρα. Οι μεγάλες κατηφόρες προς την ανατολική πλευρά έδωσαν ρυθμό και ταχύτητα και το κρύο γινόταν πιο ήπιο όσο πλησιάζαμε τη θάλασσα. Μετά από στάσεις για φωτογραφίες και ένα σύντομο κολατσιό, φτάσαμε τελικά στην παραλία. Η Χιλιαδού ήταν άδεια, όπως συμβαίνει τον χειμώνα. Η θάλασσα, ήρεμη και παγωμένη, παρέμενε εντυπωσιακά γαλήνια και τις δύο ημέρες, κάτι ασυνήθιστο για την περιοχή και την εποχή. Μοναδικοί «κάτοικοι» της παραλίας ήταν οι δεκάδες γάτες, οι οποίες τη νύχτα έδειξαν έντονο ενδιαφέρον για τη σκηνή μου, αφήνοντας το χαρακτηριστικό τους «σημάδι» στο εξωτερικό κάλυμμα.
Στήσαμε τις σκηνές δίπλα στην παραλία, σε σημείο σχετικά προστατευμένο από τον αέρα. Λίγο αργότερα κατευθυνθήκαμε στο μικρό ταβερνάκι δίπλα στην εκκλησία, γνωστό ως «Το Πράσινο». Είχα προηγουμένως συνεννοηθεί τηλεφωνικά και η εξαιρετική Σταυρούλα άνοιξε ειδικά για εμάς. Καθίσαμε μέσα και απολαύσαμε μοναδικές σπιτικές γεύσεις. Περάσαμε σχεδόν τρεις ώρες εκεί, συζητώντας και μαθαίνοντας για τη ζωή στην παραλία, όπου –όπως μας είπε– τον χειμώνα μένουν μόλις τριάντα κάτοικοι.
Αργότερα, επιστρέψαμε στις σκηνές. Η νύχτα ήταν καθαρή και ήσυχη, χωρίς αέρα, και το σκοτάδι σχεδόν απόλυτο. Πριν κοιμηθώ, κατέγραψα μερικές νυχτερινές εικόνες με τη φωτογραφική μηχανή, προσπαθώντας να κρατήσω κάτι από εκείνη τη σπάνια ηρεμία.
Το επόμενο πρωί ξυπνήσαμε νωρίς για την επιστροφή. Στην αρχή οι συνθήκες ήταν ήπιες, όμως όσο προχωρούσαμε ο άνεμος δυνάμωνε σημαντικά. Στα πρώτα χιλιόμετρα η πορεία ήταν ομαλή, αλλά όταν ξεκίνησε η μεγάλη ανάβαση προς το εσωτερικό, ο αντίθετος αέρας έκανε κάθε μέτρο πιο δύσκολο. Υπήρχαν σημεία όπου χρειαζόταν να κάνουμε πετάλι ακόμη και σε κατηφορικά τμήματα. Μετά τις Στρόπωνες, όπου κάναμε μια τελευταία στάση για καφέ, η ένταση του ανέμου αυξήθηκε ακόμη περισσότερο, κάνοντας την τελική προσέγγιση προς τη Στενή απίστευτα απαιτητική.
Για ακόμη μια φορά να ευχαριστήσω τον Γιάννη, που ακούραστος και υπομονετικός συνοδεύει αδιάλειπτα τις μουρλές ποδηλατικές μου ιδέες και με μια χαρακτηριστική ευκολία, πριν του πω το «ΠΟΥ», το «ΠΩΣ» και το «ΠΟΤΕ», μου λέει «ΜΕΣΑ…!!!». Να ευχηθώ και πάλι καλή Σαρακοστή, καλόν αγώνα σε ό,τι μπορέσει να κάνει ο καθένας και μετά το ευλογημένο Πάσχα, πρώτα ο Θεός, έρχονται τα καλύτερα !!! 🚴

Ευχαριστώ !!!

Διαδρομή : https://ridewithgps.com/routes/54081468

25/02/2026

Θα αναρωτιέστε πολλοί γιατί, σε ένα ποδηλατικό site, αναρτώ κάποιες φορές και φωτογραφίες από ορειβασία. Η απάντηση είναι απλή. Ως πρώην ορειβάτης —αν και, για να λέμε την αλήθεια, την ορειβασία δεν την άφησα ποτέ πραγματικά— η αγάπη μου για τα βουνά ξεπερνά τη λογική και αγγίζει κάτι βαθύτερο. Εκεί ψηλά, νιώθω να ενώνομαι με τον Δημιουργό, σαν μέσα από μια σιωπηλή προσευχή που χαρίζει σωματική δύναμη και ψυχική γαλήνη.
Εξάλλου, το site το παρακολουθούν πολλοί ορειβάτες, και αρκετοί από αυτούς ασχολούνται και με την ποδηλασία — όπως ακριβώς συνέβη και με εμένα. Η ποδηλασία μπήκε στη ζωή μου μέσα από την ορειβασία. Ακούγεται ίσως λίγο παράδοξο, όμως οι παλαιότεροι γνωρίζουν καλά πως το βουνό σου μαθαίνει πρώτα να αντέχεις, μετά να προχωράς, αλλά το κυριότερο πότε θα πρέπει να γυρνάς…!!!
Την Τετάρτη της Τυρινής, με τον γιό μου ζήσαμε μια δυνατή εμπειρία στο βουνό της Ζήρειας. Ξεκινήσαμε από το οροπέδιο της Ζήρειας και από τα πρώτα κιόλας μέτρα το χιόνι ήταν πολύ μαλακό, αναγκάζοντάς με να ανοίγω βήματα σχεδόν σε όλη τη διαδρομή. Όσο ανεβαίναμε, ο αέρας δυνάμωνε συνεχώς, κάνοντας κάθε κίνηση πιο απαιτητική και γεμίζοντας το τοπίο με μια άγρια, αυθεντική ομορφιά.
Ήταν πολλές οι φορές που βουλιάξαμε μέχρι τον αφαλό στο χιόνι. Παρά το έντονο κρύο, το χιόνι δεν ήταν παγωμένο ώστε να μπορούμε να βαδίσουμε άνετα με τα κραμπόν, και σε αυτό έπαιξε καθοριστικό ρόλο η κακοκαιρία της προηγούμενης ημέρας στην περιοχή, αλλά και γενικότερα στη χώρα.
Φτάσαμε περίπου στα 1.940 μέτρα, όμως εκεί ο αέρας ήταν πλέον τόσο ισχυρός που η συνέχιση προς την κορυφή θα ήταν επικίνδυνη. Οι δυνατές ριπές μπορούσαν να μας βγάλουν εκτός ισορροπίας, το μαλακό χιόνι έκρυβε παγίδες και η παρατεταμένη έκθεση στις συνθήκες αύξανε τον κίνδυνο εξάντλησης και υποθερμίας. Η απόφαση να σταματήσουμε δεν ήταν εύκολη, αλλά ήταν η σωστή.
Η πορεία κράτησε περίπου 4μιση ώρες και κάθε λεπτό άξιζε. Υπήρχε αρκετή κούραση, αλλά αποζημιωθήκαμε από τις μοναδικές εικόνες που φέραμε πίσω — στις μνήμες μας και στις φωτογραφικές μηχανές.
Και όπως κάθε όμορφη μέρα στο βουνό πρέπει να κλείνει σωστά, κατεβήκαμε στα «πολιορκημένα» Άνω Τρίκαλα, όπου σε μια πανέμορφη ταβέρνα με αναμμένο τζάκι αφήσαμε την κούραση να γίνει χαμόγελο και ανάμνηση.
Σε λίγες ημέρες θα ανέβει και μια μικρή ποδηλατική εξόρμηση, από τη Στενή Ευβοίας μέχρι την παραλία Χιλιαδού 🚴, (πριν την έναρξη της νηστείας, όπου παύει κάθε δραστηριότητα).
Να είστε όλοι καλά. Καλή και ευλογημένη Σαρακοστή σε όλους. Εύχομαι αυτή η περίοδος περισυλλογής και νηστείας να γίνει αφορμή να βγούμε λίγο καλύτεροι, πιο δυνατοί στην ψυχή και με λιγότερα πάθη !!!

22/01/2026

Το Χρονικό του Camino de Santiago: 750 + Χιλιόμετρα σε δύο Ρόδες.

Βρε πώς περνάνε τα χρόνια…

Ήταν Ιανουάριος του 2001 όταν, ορειβατώντας σε ένα από τα ελληνικά βουνά, μου λέει ο επιστήθιος φίλος μου ο Γιώργος:
«Πάμε βόρεια Ισπανία αρχές καλοκαιριού;»
Και ως άλλος Απόστολος του απάντησα: «Ακολουθώ!!!»
Έτσι αρχές Ιουλίου, θα βρίσκαμε τον Tomás από την Ισπανία (είχε κάνει τη διαδρομή με τα πόδια) στο αεροδρόμιο στα σύνορα με τη Γαλλία για να ξεκινήσουμε αυτό το μοναδικό ταξίδι ασύγκριτης περιπέτειας: το Camino de Santiago, από την κλασική του διαδρομή με αρκετές παραλλαγές (επίσκεψη στο Pico de Europa https://maps.app.goo.gl/eSyEUc2yq4TMD2ez7), αλλά ως Bicigrinos (όπως ονομάζονται επίσημα οι προσκυνητές).
Στην αφετηρία της διαδρομής εφοδιαστήκαμε με το "Credencial", το ειδικό βιβλιαράκι που λειτουργεί ως «διαβατήριο» του προσκυνητή. Σε κάθε χωριό και πόλη που περνούσαμε, σταματούσαμε στο Δημαρχείο ή στο υπεύθυνο γραφείο προσκυνητών για να μας το σφραγίσουν. Αυτές οι σφραγίδες είναι η πολύτιμη απόδειξη της πορείας σου: μόνο με ένα γεμάτο βιβλιαράκι μπορείς, φτάνοντας στον προορισμό, να παραλάβεις τον «πάπυρο» — την επίσημη "Compostela", το πιστοποιητικό ολοκλήρωσης της διαδρομής.
Ξεκινήσαμε από τα σύνορα με τη Γαλλία, ψηλά στην Ισπανία, περνώντας κάτω από τα Πυρηναία — την πρώτη μεγάλη δοκιμασία. Από εκεί, ο δρόμος μάς πήγε μέσα από ονόματα που τότε ήταν απλώς κουκκίδες στον χάρτη και μετά έγιναν αναμνήσεις: Pamplona, Logroño, Burgos, León. Ακολουθούσαμε πιστά τα κίτρινα βέλη και το κοχύλι (scallop shell), τα παγκόσμια σύμβολα που σου δείχνουν τον δρόμο.
Το δικό μου ποδήλατο, ένα σιδερένιο Pro Rider χωρίς μετατροπές, (ότι το είχα αγοράσει), άντεξε όλες τις απίστευτες δοκιμασίες. Ήταν φορτωμένο μέχρι τον «λαιμό». Τότε κουβαλούσα και μια κάμερα εποχής — «Γκουμούτσα» — με κασετούλα 8mm, για όσους θυμούνται. Σε 16 μέρες γράψαμε περίπου 760+χιλιόμετρα. Δηλαδή έναν μέσο όρο 50 χλμ τη μέρα — αλλά στην πραγματικότητα καμία μέρα δεν έμοιαζε με την άλλη.
Κάποιες ήταν 40 δύσκολα χιλιόμετρα με αρκετή ανηφόρα, άλλες 70–80 που κυλούσαν καλύτερα. Και υπήρχε κι εκείνη η μία τρελή μέρα: 120 χιλιόμετρα μέσα σε καταρρακτώδη βροχή, μούσκεμα από το πρώτο χιλιόμετρο, με το νερό να τρέχει μέσα εσώρουχα και να καταλήγει στα παπούτσια.
Οι διαμονές γίνονταν σε Camping ή στα albergues, τα παραδοσιακά καταλύματα που βρίσκονται κατά εκατοντάδες στη διαδρομή. Εκεί, ιδιοκτήτες παραχωρούν κρεβάτι και φαγητό στους ταξιδιώτες με ένα πολύ χαμηλό αντίτιμο, δημιουργώντας μια μοναδική ατμόσφαιρα κοινότητας και συνύπαρξης.
Η διαδρομή δεν ήταν εύκολη. Μετά το Burgos ήρθε η Meseta: ατελείωτες ευθείες, ήλιος, αέρας και ένα τοπίο που σε δοκίμαζε περισσότερο στο μυαλό παρά στα πόδια. Όπως λένε οι ντόπιοι: «Στη Meseta το τοπίο δεν αλλάζει — αλλάζεις εσύ».
Μετά την Astorga περάσαμε από το Cruz de Ferro (τον Σιδερένιο Σταυρό), όπου αφήσαμε το δικό μας «βάρος» συμβολικά, συνεχίζοντας για την Ponferrada.
Η μεγαλύτερη πρόκληση ήρθε πριν μπούμε στη Galicia: η ανάβαση προς το O Cebreiro. Εκεί υπήρχαν στιγμές που δεν κάναμε πετάλι — σπρώχναμε με όλη μας τη δύναμη μέσα στην υγρασία και το πράσινο. Αλλά η θέα και η αίσθηση ότι πλησιάζεις στο τέλος σε αποζημίωναν.
Δεν ήταν απλώς ένα ταξίδι με ποδήλατο. Ήταν μάθημα αντοχής, υπομονής και απλότητας. Έμαθα πόσα λίγα πράγματα χρειάζεσαι για να προχωράς και πόσα πολλά μπορεί να αντέξει το σώμα και το μυαλό.
Και ακόμα, τόσα χρόνια μετά, το βλέπω μπροστά μου: το trekking, αλλά και το ποδήλατό μου, φορτωμένο έτοιμο να σπάσει, κι εμάς να μπαίνουμε επιτέλους στο Santiago de Compostela — κουρασμένοι, βρώμικοι και απόλυτα ευτυχισμένοι, κρατώντας στα χέρια μας την "Compostela".

Σκέψεις λίγο μετά τη βροχή…

Εν αναμονή για ένα μικρό ταξιδάκι στο δάσος της Φολόης.

Υ.Σ. Άμα βρέξει πάλι έτσι, θα γράψω και για τον γύρο της Ιρλανδία με το ποδήλατο 😁

Διαδρομή : https://ridewithgps.com/routes/32555060

15/09/2025

Μετά τα τζακούζια, τις βουτιές στη θερμαινόμενη πισίνα, το μασάζ προσώπου, την περιποίηση των νυχιών και το εκλεκτό πρωινό με μαρμελάδα αστακού (πλάκα κάνω, με μια ομελέτα τη βγάλαμε και δρόμο), βρεθήκαμε για την τελευταία μας μέρα πάνω στις "αγαπημένες" μας σέλες, ενώ το οπίσθιο τμήμα του σώματος, από τη μέση και κάτω, είχε αρχίσει να διαμαρτύρεται εντόνως.

Σήμερα ήταν κομβική ημέρα, καθώς, εκτός του ότι θα βρισκόμασταν πάλι στη μαμά πατρίδα, έπρεπε να διανύσουμε και πάνω από 100 χλμ μέχρι το αυτοκίνητο. Καταλυτικό σημείο, σαν όαση στην έρημο, ήταν το τουριστικό Μπάνσκο, όπου απολαύσαμε μοναδικά γλυκάκια και καφεδάκι (το «δίπιτο» στη φωτογραφία είναι το δικό μου – αλίμονο).

Η διαδρομή, κάποιες φορές μονότονη μέσα στην κεντρική οδική αρτηρία, άλλες φορές είχε την ομορφιά της, καθώς σε μεγάλο μέρος κινούμασταν δίπλα στον ποταμό Mesta.
Τέλος, έκανα και μια μικρή στάση στο βουλγάρικο Άνω Νευροκόπι, περισσότερο από περιέργεια και πραγματικά εντυπωσιάστηκα από τις κτιριακές αναπαλαιώσεις, τους μεγάλους δρόμους και τις σύγχρονες υποδομές.

Λίγο πριν τις ανηφόρες για τα σύνορα, απολαύσαμε ένα παγωτάκι και κατά τις 6:00 το απογευματάκι, φτάσαμε στο αυτοκίνητο και δόξα τω Θεώ, πήγαν όλα καλά.
Μετά τους ξέφρενους πανηγυρισμούς με καπνογόνα και βεγγαλικά, ξεκινήσαμε για την Ασπροβάλτα, προκειμένου να κοιμηθούμε στο camping της περιοχής και την επόμενη ημέρα να επιστρέψουμε στην Αθήνα.

Κάπως έτσι έπεσε η αυλαία μιας εκδρομής που μας γέμισε εικόνες, εμπειρίες και συναισθήματα. Τα χιλιόμετρα πολλά, η κούραση δεδομένη, μα οι στιγμές που ζήσαμε ανεκτίμητες. Από τα ήσυχα ξημερώματα στη λίμνη και τις απαιτητικές ανηφόρες, μέχρι τα μικρά χωριά με τις απρόσμενες φιλοξενίες και τα γέλια μας στις πιο δύσκολες στιγμές, όλα έδεσαν σε μια ιστορία που θα θυμόμαστε για χρόνια.
Η φύση, οι άνθρωποι, οι δοκιμασίες και οι μικρές απολαύσεις του δρόμου, μας θύμισαν γιατί αγαπάμε τα ταξίδια: γιατί δεν είναι μόνο προορισμοί, αλλά κυρίως διαδρομές.
Και στο τέλος της κάθε διαδρομής, αυτό που μένει είναι η γλυκιά γεύση της περιπέτειας και η υπόσχεση ότι κάπου εκεί έξω, μας περιμένει το επόμενο μονοπάτι...

Σας ευχαριστώ...

Διαδρομή : https://ridewithgps.com/routes/47494675

12/09/2025

Για τους πρωϊνούς με το καφεδάκι…

Το πρωινό της τρίτης ημέρας, ήσυχο, δροσερό και ηλιόλουστο.
Από συνήθεια περισσότερο λόγω επαγγέλματος και όχι από επιτακτική ανάγκη λόγω της δυσκολίας των διαδρομών (πέρα ορισμένων εξαιρέσεων), με τον Γιάννη συνηθίζουμε να σηκωνόμαστε πολύ πρωί, σχεδόν πριν την ανατολή του ήλιου και σιγά σιγά να ετοιμαζόμαστε για την εποχούμενη «αποστολή» της ημέρας.
Στην πόλη Rakitovo και μετά από μια «δροσερή» κατηφοριά, σταθήκαμε για το πρωινό καφεδάκι μας, συνάμα να «συναντηθούμε» με τις αυθεντικές πολιτισμικές συνήθειες των ανθρώπων, έξω από τα φανταχτερά θέρετρα των τουριστικών προορισμών, όπως ήταν το Μπάνσκο και άλλες περιοχές που επισκεφθήκαμε την επόμενη μέρα.
Δεν σας κρύβω ότι η ποδηλασία στη Βουλγαρία είναι άκρως επικίνδυνη και οι δρόμοι τους δεν προσφέρονται σε καμία περίπτωση για κάτι τέτοιο. Είναι χαρακτηριστικό ότι οι οδηγοί τρέχουν πάρα πολύ, στις προσπεράσεις είναι πολύ απρόσεκτοι και υπάρχει η φήμη ότι πίνουν «λίγο παραπάνω» ό,τι υπάρχει σε υγρή μορφή.
Υπήρξαν αρκετές περιπτώσεις που παραλίγο να καταλήξουμε στο «χαααντάκι», (που λέει και το ανέκδοτο).
Επόμενος σταθμός που φτάσαμε σώοι, ήταν η μεγαλούπολη με το όνομα Βέλιγκραντ.
Εδώ σταθήκαμε αρκετή ώρα για λίγη ξεκούραση και χαζολογήσαμε την εορταστική ατμόσφαιρα της πόλης. Χαρακτηριστικό το μαρμάρινο σιντριβάνι της πόλης και οι μεγάλοι πλακόστρωτοι δρόμοι με τα παράπλευρα μαγαζιά εστίασης.
Από το Βέλιγκραντ ξεκίνησε μια ανηλεής ανηφόρα, με λίγες στιγμές ξεκούρασης, όπως αυτή στο χωριό Sveta Petka με το αεροπλανάκι στο καλωσόρισμα και στο χωριό Yundola με την υπαίθρια αγορά όλων των ειδών των οσπρίων, οπωροκηπευτικών, βοτάνων και των μελιών της περιοχής, καθώς βρισκόμασταν περίπου στα 1.400 μ. υψόμετρο.
Η συνέχεια κατηφορική και άνετη — θα πάτε «σβηστοί», όπως έλεγε και μια ψυχή. Πράγματι, με τα φρένα «σπασμένα», που λέει το άσμα, μέσα σε ένα κατάφυτο περιβάλλον, φτάσαμε στον «λουξάτο» προορισμό μας, (προσπάθησα να βρω Camping στην ευρύτερη περιοχή, αλλά μάταια), όπου ξεκουραστήκαμε για την επόμενη δυνατή ποδηλατική ημέρα, αφού θα είχαμε την τέταρτη και τελευταία ημέρα, να διανύσουμε άνω των 100 χιλιομέτρων απόσταση, με στάση φυσικά στο περίφημο τουριστικό Μπάνσκο.
Συνεχίζεται…

Διαδρομή : https://ridewithgps.com/routes/47620293

10/09/2025

Φαντάσου να ξυπνάς μέσα στη σκηνή σου, κοντά στις όχθες της λίμνης. Το πρώτο φως του ήλιου να περνά δειλά από τη σκηνούλα και σε καλεί να βγεις έξω.
Μόλις ανοίγεις το φερμουάρ, αντικρίζεις ένα μοναδικό θέαμα: η λίμνη «σιγοκαπνίζει», καθώς η πρωινή δροσιά και η ζεστασιά του ήλιου δημιουργούν ένα λεπτό, μυστηριακό πέπλο πάχνης πάνω από το νερό, που κινείται ανάλογα με τις διαθέσεις του ανέμου.
Ο αέρας είναι καθαρός και δροσερός, γεμάτος με τη μυρωδιά από τις πανύψηλες Ερυθρελάτες που υψώνονται επιβλητικά γύρω από το νερό. Η ησυχία του τοπίου σπάει μόνο από το κελάηδισμα των πουλιών ή τον παφλασμό του νερού στην επιφάνειά της. Είναι εκείνη η στιγμή που η φύση σού χαρίζει την πιο γαλήνια καλημέρα — ένα ξύπνημα που δεν μοιάζει με κανένα άλλο.
Έτρεξα γρήγορα να μην χάσω τη στιγμή. Πήρα το κατσαρολάκι μου με το «φοβερό» πρωινό των δημητριακών και κατέβηκα στην όχθη. Ήταν μοναδικά...!!!
Η στιγμή που αποθανάτισα σε μικρό βιντεάκι —τους υδρατμούς στην επιφάνεια της λίμνης— ήταν σαν την πρώτη μπουκιά σε γλυκό μετά από νηστεία.
«Delicious»…!!!, που λένε και οι φίλοι μας οι Άγγλοι.
Ετοιμαστήκαμε και ξεκινήσαμε με την πρωινή δροσούλα, όπου εμάς, μας έντυσε με τα φλίς μας και τη φύση με μοναδικά χρώματα.
Η διαδρομή περιελάβανε αρκετή ανηφόρα με τα ομορφότερα ορεινά περάσματα της εκδρομής, καθώς πλέον ποδηλατούσαμε συνέχεια σε υψόμετρο άνω των 1.500 μ., αγγίζοντας κάποια στιγμή τα 1.672 μ., το ψηλότερο σημείο όλων των διαδρομών.
Η συνάντηση με τη λίμνη που στρατοπεδεύσαμε ήταν αλησμόνητη. Δεν ήταν τόσο η αγριάδα του τοπίου και οι απόκοσμες εικόνες (βλέπε φωτό), όσο το ότι, μετά το χαλαρωτικό μπανάκι στο Camping, με τον φίλο μου τον Γιάννη —που του έβγαλα το λάδι, κι ας ήμασταν ακόμη στα μισά της εκδρομής— δειπνήσαμε σε ένα καλό για την περιοχή εστιατόριο, όπου το εκπληκτικό της υπόθεσης δεν ήταν τα πιάτα που παραγγείλαμε (τα οποία παρεμπιπτόντως δεν ήταν άσχημα – φιλέτο κοτόπουλου με κρέμα γάλακτος, ξηροκάρπια και μανιτάρια), αλλά η μοναδική θέα προς τη λίμνη.
Μετά τις προπόσεις, την απολαυστική κουβεντούλα και τη δροσιά από την παγωμένη μπίρα, επιστρέψαμε στο Camping πεζοί, απολαμβάνοντας τον έναστρο ουρανό, μέσα σε απόλυτη ησυχία λόγω του περασμένου της ώρας.
Ευτυχώς είχα την όρεξη και έκανα και δύο βραδινές λήψεις, για να θυμάμαι το έναστρο «φως», μέσα σε μια υπεργαλαξιακή «ησυχία»…

to be continued… (που λέγαμε και στο χωριό μου…!!!)

Διαδρομή : https://ridewithgps.com/routes/47620270

09/09/2025

Το απόγευμα της Κυριακής, μετά τη διάσχιση της μισής Ελλάδος με το αμάξι, φτάσαμε στο ονομαστό Κάτω Νευροκόπι, που για κάποιους αποτελεί μια «φανταστική» περιοχή με φαντάσματα και «αγριάνθρωπους». Είναι εκεί που μπαίνει η δεύτερη πινέζα (η πρώτη μπαίνει στον νομό Έβρου, στο χωριό Ορμένιο), όταν πρόκειται να κρεμάσεις έναν χάρτη της Ελλάδος στον τοίχο.
Το βραδάκι, λοιπόν, δεν περάσαμε τα σύνορα· τα αφήσαμε για την επόμενη ημέρα, αφού ήταν πολύ αργά και διανυκτερεύσαμε στο συνοριακό χωριό Εξοχή, όπου τυχαίως δεχθήκαμε θερμής υποδοχής (λόγω γενεθλίων του Προέδρου του χωριού), με εδέσματα και κρασοκεράσματα, καθώς —νομίζω— είχαν καιρό να δουν «εξωγήινους» στην περιοχή.
Οι πρώτες εικόνες της γειτονικής χώρας, κάπως μονότονες έως και αδιάφορες, άλλαξαν όμως όταν βρεθήκαμε στις ατελείωτες ανηφόρες της πρώτης ημέρας.
Το τοπίο μεταμορφώθηκε απίστευτα: μοναδικά δάση και χωριουδάκια του περασμένου αιώνα, άνθρωποι και οχήματα μιας άλλης εποχής, μας συνόδευαν σχεδόν μέχρι το τέλος της ημέρας.
Η περιπέτειά μας κορυφώθηκε στο τελευταίο και δυσκολότερο κομμάτι της διαδρομής, μέχρι το κάμπινγκ.
Εκεί βρεθήκαμε δίπλα σε έναν παραλίμνιο δρόμο μοναδικής ομορφιάς, που όμως μας έκανε να υποφέρουμε δραματικά για περίπου 10 χιλιόμετρα, καθώς το οδόστρωμα ήταν στη μεγαλύτερή του διαδρομή, γεμάτο νερά και χοντρές ροκάλες (πέτρες).
Μετά από μιάμιση ώρα περίπου καταφέραμε να φτάσουμε στο κάμπινγκ, όπου η φυσική ομορφιά του τοπίου μας αποζημίωσε σε συνδυασμό με το απολαυστικό βραδινό μας, όπου με σκέψεις και συναισθήματα από τα ζόρια της διαδρομής, κλείσαμε την αυλαία της πρώτης ημέρας.
Συνεχίζεται….

Διαδρομή : https://ridewithgps.com/routes/52385351

08/09/2025

Ξεκινήσαμε την ποδηλατική μας περιπέτεια από το Κάτω Νευροκόπι (Ελλαδίτσα) το βραδάκι της Κυριακής. Ο καιρός ήταν ιδανικός, καθαρός ουρανός, μοναδικό σκηνικό, δίνοντας μας την πρώτη ώθηση για τα πολλά χιλιόμετρα που μας περίμεναν. Εξάλλου οι καιρικές προβλέψεις ήταν ευοίωνες. Η διαδρομή μάς οδήγησε βόρεια, προς τα σύνορα και πιο πέρα, σε έναν τόπο γεμάτο βουνά, νερά και καταπράσινα τοπία.
Κάθε μέρα ήταν και μια μικρή εξερεύνηση. Τα ποδήλατα έγιναν η φυσική μας προέκταση· πάνω στη σέλα (λίγο την "ακούσαμε" με τόσες ώρες ποδηλασίας), νιώθαμε τον αέρα, τις ανηφόρες και τις κατηφόρες και βλέπαμε τη φύση να αλλάζει γύρω μας.
Τα βουνά της Ροδόπης ορθώνονταν επιβλητικά, ενώ οι λίμνες που συναντήσαμε έμοιαζαν με καθρέφτες μέσα στο τοπίο.
Εκεί στήσαμε τις σκηνές μας, δίπλα στο νερό, σε οργανωμένα μικρά Camping, Το πρωί μια μυρωδιά ζωή και αναγέννησης σου έδινε την δύναμη να συνεχίσεις το πάζλ των εικόνων.
Οι λίμνες ήταν το στολίδι της διαδρομής· γαλήνιες, απλωμένες, με τα νερά τους να αλλάζουν χρώματα ανάλογα με το φως.
Οι άνθρωποι γενικότερα λίγο περίεργοι και ξαφνιασμένοι, ίσως από την έκρηξη ακρίβειας που τους περιμένει, μιας και σε τρείς μήνες περίπου θα γίνει η νομισματική ένωσή τους με την Ευρώπη. Στη Βουλγαρία, η θρησκευτική παρουσία είναι πολύ έντονη και ο ιμάμης τα πρωινά "στράβωνε" το λαρύγγι του προκειμένου από τα μεγάφωνα των μιναρέδων να "ξυπνήσει" την ζωή και τους ανθρώπους.
Συνολικά, πάνω από 320 χιλιόμετρα ποδηλατικής εμπειρίας μάς έφεραν πιο κοντά στη φύση, στους ανθρώπους και στον ίδιο μας τον εαυτό. Τα τοπία της Ροδόπης, οι λίμνες, οι βουνοκορφές, τα χωριά και οι γεύσεις θα μείνουν χαραγμένα στη μνήμη μας.
Ήταν ένα ταξίδι δύσκολο, αλλά και γεμάτο ομορφιά, που απέδειξε ότι με καλή παρέα, (Γιαννης ο μοναδικός), αντοχή και διάθεση για περιπέτεια, μπορείς να ζήσεις στιγμές που σε ακολουθούν για πάντα.
Συνεχίζεται με φωτογραφικό υλικό day by ντέϊ

Φωτογραφικό Υλικό :
1η Μέρα : https://www.facebook.com/share/p/1BrGp1XdYp/
2η Μέρα : https://www.facebook.com/share/v/1LXBkHiRUu/
3η Μέρα : https://www.facebook.com/share/p/1ASePqtH3t/
4η Μέρα : https://www.facebook.com/share/p/17BXZ9JY3H/

Συνολική Διαδρομή : https://ridewithgps.com/routes/52373539

Facebook : https://www.facebook.com/s.kibouropoulos/timeline/

23/07/2025

🌿Το Στενό Αθαμανίας – Μία εμπειρία ζωής στα Αθαμανικά Όρη

Αν αναζητάς έναν τόπο που θα σου κόψει την ανάσα με την αγριάδα και την ανείπωτη ομορφιά του, τότε το Στενό Αθαμανίας είναι αυτό που ψάχνεις. Πρόκειται για ένα μοναδικό φαράγγι, 2 χλμ. μετά το χωριό Αθαμανία (Μουτσιάρα) Τρικάλων, στον ποταμό Μουτσιαρίτη, μόλις 82 χλμ. από την πόλη των Τρικάλων.

📍 Πού βρίσκεται
Στις ανατολικές πλαγιές των Αθαμανικών Ορέων (Τζουμέρκα) κάτω από την επιβλητική Κακαρδίτσα (2.429μ) και τη Φούρκα (2.068μ). Ο Μουτσιαρίτης ποταμός που το διασχίζει, δέχεται τα νερά από τις γύρω κορυφές, δημιουργώντας ένα φυσικό σκηνικό απαράμιλλης ομορφιάς πριν εκβάλει στον Ασπροπόταμο (Αχελώο).

Διαδρομή : https://el.wikiloc.com/oreibasia-diadromes/steno-athamanias-river-trekking-222649980

💧 Μοναδικά γεωλογικά φαινόμενα
Στο τέλος του φαραγγιού για 450 μέτρα, οι πετρώδεις σχηματισμοί θυμίζουν έργα τέχνης, σαν κάποιος να τοποθέτησε πέτρες σε παράλληλες σειρές, δημιουργώντας μία εικόνα απαράμιλλής ομορφιάς που σπάνια συναντάμε στην Ελλάδα.

🚶 Η διαδρομή
Αφήνεις το αυτοκίνητο στην άκρη του ποταμού (1,5 χλμ. περίπου από το χωριό) ή στο χωριό και ξεκινάς πεζοπορία αντίθετα στη ροή, μέσα από τεράστιες πέτρες, βαθιές βάθρες με παγωμένο νερό και καταρράκτες που ξεπροβάλλουν μέσα στη βλάστηση.
Χρειάζονται:

✔️ Καλά Παπούτσια πεζοπορίας η παπούτσια River trekking
✔️ Προστατευτικό κράνος (υπάρχει κίνδυνος πτώσης μικρών λίθων)
✔️ Σχετικά καλή φυσική κατάσταση – Η ανάβαση διαρκεί περίπου 3 ώρες

Η διαδρομή είναι απαιτητική αλλά μοναδική – περπατάς αντίθετα στη ροή του ποταμού Μουτσιαρίτη, μέσα από τεράστιες πέτρες, βαθιές βάθρες, μικρούς και μεγάλους καταρράκτες. Σε πολλά σημεία θα χρειαστεί να μπεις στο παγωμένο νερό και να σκαρφαλώσεις βράχους, μέχρι να αντικρίσεις το απόλυτο θαύμα της φύσης: τον μεγάλο καταρράκτη που πέφτει με ορμή μέσα σε ένα σκηνικό βγαλμένο από παραμύθι.

💦 Η κορύφωση της εμπειρίας...

Το στενό του φαραγγιού καταλήγει σε έναν εντυπωσιακό μεγάλο καταρράκτη με παγωμένα νερά που πέφτουν με ορμή, δημιουργώντας ένα σκηνικό παραμυθένιο, που σου προκαλεί δέος και συγκίνηση. Το νερό και οι δροσοσταλίδες από την ορμή και την πτώση, μας πάγωσε, (και ο λόγος ήταν γιατί είμασταν πολύ ώρα βρεγμένοι), τρέμαμε από το κρύο αλλά δεν ήταν δυνατόν να φύγουμε από εκείνο το σημείο και μην βουτήξουμε. Έτσι και έγινε. Με τον γιό μου πήραμε την μεγάλη απόφαση και με την συνοδεία «σπαρακτικών ουρλιαχτών» έγινε το μακροβούτι. Επιχείρησα να κρατήσω την φωτογραφική μηχανή για λίγες λήψεις ακόμη, αλλά ήταν αδύνατον από το τρέμουλο. Βρεγμένοι σαν τα γατιά ξεκινήσαμε την επιστροφή, σταματώντας σε κάθε ηλιαχτίδα που έμπαινε στο φαράγγι, για λίγο «ζεστή». Στην επιστροφή προς το χωριό ρίξαμε και λίγες βουτιές ακόμη σε πιο ζεστά νερά του ποταμού, απολαμβάνοντας μέχρι τελευταίας ρανίδας την ομορφιά που απλόχερα μας προσέφερε το χέρι του θεού.
Από την επιστροφή δεν μπορούσε να απουσιάζει η γλυκιά έκδοση της εκδρομής και έτσι με φόντο το βουνό Νεράιδα και πλάτη τον Κόζιακα, βρεθήκαμε μπροστά στα εικονιζόμενα στην φωτογραφία με συντροφιά τα αλογάκια του ομίλου στα Περτουλιώτικα Λιβάδια.
Σας απόσταγμα, θα έλεγα ότι είναι (μια εκδρομή), μια εμπειρία που πρέπει πριν φύγει κάνεις για τα ουράνια, να την ζήσει.
Το βίντεο που θα απογειώσει τις αισθήσεις, σε λίγες μέρες.

Θέρμες ευχαριστίες 🙏

Σπυρίδων και υιός… 🚴‍♀️📸

🎯Θέση : https://maps.app.goo.gl/SDHNZHEkJr6PTW6u9

09/07/2025

Ποταμός Κράθις - Φαράγγι Περιστεριώνα.
Τιθορέα - Φαράγγι Βελίτσας - Καταρράκτης Τρύπης - Παρνασσός.

Φωτογραφικό Υλικό :
https://www.facebook.com/share/p/16jCSxXS2R/
https://www.facebook.com/share/p/15dZGhvnyb/

08/07/2025

🌲 Περιπέτεια στον Καταρράκτη της Τρύπης – Τιθορέα 🌊

Μια μοναδική και δυναμική διαδρομή γεμάτη εναλλαγές τοπίου, τεχνικά περάσματα και φυσική ομορφιά!
Ξεκινήσαμε από την εκκλησία πάνω από την Τιθορέα και διασχίσαμε φαράγγια, ελατοδάση, ρέματα και απότομες βραχώδεις πλαγιές, με τελικό προορισμό τον εντυπωσιακό καταρράκτη της Τρύπης
έναν πραγματικό κρυμμένο παράδεισο!

🔺Η διαδρομή περιλαμβάνει:
✔️ Μονοπάτια μέσα σε πυκνό ελατοδάσος
✔️ Διάσχιση φαραγγιών και ρεμάτων
✔️ Ανάβαση δίπλα σε υδραγωγούς και σκαρφάλωμα με σχοινιά
✔️ Τεχνικά περάσματα με σκουριασμένες σκάλες και συρματόσχοινα
✔️ Κατάληξη στον εντυπωσιακό καταρράκτη

⚠️ Η διαδρομή είναι απαιτητική και χρειάζεται εμπειρία, ψυχραιμία και καλή φυσική κατάσταση. Τα περάσματα θέλουν μεγάλη προσοχή λόγω φθαρμένων βοηθητικών μέσων.

Λίγα λόγια για τον καταρράκτη :

Ο Καταρράκτης της Τρύπης, στις πλαγιές του Βορειοανατολικού Παρνασσού (υψ. ~1 250 μ), αποτελείται από δύο παράλλημους καταρράκτες: έναν μικρό που αναβλύζει μέσα από μια "τρύπα" στα βράχια – εξ’ ου και το όνομά – και έναν εντυπωσιακό μεγαλύτερο ύψους 82 μ.

Βρίσκεται μέσα σε καταπράσινη χαράδρα ανάμεσα στις κορυφές Λιάκουρα (2 457 μ) και Καλόγηρο (2 327 μ), δημιουργώντας ένα σκηνικό που θυμίζει εξωτική ζούγκλα

Η πρόσβαση γίνεται μέσω πεζοπορικής διαδρομής (loop) περίπου 12–13 km, με υψομετρική διαφορά ~760 μ (από ~460 μ έως ~1 225 μ) και απαιτητική κατάβαση με σχοινιά και σκαλοπάτια – θεωρείται πολύ δύσκολη (βαθμός 4/5) και καθόλου για αρχάριους

📍 Επιστροφή από τα ίδια

https://el.wikiloc.com/mountaineering-diadromes/parnassos-tithorea-agios-ioannes-katarraktes-trupes-agios-ioannes-tithorea-18832785

08/07/2025

Λίγο κρασί, λίγο θάλασσα και τ’αγόρι μου…
Αφήσαμε για λίγο τα ποδήλατα και "πιάσαμε" τα νερά...
(Με τον γιο μου, Φαράγγι Περιστεριώνα - Ποταμός Κράθις)

https://maps.app.goo.gl/rSAnXBTkf5G6rgZCA

Ποδηλασία - Ποδήλατο μεγάλων αποστάσεων - Travels with bicycles

26/02/2026

25/02/2026

22/01/2026

15/09/2025

12/09/2025

10/09/2025

09/09/2025

08/09/2025

23/07/2025

09/07/2025

08/07/2025

08/07/2025

Address

Telephone

Website

Alerts

Contact The Business

Shortcuts

Share

Category