24/01/2021
Συχνά Με Ρωτούν «Γιατί Πήρες Τα Βουνά,Δεν Κάθεσαι Σπιτάκι Σου Να Ξεκουραστείς Λιγάκι;». Και πράγματι δεν έχει κάποια χρησιμότητα,δε θα πιάσω κορυφή για να φέρω πίσω χρυσό ή κάτι που φυτρώνει μόνο στις κορυφές.
Η ανυπομονησία της κορυφής,αυτό το «λίγο ακόμα κι έφτασα»,ο μόχθος να βρω την ψυχική-από ένα σημείο κι έπειτα-δύναμη,η ανάγκη να φτάσω και να αντικρίσω την ομορφιά αυτού του κόσμου από ψηλά και η ανάγκη να νιώσω πώς οι προηγούμενες 6 μέρες της εβδομάδας άξιζαν τον κόπο και την υπομονή για αυτήν ΑΚΡΙΒΩΣ τη στιγμή,μου δίνουν την ώθηση που χρειάζομαι για να παλεύω και να μη μένω στάσιμη σε όσα έχω και να ξυπνάω από τα αχάραγα, μες στο κρύο,κυριακάτικα,με στόχο την επόμενή μου κορυφή. Τη δική μου προσωπική κορυφή.
Αυτό είναι το νόημά μου, και γι’αυτό αξίζει να παλεύω.