05/07/2020
Olympus Mythical Trail 100 km και Rescue Flies
Πριν 2 μήνες μιλήσαμε με τον Λάζαρο Ρήγο, μόλις ανακοίνωσε την ημερομηνία διεξαγωγής του Mythical, για να προσφέρουμε εθελοντικές ιατρικές υπηρεσίες.
Συμφωνήσαμε για μια τετραμελή ομάδα, με αποστολή την κάλυψη δύο σημείων,
στο Λούκι του Στεφανιού, στα Ζωνάρια (περίπου στο 26ο χιλιόμετρο του αγώνα)
καθώς και στο Βήμα της Ζωής, κατεβαίνοντας από Λιβαδάκι προς Πριόνια (περίπου στο 87ο χιλιόμετρο).
Σχεδιάζοντας την αποστολή, με πάθος κι ενθουσιασμό, αποφασίσαμε να καλύψουμε διαδοχικά τα δύο σημεία,
με μετακίνηση εκτός διαδρομής αγώνα, στο αλπικό υψόμετρο,
από τα Ζωνάρια προς Σταυροϊτιές και Αναβρυκό
και τραβερσάροντας προς το μονοπάτι που κατεβαίνει από τον Καλόγηρο προς Μελιτζάνη
για να κινηθούμε προς το Βήμα της Ζωής, στη διαδρομή του αγώνα.
Στόχος ήταν να κατασκηνώσουμε στο δεύτερο σημείο,
που χαρακτηρίζαμε ως πιο επικίνδυνο,
και να στήσουμε τοπικό σταθμό Πρώτων Βοηθειών,
με δυνατότητα ΚΑΡΠΑ και απινίδωσης, ακινητοποίησης τραυματία, υποστήριξης αεραγωγού (μέχρι τη λαρυγγική μάσκα), χορήγησης οξυγόνου, και ενδοφλέβιας ή ενδοστικής χορήγησης υγρών, αναλγητικών καθώς και φαρμάκων της επείγουσας προνοσοκομειακής φροντίδας.
Συγκεντρώσαμε τεχνικό και ιατρικό εξοπλισμό που προσέγγιζε σε βάρος τα 75 κιλά.
Το πρώτο μεγάλο πρόβλημα ήταν η νυχτερινή επιφυλακή στα Ζωνάρια,
που απαιτούσε χειμερινό εξοπλισμό μιας και θα μέναμε στατικοί στο σημείο για πέντε ώρες ( 03:00 ως 8:00)
σε θερμοκρασία που, ανάλογα με τις συνθήκες, μπορεί να έπεφτε αρκετά χαμηλά.
Το δεύτερο μεγάλο πρόβλημα ήταν η μεταφορά του ιατρικού εξοπλισμού αλλά και η τροφοδοσία της ομάδας στο δεύτερο σημείο,
όπου υπολογίζαμε να μείνουμε ως τα μεσάνυχτα της δεύτερης μέρας, δηλαδή πάνω από δώδεκα ώρες...
Ήταν ξεκάθαρο ότι η αποστολή χρειαζόταν περισσότερα άτομα και αποφασίσαμε να αυξήσουμε τον αριθμό των μελών στα 6 έως 8, με δικά μας επιπλέον έξοδα.
Τροποποιήσαμε τον αρχικό σχεδιασμό
ώστε να διαμορφωθεί μία ομάδα κορυφής που θα ανέβαινε στο οροπέδιο για να στηθεί στα Ζωνάρια τη νύχτα
και μία ομάδα βάσης η οποία θα διανυκτέρευε κάτω και θα ανέβαινε την επόμενη μέρα στο Βήμα της Ζωής,
για να στήσει το σταθμό και να περιμένει εκεί την ομάδα κορυφής έχοντας φέρει επιπλέον τρόφιμα και νερό για την δύσκολη δεύτερη μέρα (και νύχτα)...
Φαινόταν καλό πλάνο, και μάλιστα θεωρήσαμε ότι θα είχαμε τη δυνατότητα να διαχειριστούμε και την αναμενόμενη βροχόπτωση στο δεύτερο σημείο,
τόσο σε επίπεδο διαβίωσης όσο και στην παροχή Πρώτων Βοηθειών...
Ωστόσο την τελευταία εβδομάδα πριν τον αγώνα η αποστολή αποδεκατίστηκε...
Για πολλούς λόγους, διαφορετικούς κατά περίπτωση αλλά αδιαφιλονίκητους, μείναμε τρεις...
Μόνο τρεις...
Η ματαίωση της αποστολής φαινόταν η πιο λογική λύση.
Αλλά το πάθος και η αγάπη για τις Πρώτες Βοήθειες και τον Όλυμπο
και ο θαυμασμός για τον Ρήγο και τον Mythical επικράτησαν...
Αποφασίσαμε να τροποποιήσουμε εντελώς τον σχεδιασμό.
Την τελευταία, κυριολεκτικά, στιγμή μειώσαμε το φορτίο στα 50 kg, -πάει η φιάλη οξυγόνου, οι περισσότεροι οροί, ο απινιδωτής, η σκηνή και τόσα άλλα-
περιορίζοντας ταυτόχρονα τις δυνατότητες Πρώτων Βοηθειών
στην ΚΑΡΠΑ, ακινητοποίηση αυχένα, υποστήριξη αεραγωγού (μέχρι τη λαρυγγική μάσκα), ενδοφλέβια και ενδοοστική υποστήριξη με υγρά, αναλγητικά και φάρμακα....
Αποφασίσαμε να καλύψουμε και τα δύο σημεία μόνο με την ομάδα κορυφής -και με ένα άτομο λιγότερο- ξεκινώντας το πρωί της Παρασκευής από Γιάννενα (Κώστας Γκόλιας και Konstantinos Lagos) και Θεσσαλονίκη (John Tsiampoulas), και ανεβαίνοντας στο Οροπέδιο όπου θα ξεκουραζόμασταν στο «Γιώσος Αποστολίδης» για να είμαστε στην πρώτη θέση μας στις 03:00 (εκτιμώμενος χρόνος άφιξης του πρώτου αθλητή).
Ανεβήκαμε τον Γομαρόσταλο με πάνω από 15 κιλά φορτίο ο καθένας,
με τον καιρό να κλείνει απειλητικά,
σε 4 ώρες και 55 λεπτά,
αποφεύγοντας την καταιγίδα μέχρι και το τελευταίο τεχνικό ανέβασμα στα σχοινιά,
για να δεχτούμε την δυσάρεστη έκπληξη της σφοδρής χαλαζόπτωσης λίγο αφότου πιάσαμε το Οροπέδιο,
στα επώδυνα τελευταία 15 λεπτά της έντονης πεζοπορείας μας...
Μετά το πέρασμα της καταιγίδας αναγνωρίσαμε επιτόπου το σημείο μας
και αποφασίσαμε να σταθούμε κάτω από την κόψη του Στεφανιού
όπου μπορούσαμε να επιτηρούμε το μεγαλύτερο μέρος του περάσματος χωρίς να εμποδίζουμε την δίοδο των αθλητών.
Με επιπρόσθετο πρόβλημα τα μερικώς στεγνωμένα ρούχα μας που δυσκόλευε ακόμη περισσότερο την νυχτερινή διαβίωση στο σημείο.
Ξημερώνοντας στα Ζωνάρια, επαναξιολογήσαμε τον σχεδιασμό μας...
Ήδη είχαμε τα πρώτα σημεία καιρικής αστάθειας από νωρίς το πρωί του Σαββάτου
και αποφασίσαμε να αποφύγουμε την κίνηση στο αλπικό υψόμετρο,
ακολουθώντας την επίπονη κατάβαση του Ε4 ως τη διασταύρωση προς Λιβαδάκι
και εκεί να εκτιμήσουμε την κατάσταση με την τότε εικόνα των καιρικών φαινομένων.
Στο ξύλινο κιόσκι πάνω από τα Πριόνια,
καταπονημένοι από φορτίο, υψομετρική διαφορά, αϋπνία και την χαλαζόπτωση της προηγούμενης ημέρας,
σε μια έντονη εσωτερική διαβούλευση της ομάδας και με τον καιρό να κλείνει,
καταλήξαμε απρόθυμα ότι δεν θα μπορούσαμε να υποστηρίξουμε τον ρόλο μας
σε συνθήκες βροχόπτωσης,
χωρίς σκηνή, στεγνά ρούχα και τρόφιμα
-όχι μόνο για εμάς αλλά κυρίως για τους αθλητές.
Μιλήσαμε τηλεφωνικά με τον Λάζαρο,
που για άλλη μια φορά έδειξε την ορεσίβια φύση του κατανοώντας την θέση μας,
και μας αποδέσμευσε αρχοντικά από την αποστολή που είχαμε αναλάβει
και αδυνατούσαμε πλέον να υποστηρίξουμε.
Κατεβήκαμε στα Πριόνια, «ηττημένοι» και «νικητές» ταυτόχρονα...
Ηττημένοι γιατί μια σειρά από δυσμενείς παράγοντες μας εμπόδισαν να ολοκληρώσουμε την αποστολή που από διμήνου είχαμε αναλάβει.
Και νικητές για όλες τις δύσκολες, σωστές αποφάσεις που πήραμε,
τόσο σε επίπεδο ιατρικού σχεδιασμού, στον τομέα των υψηλής εξειδίκευσης Πρώτων Βοηθειών σε δύσβατες περιοχές,
όσο και σε επιχειρησιακό επίπεδο,
και κυρίως την «ταπεινωτική», δύσκολη απόφαση ευθύνης για την εγκατάλειψη της αποστολής...
Ένα μεγάλο ευχαριστώ στον Λάζαρο Ρήγο,
για την εμπιστοσύνη και την μεγάλη ευκαιρία που μας έδωσε,
αλλά και την αμέριστη κατανόηση ως το τέλος...
Μια υπόσχεση αγάπης και ευθύνης για τις Πρώτες Βοήθειες Βουνού,
ότι δεν θα σταματήσουμε να σπρώχνουμε μπροστά και να βελτιώνουμε
τις τεχνικές μας, τα επιχειρησιακά μας πρωτόκολλα, τους εαυτούς μας...
Το σεβασμό μας στον δύσκολο αγώνα που πλαισιώσαμε, τους αθλητές του με την περίσσεια ψυχής αλλά και όλη την οργανωτική ομάδα...
Μια υπόκλιση στο ύψιστο Ελληνικό βουνό, το βουνό των Θεών,
που μας άφησε να το φλερτάρουμε και μετά μας επέβαλε τον δικό του τρόπο...
Όλυμπε, ήρθαμε με αγάπη και ευλάβεια,
ιδρώσαμε στο Γομαροστάλι και το Ε4,
ρουφήξαμε το ηλιοβασίλεμα από το Μύτικα και την υπέροχη ανατολή σου από την κόψη του Στεφανιού
και θα ξανάρθουμε πιο δυνατοί, πιο καλά προετοιμασμένοι, πάντα με την ίδια αγάπη και σεβασμό,
να υποστηρίξουμε αυτούς που αναμετριόνται με τον εαυτό τους
στα μονοπάτια σου
Rescue Flies