01/06/2026
Η ζωή είναι ωραία, έλεγαν οι αρχαίοι Έλληνες, και δεν το έλεγαν ως ελαφρό σύνθημα, μα ως βεβαιότητα βαθιά, κερδισμένη μέσα από τη θέαση του κόσμου και τη συμμετοχή στο μέτρο του. Να τη ζήσεις, λοιπόν, με επίγνωση και ευγνωμοσύνη. Να αναζητήσεις τη γνώση, το κάλλος και την αρμονία, τα τρία εκείνα δώρα που δεν χαρίζονται απλώς στον άνθρωπο, αλλά του αποκαλύπτονται όταν εκείνος γίνει άξιος να τα δεχθεί. Διότι η ομορφιά δεν είναι περιττή στολίδα της ύπαρξης, αλλά ο ίδιος ο τρόπος με τον οποίο το ον συμφιλιώνεται με τον εαυτό του και με το σύμπαν.
Και ο άνθρωπος είναι ωραίος, όχι μονάχα επειδή φέρει μορφή, αλλά επειδή η φύση ωρίμασε αθόρυβα τις συνθήκες για να αναδυθεί μέσα από τα σπλάχνα της ο νοήμων βίος. Ο άνθρωπος, η έμψυχη εκείνη συνείδηση που μπορεί να θαυμάσει, να στοχαστεί και να αγαπήσει, δεν γεννήθηκε για να αποστραφεί τη φύση, αλλά για να τη λατρέψει, να την ερμηνεύσει και να της αποδώσει τιμή. Είναι παιδί της γης και ταυτόχρονα μάρτυρας του ουρανού. Βαδίζει πάνω στο χώμα, μα το βλέμμα του υψώνεται προς το φως.
Και εφόσον οι άνθρωποι είναι ωραίοι, ωραίοι θα πρέπει να είναι και οι θεοί τους, όχι επειδή οι θνητοί τους εφεύραν κατ’ εικόνα και ομοίωση του σώματός τους, αλλά επειδή ο νους επιζητεί το θείο ως ύψιστη μορφή τελειότητας, ως υπέρτατο μέτρο ομορφιάς, ισχύος και σοφίας. Έτσι οι θεοί εδόθησαν με μορφή ανθρώπινη, για να φανερωθεί ότι το θείο δεν είναι ξένο προς το ανθρώπινο, αλλά το ανυψώνει και το εξαγνίζει. Η μορφή τους έγινε σύμβολο, γλώσσα και φανέρωση του αοράτου μέσα στο ορατό.
Από εκεί πηγάζει η χαρά της ζωής, η λατρεία του φωτός, η πίστη στην τέχνη, η δίψα της γνώσης, ο ύμνος στην αναγέννηση του κόσμου.
Μυσταγωγία - Μυθαγωγία - Φυσιολατρία