24/07/2026
Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Αυτοφροντίδας, θέλω να μοιραστώ μαζί σας μια σκέψη που γεννήθηκε τόσο μέσα από τη δική μου προσωπική διαδρομή —25 χρόνια ψυχοθεραπείας, προσωπικής ανάπτυξης και αναζήτησης της αλήθειας— όσο και μέσα από την εμπειρία μου ως σύμβουλος προσωπικής ανάπτυξης και συντονίστρια συστημικών αναπαραστάσεων, έχοντας την τιμή να με εμπιστευτούν άνθρωποι και να μου εμπιστευθούν τα πιο ευάλωτα κομμάτια της ψυχής τους.
Όλα αυτά τα χρόνια έχω συνειδητοποιήσει ότι η αυτοφροντίδα σχετίζεται άμεσα με την ενηλικίωσή μας.Και δεν μιλάω την συμβατική βέβαια.
Μιλάω για τη στιγμή που παύουμε να περιμένουμε ότι κάποιος άλλος θα φροντίσει τις ανάγκες μας!
Την στιγμή που αρχίζουμε να βλέπουμε τον εαυτό μας, να τον ακούμε και να αναλαμβάνουμε με αγάπη και όχι με αγκομαχητό την ευθύνη της φροντίδας του.
Και ίσως ήρθε η στιγμή να αφήσουμε πίσω μια κουλτούρα που ηρωοποιείται η εξάντληση.
Και να σταματήσουμε να παίρνουμε και δίνουμε έμμεσα ή άμεσα «εύσημα» επειδή δεν προλαβαίνουμε να φάμε, να ξεκουραστούμε, να πιούμε ένα ποτήρι νερό ή να ακούσουμε το σώμα μας. Επειδή δουλεύουμε ασταμάτητα ή επειδή βάζουμε διαρκώς τις ανάγκες των άλλων πάνω από τις δικές μας.