12/09/2026
Ξεκινώντας από μια περιγραφή κάποιου φίλου και κινούμενος από συνεχή παρότρυνση αγαπημένης συνοδοιπόρου, αποφάσισα δειλά να δημιουργήσω μια εξόρμηση στην Ιρλανδία....Φοβόμουν αρχικά τις συμμετοχές, δίσταζα και για το ποσό συμμετοχής που ξεπερνούσε τα 2000€ και γενικότερα ξεκίνησα τον σχεδιασμό με τρομερές αμφιβολίες....
Τελικά, ο κύβος ερρίφθη όταν οι συμμετοχές ξεπέρασαν τα 10 άτομα...
Το ταξίδι αποφασίστηκε για το τέλος Αυγούστου....και έμελε να γίνει ένα από τα ομορφότερα του Συλλόγου μας...
Η Ιρλανδία τελικά δεν αποδείχθηκε απλά ένα νησί στην άκρη του πουθενά.. ήταν η προσωποποίηση των ιστοριών και παραμυθιών της γιαγιάς μας, ήταν για μας ένα επίπεδο παραπάνω της ζωής που θα έπρεπε να ζει κάθε άνθρωπος...
Η Ιρλανδία είναι η ζωντανή μυθολογία της, είναι οι άνθρωποι της, που παρόλο τον μουντό καιρό, είναι γελαστοί, πρόσχαροι, φιλόξενοι, επεξηγηματικοί, ενσυναισθηματικοί, συνειδητοποιημένοι, και οργανωτικοί όπως ταιριάζει σε Ανθρώπινα όντα...
Η Ιρλανδία δεν είναι απλώς ένας τόπος στον χάρτη· είναι ένα ζωντανό ποίημα γραμμένο με τα πιο βαθιά χρώματα της φύσης και τους πιο νοσταλγικούς ήχους του ανέμου. Αν μπορούσε κανείς να κλείσει την ομορφιά της σε μερικές εικόνες, αυτές θα ήταν φτιαγμένες από φως, πέτρα και θάλασσα.
Η πρώτη αίσθηση που σου χαρίζει το νησί είναι αυτή του απόλυτου, παρθένου πράσινου. Λένε πως η Ιρλανδία έχει σαράντα διαφορετικές αποχρώσεις του πράσινου, και όταν αντικρίζεις και περπατάς τους λόφους της, καταλαβαίνεις γιατί.
Πεζοπορώντας, οι απαλοί λόφοι ξεδιπλώνονται σαν βελούδινα χαλιά μέχρι εκεί που φτάνει το μάτι, χωρισμένοι από αρχαίους, πέτρινους τοίχους που μοιάζουν με τις ρυτίδες του χρόνου πάνω στη γη.
Η λεπτή, απαλή βροχή (το περίφημο Irish mist) αφήνει πίσω της μια δροσερή αύρα και μια μυρωδιά υγρού χώματος, ενώ οι ξαφνικές αχτίδες του ήλιου γεννούν στον ορίζοντα τα πιο λαμπερά ουράνια τόξα που έχετε δει ποτέ. Το είδαμε, το φωτογραφήσαμε, πάνω από τον κόλπο του Kenmare, πάνω από την χερσόνησο του Di**le...
Συνάμα, εκεί που η στεριά τελειώνει, ξεκινά το πιο δραματικό και καθηλωτικό θέατρο της φύσης.
Κάθετοι, επιβλητικοί βράχοι που ορθώνονται σαν πέτρινοι γίγαντες πάνω από τον ωκεανό. Τα κύματα του Ατλαντικού συντρίβονται με μανία στις βάσεις τους, σκορπίζοντας λευκούς αφρούς, ενώ ο άνεμος σου κλέβει την ανάσα και σου ψιθυρίζει αρχαία μυστικά....
Παραθαλάσσιες διαδρομές όπου οι δαντελωτές ακτές συναντούν κρυμμένους κόλπους με χρυσή άμμο, σκοτεινές λίμνες που καθρεφτίζουν τον ουρανό και ψαροχώρια με πολύχρωμα σπίτια που μοιάζουν να βγήκαν από παραμύθι.
Διάσπαρτα στο τοπίο είδαμε ξεχασμένα κελτικά μοναστήρια, πέτρινους πύργους που στεφανώνουν τους λόφους και ρομαντικά κάστρα, παλιά πέτρινα σπίτια τυλιγμένα στον κισσό.
Η ομορφιά της Ιρλανδίας κρύβει μέσα της μια βαθιά, σχεδόν μυστικιστική μελαγχολία. Περπατώντας στους υγρούς χορταριασμένους λόφους της, υπήρξαν φορές που η ομίχλη έκρυβε το απέραντο, το μυστικιστικό...και ξαφνικά δυνατές ακτίνες του ήλιου ξεπρόβαλλαν και έδειχναν με έμφαση το κρυμμένο....που με το πρώτο επιφώνημα χαράς, στο ξανασκέπαζε, στο έπαιρνε πίσω η λεπτή ομίχλη ....πόσες φορές πεζοπορώντας σκεφτόμουν το νησί σαν προσωποποίηση μιας γεμάτης θέλγητρα και νάζια γυναίκας, που στην αρχή σου δείχνει την ομορφιά της, ντροπαλά κοιτώντας σε με χαμηλωμένο βλέμμα σου κρύβει τις λεπτομέρειες μέσα από αραχνοϋφαντο πανωφόρι, ξαφνικά σου ανοίγει και σου δίνεται για λίγο και μετά καλύπτεται και σε σπρώχνει πίσω....
Εκτός από την φυσική ιδιαίτερη ομορφιά της, εκτός από το ότι αν είσαι λίγο ονειροπαρμένος μπορείς να νοιώσεις και να ζεις τους μύθους των Δρυίδων και την κοσμοθεωρία των Κελτών, που πίστευαν στην ανιμοποίηση, στο έμβιο του δάσους, που όλα, δέντρα, βλάστηση, πέτρες, ζωντανεύουν και σε ακολουθούν με το βλέμμα τους, η αληθινή ομορφιά της Ιρλανδίας, ωστόσο, ολοκληρώνεται όταν πέφτει η νύχτα. Όταν μπαίνεις σε μια παραδοσιακή παμπ, η μυρωδιά του ξύλου και της μαύρης μπίρας σε καλωσορίζει, και η φωτιά στα τζάκια καίει ζεστή ακόμη και τις φθινοπωρινές μέρες....είναι η στιγμή που συνειδητοποιείς ότι η ομορφιά αυτού του τόπου δεν βρίσκεται μόνο στα τοπία του, αλλά στον τρόπο που σε κάνει να νιώθεις: σαν να επέστρεψες σπίτι σου, χωρίς να έχεις ξαναπάει ποτέ.
Τι ζήσαμε αγαπημένοι μου συνοδοιπόροι, σε τι όνειρο βρεθήκαμε σ' αυτόν τον πλανήτη...και σε τι μελαγχολία πέσαμε όταν γυρίσαμε στα τετριμμένα και θολά...
Θα μας λείψει το καθημερινό ψιλόβροχο, που όσο και να φαινόταν ενοχλητικό, τελικά δεν ήταν...ήταν μια δροσιά στα κόκκινα χαρούμενα μάγουλα μας, και βάλσαμο στα κουρασμένα πόδια μας...μου λείπουν ήδη τα χαμόγελα των κατοίκων, ή καλόκαρδη διάθεση και η ευγένεια, η ζωντανή μουσική στις Pub, όπου όλοι γίνονταν ένα, η πολυχρωμία, οι μυρωδιές του ωκεανού ....
💖 Ευχαριστώ και τους 12 για την συμμετοχή σας...ελπίζω να αισθανθηκατε ό,τι η Γη αυτή μπορούσε να σας δώσει, και ελπίζω κάποια στιγμή να ξανασυναντηθούμε σε άλλο μονοπάτι της Ιρλανδικής γής...
Κατορθώσαμε σε 9 συνεχομενες μέρες να περπατήσουμε 174χλμ....μας έλειψε το τελευταίο κομμάτι, άλλα περίπου 15χλμ, για να ολοκληρώσουμε το "δακτυλίδι" του Κerry, αλλά η τελευταία μέρα δεν ήταν η καταλληλότερη....Όπως και νάχει, ο άθλος επετεύχθη και νέα όμορφα μονοπάτια ανοίγονται μπροστά μας...Ας έχουμε υγεία να τα υποδεχτούμε!!
