11/06/2026
Να σταματήσουμε να μετράμε σκορ πριν τα 14;
Ένα άρθρο γνώμης για το αναπτυξιακό ποδόσφαιρο
Κάθε Σαββατοκύριακο,χιλιάδες παιδιά μπαίνουν στα γήπεδα με ένα όνειρο,να παίξουν ποδόσφαιρο, να χαρούν το παιχνίδι,να μάθουν,να εξελιχθούν και να περάσουν όμορφα με τους φίλους τους.
Κάπου όμως στην πορεία,το αναπτυξιακό ποδόσφαιρο παύει να ανήκει στα παιδιά.
Οι βαθμολογίες,οι κατατάξεις,οι τίτλοι,τα στατιστικά και η διαρκής αναζήτηση της νίκης μετατρέπουν ένα περιβάλλον μάθησης σε ένα περιβάλλον πίεσης.
Και το ερώτημα είναι απλό:
Τι ακριβώς προσφέρει η βαθμολογία σε ένα παιδί 10, 11 ή 13 ετών;
Η απάντηση είναι συχνά,πολύ λιγότερα από όσα νομίζουμε.
Το πρόβλημα δεν είναι τα παιδιά,είναι οι ενήλικες.
Τα παιδιά αγαπούν να παίζουν,ανταγωνίζονται και φυσικά,θέλουν να κερδίσουν και στενοχωριούνται όταν χάνουν.
Αυτό είναι απολύτως φυσιολογικό.
Η παθολογία ξεκινά όταν οι ενήλικες συνδέουν την αξία ενός παιδιού με το αποτέλεσμα ενός αγώνα.
Τότε εμφανίζονται:
Οι συγκρίσεις μεταξύ παιδιών.
Οι φωνές από την κερκίδα.
Η πίεση για νίκες.
Η απαξίωση όσων δεν είναι έτοιμοι.
Η λογική του παίζει όποιος μας δίνει αποτέλεσμα.
Ξαφνικά,παιδιά που βρίσκονται ακόμη στη διαδικασία μάθησης αντιμετωπίζονται σαν επαγγελματίες αθλητές.
Η νίκη αναπτύσσει την ομάδα ή την εμποδίζει;
Όταν το πρωτάθλημα έχει βαθμολογία,ο προπονητής αναπόφευκτα δέχεται πίεση.
Πίεση από τη διοίκηση,πίεση από τους γονείς. Πίεση από το περιβάλλον.
Και τότε αρχίζουν οι εκπτώσεις.
Παίζουν περισσότερο τα σωματικά ώριμα παιδιά. Μειώνεται ο χρόνος συμμετοχής των υπολοίπων. Το λάθος τιμωρείται αντί να χρησιμοποιείται ως εργαλείο μάθησης,η ανάπτυξη θυσιάζεται στον βωμό του αποτελέσματος.
Το ερώτημα είναι κρίσιμο:
Θέλουμε να δημιουργήσουμε νικητές στην Κ-12 ή ποδοσφαιριστές στα 18 τους;
Η μεγαλύτερη αυταπάτη του αναπτυξιακού ποδοσφαίρου
Πολλοί πιστεύουν ότι οι καλύτεροι παίκτες στα 11 ή στα 12 χρόνια θα είναι και οι καλύτεροι αργότερα.
Η πραγματικότητα δείχνει το αντίθετο.
Η βιολογική ωρίμανση διαφέρει δραματικά από παιδί σε παιδί.
Ένα παιδί που κυριαρχεί σήμερα λόγω σωματικής ανάπτυξης μπορεί λίγα χρόνια αργότερα να έχει χάσει αυτό το πλεονέκτημα.
Αντίστοιχα, ένα παιδί που σήμερα φαίνεται πίσω μπορεί στα 16 ή στα 18 να εξελιχθεί στον κορυφαίο παίκτη της γενιάς του.
Το ποδόσφαιρο είναι γεμάτο τέτοια παραδείγματα.
Κι όμως,συνεχίζουμε να αξιολογούμε παιδιά σαν να μπορούμε να προβλέψουμε το μέλλον τους από την ηλικία των 10 ετών.
Μια γενναία πρόταση
Μέχρι την Κ-14:
Να διεξάγονται κανονικά αγώνες.
Να υπάρχει ανταγωνισμός μέσα στο παιχνίδι.
Να μην τηρούνται επίσημες βαθμολογίες.
Να μην αναδεικνύονται πρωταθλητές.
Να εξασφαλίζεται ουσιαστικός χρόνος συμμετοχής για όλους.
Να αξιολογείται η πρόοδος των παιδιών και όχι η θέση της ομάδας στην βαθμολογία.
Έτσι προστατεύουμε τον πραγματικό σκοπό των ακαδημιών,την ανάπτυξη του ποδοσφαιριστή και του ανθρώπου.
Το μέλλον του ποδοσφαίρου δεν βρίσκεται στις βαθμολογίες μ
Οι βαθμολογίες μπορούν να περιμένουν.
Η ανάπτυξη όχι.
Ένα παιδί έχει μόνο μία ευκαιρία να ζήσει σωστά τις αναπτυξιακές ηλικίες,αν γεμίσουμε αυτά τα χρόνια με πίεση,συγκρίσεις και άγχος για το αποτέλεσμα,κινδυνεύουμε να χάσουμε ακριβώς αυτό που προσπαθούμε να χτίσουμε.
Το πραγματικό ερώτημα δεν είναι ποια ομάδα τερμάτισε πρώτη στην Κ-12.
Το πραγματικό ερώτημα είναι:
Πόσα παιδιά αγάπησαν περισσότερο το ποδόσφαιρο,πόσα παρέμειναν στο άθλημα,πόσα εξελίχθηκαν ως παίκτες και ως άνθρωποι;
Αν αυτές είναι οι σωστές ερωτήσεις,τότε ίσως ήρθε η ώρα να σταματήσουμε να κοιτάζουμε τη βαθμολογία και να αρχίσουμε να κοιτάζουμε τα παιδιά.
Coach Ernald Ιωάννης Χόντιας The Motivation Hub
