13/01/2023
40 ANIVERSARIO CB CONDADO
O domingo oito de xaneiro celebrouse no pavillón Álvaro Pino o corenta aniversario do CB Condado.
Persoalmente, creo que foi algo máis que un aniversario. Foi unha proba de cambio. Eu xogo no Condado dende cativo, cando comecei debía ter uns 10 anos, eramos a categoría máis pequena da escola e soamente podiamos xogar partidos amigables os venres no pavillón do Porriño contra equipos non federados.
Cumprín anos e transitei categorías, todas, unha por unha, cun fenómeno constante. A xente marchaba. E pouco a pouco, da xeración coa que comecei non quedaba ninguén. O que destacaba quería marchar a outros equipos e o que non marchaba, terminaba a tempada canso do baloncesto e abandonaba o club. Despois de varios anos na escola, o primeiro ano de cadetes quedamos case sen xente e non puidemos federarnos. No meu segundo ano de cadetes emerxeu unha nova xeración, cun par de rapaces que empezaban no baloncesto e subindo incluso algún infantil para facer o equipo. Eu era o único cadete de segundo ano. Nos primeiros compases da tempada semellaba o de todos os anos, un equipo condenado a ocupar os derradeiros postos da táboa clasificadora. Pero non foi tal. Aquel ano ascendemos. É algo que me enche de orgullo. Aquel equipo ascendeu. E os rapaces de primeiro ano (case todo o equipo) e mesmo os infantís poderían xogar en primeira o ano seguinte. Un fito para o noso club. A min non me emocionaba ascender, o que me ilusionaba era facelo no Condado.
O seguinte ano eses mozos desfrutaron a categoría, e ó seguinte marcharon todos. Non quedou ninguén. Coma sempre pasou. Por que marchaban? Porque vían opcións de ser mellores, de xogar en equipos moi competitivos. E eu sempre me preguntei: por que non facelo aquí? Por que non facer do CB Condado un equipo mellor? Por que marchar cada un na procura de obxectivos individuais en vez de unir o noso compromiso para facer do noso club o que buscamos máis aló?
Pasaron os anos e entendín o motivo. Xa sei por que a xente fuxía cando destacaba. Xa o sei. Polo apego, polo sentimento de pertenza a un proxecto. Todos marchaban en busca do que eu vivín por primeira vez en máis dunha década que levo no equipo, o domingo oito de xaneiro.
Unha familia implicada, unha afección entregada, unha morea de nais e pais alentando as motivacións dos seus fillos. Unha chea de nenos orgullosos de pertencer ao CB Condado.
Esta xornada significou para min a proba do cambio. Un club comprometido en evolución, que organizou un evento magnífico que involucrara a todos os responsables deste cambio. O domingo foi máxico, porque xuntou a pais e nenos, adestradores e organismos públicos, a todos os que impulsan ó CB Condado para se converter nunha escola que alimente a paixón de tantos cativos.
E neste ambicioso proceso, dende a posición de xogador do sénior, creo que aínda temos unha conte pendente. Non tratar o sénior como un apéndice da escola, senón como a culminación do proceso formativo. Como unha porta de ilusión que se abre ao completar a viaxe polas distintas categorías do equipo.
En definitiva, síntome orgulloso e agradecido por toda a xente que se achegou a desfrutar e animar o evento. Agradecido por toda esa xente, e tamén pola homenaxeada. Por esa xeración que non se conformou con crear un equipo de baloncesto no pobo, senón que se comprometeu a mantelo, como Pepe. Creo que é vital para a identidade dun club, promover a intrahistoria dos causantes da orixe.
Non se poden recoller froitos sen regar a raíz. As follas caen, as xeracións pasan, pero todos medramos sentíndonos parte dunha mesma árbore.