23/03/2014
Era a primeira da primavera; tamén a primeira de Fran despois da súa recente paternidade; a primeira despois da volta de Michael da pouco agraciada Manchester ...
Os tiros libre emparelláronnos así: Michael, Carlos Fdez, Fran e un servidor (Fernando), contra Lito, Músculo, Javier Fdez e Luilly. Eles comezaron en plan victimista ("ides os máis altos" e ese tipo de lamentacións pola pouca confianza nun mesmo). Empezamos gustándonos, pero eles, cunha moi boa porcentaxe de acertos, acabaron por impoñerse, e ata con comodidade (50-35, se non recordo mal). Xusto coa anotación da última canastra, comezaron o cachondeo, verbal e ata xestual (pases de toreo e esas cousas). Aí comezou ou noso despertar, atizados por esa actitude de "toomaaaa derroootaaaaa". Resultado da REVANCHA: 50 puntos nosos, ás veces despois de ataques que resultaban tan breves (por veloces) que parecía que non sacaramos de fondo desde a penúltima canastra. E para describir a nosa defensa, mencionarei o seu marcador: 10 míseros puntos!! Si, a diferenza máis grande nunha pachanga a 50 puntos!!! 5 puntos nosos por cada punto que eles conseguían. Eles só 1/5 da nosa puntuación final! Pode explicarse con máis claridade??? Nin Luilly, que na primeira patxanga estivera prolífico e infalible desde a liña de triple, puido facer máis que mirar para nós. Imposible frearnos cando nos puxemos a xogar en "modo humillación".
A partir de aquí, novo reparto de equipos: Fran con eles e Lito con nós. Igual, gañamos de novo: 50/42, aínda que foi unha patxanga igualada no último tramo polo traballo dos contrarios. A revancha desta, tamén caeu do noso lado, demostrando que o baloncesto é un deporte perfectamente lóxico, onde as excepcións (1º partidiño), confirman a regra (xogo e resultado dos catro seguintes).