El Professor 13

10/09/2026

Προσπαθώ να θυμηθώ, επί προεδρίας Αλαφούζου, πότε ήταν η τελευταία φορά που ο Παναθηναϊκός έπαιξε δύο συνεχόμενα παιχνίδια με τόσο όμορφο και πειστικό ποδόσφαιρο.

Και δεν μιλάω μόνο για το αποτέλεσμα. Μιλάω για το ίδιο το ποδόσφαιρο. Για την εικόνα της ομάδας. Για το συναίσθημα που σου δημιουργεί βλέποντάς την.

Σήμερα, ακόμη και μετά την ισοφάριση, προσωπικά είχα μια σιγουριά ότι η ομάδα θα το γυρίσει. Και αυτό το συναίσθημα είχαμε χρόνια να το νιώσουμε.

Το σημαντικότερο; Αυτή τη στιγμή ο Παναθηναϊκός βγάζει υγεία. Παίζει ωραίο ποδόσφαιρο, έχει πλάνο, έχει ποιότητα και δείχνει ότι μπορεί να χτίσει κάτι καλό.

Με 1-2 ποιοτικές προσθήκες, γιατί όχι, αυτή η ομάδα μπορεί να φτάσει πολύ μακριά στο ελληνικό πρωτάθλημα.

Και για να μην παρεξηγούμαστε:
Σχολιάζω αυτό που βλέπω τώρα.
Τι θα γίνει σε έναν μήνα ή στο τέλος της σεζόν, κανείς δεν μπορεί να το γνωρίζει.
Αλλά σήμερα;

Σήμερα χαίρεσαι να βλέπεις τον Παναθηναϊκό. ☘️💚

10/09/2026

Μπορεί να μην υπάρχει γκολ, αλλά ο Παναθηναϊκός δείχνει την ανωτερότητά του με ωραίες συνεργασίες.

Και ο Ταμπορδά; Μακράν ο καλύτερος του γηπέδου. Παντού, εκτελεί όλα τα στημένα και βγάζει κάτι μαγικές πάσες στον χώρο που λες: «Τι έκανε τώρα;» ☘️

10/09/2026

Στον Παναθηναϊκό λείπει ακόμη ένα κομμάτι. Μικρό στα χαρτιά, τεράστιο στο παρκέ. ☘️

10/09/2026

Συγγνώμη… αυτός είναι ο νέος προπονητής του Ολυμπιακού; 😂
Μιλάμε για τέρας σοβαρότητας ή για casting σε κωμωδία; 🤡

09/09/2026

Λόγω υπερβολικών υποχρεώσεων, μόλις πριν λίγο ενημερώθηκα για τη μεγάλη απώλεια του Γιώργου Μαζωνάκη…

Και μέσα από αυτή τη σελίδα, με αυτό το παλιό βίντεο, θέλω να πω κι εγώ το δικό μου αντίο.
Ένα βίντεο από μια άλλη εποχή. Από τότε που προσωπικά αγάπησα τον Γιώργο Μαζωνάκη. Με εκείνα τα τραγούδια, εκείνη τη φωνή, εκείνη την παρουσία που είχε όταν ξεκινούσε.
Εδώ και αρκετά χρόνια σταμάτησα να τον παρακολουθώ μουσικά. Δεν το μετανιώνω όμως…

Γιατί μέσα μου θέλω να κρατήσω για πάντα εκείνη την αγνή εικόνα του Γιώργου που γνώρισα και αγάπησα τότε. Τον Γιώργο των πρώτων του χρόνων, των τραγουδιών που μεγάλωσαν μαζί μας και των αναμνήσεων που δεν σβήνουν.

Αντίο, Γιώργο… 🖤
Και πού ξέρεις;

Εκεί πάνω, κάποια στιγμή, θα μαζευτούμε όλοι μαζί… Θα βάλουμε τα τραγούδια σου και θα τραγουδάμε παρέα, όπως τότε.

Καλό ταξίδι… 🙏

09/09/2026

Ακόμη δεν μπορώ να το πιστέψω…
Υπάρχουν στιγμές που πραγματικά δεν βρίσκεις λόγια. Μόνο κοιτάς και λες: «Δεν μπορεί να συνέβη αυτό…»

09/09/2026

Σχετικά με τις δηλώσεις του Γκριγκόνις για το κλίμα στα αποδυτήρια του Παναθηναϊκού…

Πείτε μου μία ομάδα, ένα σύνολο ανθρώπων, μία οικογένεια ή ακόμη και έναν χώρο εργασίας όπου όλα κυλάνε τέλεια και δεν υπάρχουν τριβές.

Δεν γίνεται.

Υπάρχουν διαφωνίες, εντάσεις, εγωισμοί, κουτσομπολιά, στρατόπεδα, παρεξηγήσεις και καμιά φορά ακόμα και φασαρίες. Αυτά συμβαίνουν σε κάθε ανθρώπινο περιβάλλον.

Εκτός αν ζούμε στη σφαίρα της φαντασίας και περιμένουμε από 12-15 επαγγελματίες αθλητές να λειτουργούν σαν χορωδία εκκλησίας. 😂

Και εδώ μιλάμε για παίκτες που αμείβονται με εκατομμύρια ευρώ. Παίκτες με τεράστιο ταλέντο, τεράστιες φιλοδοξίες και —ας μην κοροϊδευόμαστε— τεράστιο ΕΓΩ.

Βάλτε 10 ανθρώπους σε ένα δωμάτιο, με τον καθένα να πιστεύει ότι πρέπει να είναι βασικός, να παίρνει περισσότερα λεπτά, περισσότερες μπάλες και μεγαλύτερο ρόλο.

Τι περιμένετε; Να παίζουν πιάνο όλοι μαζί; 😏

Ο ένας θέλει περισσότερες κατοχές.
Ο άλλος θέλει μεγαλύτερο χρόνο συμμετοχής.
Ο τρίτος θεωρεί ότι αδικείται.
Ο τέταρτος θέλει να είναι η πρώτη επιλογή.
Ο πέμπτος δεν καταλαβαίνει γιατί δεν ξεκινάει βασικός.

Αυτή είναι η πραγματικότητα του επαγγελματικού αθλητισμού.

Το ζητούμενο λοιπόν δεν είναι να μην υπάρχουν εντάσεις.

Το ζητούμενο είναι πώς τις διαχειρίζεσαι.

Εκεί φαίνεται ο μεγάλος προπονητής. Εκεί φαίνεται η διοίκηση. Εκεί φαίνεται αν υπάρχει πραγματικά ένας σύλλογος με κανόνες και ξεκάθαρες ισορροπίες.

Οι τριβές δεν πρέπει να γίνονται δηλητήριο. Πρέπει να αντιμετωπίζονται, να μπαίνουν όρια, να γίνεται αποκλιμάκωση και μετά όλοι να επιστρέφουν στον κοινό στόχο:

ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ.

Γιατί τα αποδυτήρια δεν είναι μοναστήρι.

Αλλά ούτε και πεδίο μάχης.

Και στο τέλος της ημέρας, κανένας παίκτης, κανένας προπονητής και κανένα ΕΓΩ δεν είναι μεγαλύτερο από τον Παναθηναϊκό. ☘️

08/09/2026

Κακοδαιμονία πραγματικά για τα παιδιά μας που αγωνίζονται στο εξωτερικό… 😔

Μέσα σε λίγες μέρες, το ένα δυσάρεστο νέο μετά το άλλο. Ελπίζουμε αυτή τη φορά να είναι απλώς ένας φόβος και ο Καρέτσας να μην έχει κάτι σοβαρό.

08/09/2026

08/09/2026

«Το μόνο σίγουρο είναι πως το μπάσκετ προχωράει ακάθεκτο και κανείς δεν θα σταματήσει την ανοδική πορεία του».

Αυτά δήλωσε ο κύριος Λιόλιος.

Να θυμίσω όμως κάτι.

Κύριε Λιόλιο, η άνοδος του ελληνικού μπάσκετ δεν μπορεί να πιστώνεται συλλήβδην στην ΕΟΚ.

Πίσω από τη σημερινή δυναμική υπάρχουν τεράστιες ιδιωτικές επενδύσεις από τις ΚΑΕ, ομάδες που βάζουν εκατομμύρια, φέρνουν κορυφαίους παίκτες, δημιουργούν υποδομές και προσπαθούν να οδηγήσουν το ελληνικό μπάσκετ ξανά στα μεγάλα σαλόνια της EuroLeague και με άλλες ομάδες ,όπως ο ΠΑΟΚ και ο Άρης

Ένας πρόεδρος της ΕΟΚ όμως κρίνεται και από άλλα πράγματα.

Από το αν αυξάνονται πραγματικά τα παιδιά που παίζουν μπάσκετ.
Από το αν υπάρχουν σύγχρονες ακαδημίες σε όλη την Ελλάδα και όχι μόνο στα μεγάλα αστικά κέντρα.
Από το αν δημιουργούνται και εξελίσσονται περισσότεροι Έλληνες παίκτες.
Από το αν υπάρχουν καλύτεροι προπονητές και οργανωμένο αναπτυξιακό πρόγραμμα.
Από το αν η περιφέρεια αποκτά ίσες ευκαιρίες με την Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη.
Από το αν βελτιώνονται οι εθνικές ομάδες σε όλες τις ηλικίες.
Από το αν η διαιτησία αποκτά αξιοπιστία και εμπιστοσύνη.
Από το αν οι εθνικές κατηγορίες γίνονται πιο ανταγωνιστικές και βιώσιμες.
Από το αν η ΕΟΚ δημιουργεί τις προϋποθέσεις ώστε το ελληνικό μπάσκετ να παράγει συνεχώς νέους πρωταγωνιστές.

Και κυρίως, από το τι μένει πίσω του όταν ολοκληρωθεί η θητεία του.

Γι' αυτό λοιπόν, κύριε Λιόλιο, αφού μιλάτε για «ανοδική πορεία», θα ήθελα μια απλή και συγκεκριμένη απάντηση:

Ποια από όλα αυτά πετύχατε εσείς ως πρόεδρος της ΕΟΚ; Ποια είναι τα μετρήσιμα αποτελέσματα της δικής σας διοίκησης που συνέβαλαν καθοριστικά στην άνοδο του ελληνικού μπάσκετ;

Γιατί άλλο είναι να λες ότι το μπάσκετ ανεβαίνει.

Και άλλο να μπορείς να αποδείξεις πόσο συνέβαλες εσύ σε αυτή την άνοδο.

Εκεί βρίσκεται η ουσία. Και εκεί πρέπει να κρίνεται κάθε πρόεδρος.
Στα αποτελέσματα. Όχι στις δηλώσεις.