19/07/2026
Het moederschap... (en bij uitbreiding ouderschap)
Sinds 14 jaar geleden, een zoektocht om mijn onzekere mama-zijn én de 2 prachtige kinderen een plaats te geven naast mijn ambitie als muzikant-artiest, levendige sappig-voelende vrouw, sterke onderneemster. En zeker ook omgekeerd, mijn passionele ongetemde zelf een plaats te geven als mama.
Sinds de scheiding met hun papa een 10-tal jaar geleden, leek dat niet meer noodzakelijk, ik had altijd 3 dagen per week die ik helemaal voor mezelf had, waarop alles tot uiting kon komen dat als mama niet 'paste'. Die dagen werkte ik dan keihard door, was ik sociaal en vlamde ik ongetemd op, de andere dagen waren mama-dagen, waarop ik toegewijd was aan de fulltime menage, was en plas, lekker gezond koken, gestructureerd en regelmatig, met voldoende opgewektheid, slaap en geduld.
Vreemd genoeg: het wrong voornamelijk naar mijn kinderen toe. Ik hield hen een plaatje voor dat niet echt was. Ze kenden me maar voor de helft, welk voorbeeld gaf ik dan...
En ook omdat het natuurlijk helemaal niet haalbaar en aangenaam was, opende ik voetje voor voetje de brug tussen die twee Gwendolynnen. Met een zoektocht van pijnlijk vallen en terug opstaan - en alle grijze zones tussenin: fouten maken en opnieuw dezelfde, verderstrompelen, imperfect zijn, nog eens struikelen maar gelukkig meer en meer ook gewoon rechtspringen na een duik, alsof de val een sprong op de trampoline was.. (Zo heb ik dit voorjaar dus al maanden een discussie met mijn zoon, die nu weet dat ik af en toe een sigaretje rook. Een mama die rookt, dat wil hij niet! - …en dan al het pubergedrag dat erbij hoort, en ik die zoek wat de oordelen van buitenaf in mezelf betekenen, en wat die sigaret dan voor me betekent... enz enz)
❤️🩹
Onze thuissituatie is uiterlijk niet meer zo stabiel, maar binnenin des te meer, want we zijn echter. We werken meer samen. We luisteren meer naar elkaar en mogen elkaar ten gronde kennen.
❤️🩹
Ik vertel dit omdat de Open Tuindagen een kers op de taart zijn van dit gezinswerk. Ik richt deze opendeur niet alleen in om de wereld over mijn werk te informeren. Zeker even belangrijk is het voor mij, dat de gemeenschap van mensen die ik aantrek, mijn authentiek zoeken als mama mogen zien, en dat ik hierin mijn kinderen naar de wereld kan brengen.
En dit nemen ze zeker serieus. Mattis, die nu 14 wordt, maakt sinds enkele jaren creaties in een erg eigen stijl. Deze tuindagen zijn voor hem een langverwacht toonmoment, en hij werkt er een heel jaar naartoe. Op 29 en 30 augustus toont en verkoopt hij zijn creaties (postkaarten, prenten, originele tekeningen, beelden,…). Vorig jaar schreef hij zijn eerste boek, dit jaar liggen er 2 op de plank. Zijn gedichten zijn verbluffend.
In een volgend verhaal vertel ik meer over wat Luus (11) brengt en hoe zij zichzelf aan de wereld durft te laten zien.
Ongelooflijk fier ben ik op hen, maar ook op mezelf om deze zoektocht te verbinden met hoe ik in de wereld sta. Niet beter dan wie ik in het moment ben, niet perfect volgens een plaatje dus, maar wel in de Ongetemde kern van onze ziel.
🍃Welkom🍃 https://www.de-ongetemde-stem.be/zang/event/open-tuin/
